บทที่ 234 ผู้หญิงคนนี้โหดร้ายเกินไปแล้ว

กู้ฉางฉิงตกตะลึง

ไม่รอให้สติกลับมา ก็เห็นคุณนายเฟิงชี้นิ้วด่าทอมาที่เธอ : "กู้ฉางซิน ดูสิว่าคุณทำเรื่องดีๆอะไรไว้ นั่นคือมู่เฉาเกอคุณสามารถตบได้ใช่ไหม? ไม่ดูเลยว่าตัวเองฐานะอะไรเลย!"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำนี้ ก็ตัวสั่น

เธอรู้ว่าคุณนายเฟิงมาเพราะเรื่องเมื่อคืน ก็ไม่กล้าโต้แย้ง ปกปิดแก้มที่รู้สึกเจ็บปวดแล้วพูดว่า : "ฉันจะไปขอโทษคุณมู่ตอนนี้เลย"

คุณนายเฟิงทำเสียงไม่พอใจ : "ขอโทษหรอ? ขอโทษแล้วมันมีประโยชน์อะไรล่ะ?"

กู้ฉางฉิงหลุบตาลง ไม่รู้ควรจะตอบกลับอย่างไร

คุณนายเฟิงเห็นท่าทางที่เชื่อฟังของเธอนี้ ก็พูดถากถางว่า : "พอเถอะ ตอนนี้จิ่งเหยาได้เห็นธาตุแท้ของคุณแล้ว คุณไม่ต้องแสร้งทำเป็นว่านอนสอนง่ายเช่นนี้ต่อไปแล้ว พวกเราตระกูลเฟิง รับไม่ได้กับการเสแสร้งของคุณจริงๆ ถ้าหากคุณรู้จักว่าต้องทำตัวอย่างไร ออกไปซะเองเถอะ!"

เธอพูดจบ สายตาเย็นชามองกู้ฉางฉิง ไม่ให้กู้ฉางฉิงได้มีโอกาสได้ตอบกลับ ก็หันกลับออกไปเลย

กู้ฉางฉิงเห็นภาพเธอจากไป สีหน้าก็หม่นหมองลงทันที

จะให้เธอออกไปมันเป็นไปไม่ได้

ทั้งยังไม่ต้องพูดถึงท่าทีของเฟิงจิ่งเหยา แม้แต่กู้หงเซินก็ต้องไม่เห็นด้วย

แต่เธอต้องอยู่ต่อไป ถูกกู้ฉางซินก่อความวุ่นวายนี้ไว้ ในอนาคตน่าจะลำบากยิ่งขึ้น

และความเป็นจริงก็เป็นเช่นนี้

เพราะว่าคำเตือนของคุณนายเฟิง กู้ฉางฉิงก็เลยไม่ได้ไปหามู่เฉาเกอ แต่แต่งหน้าเล็กน้อย เพื่อปกปิดรอยบนใบหน้าแล้วไปบริษัท

เธอเพิ่งจะมาถึงบริษัท ก็พบว่าโดยรอบมีคนมองมาที่ตนไม่น้อย กระซิบกระซาบกัน

"คือเธอ ไม่รู้ว่าคิดได้ยังไง คาดไม่ถึงว่าจะกล้าลงมือกับสตรีหมายเลขหนึ่ง"

"ฉันดูว่าเธอน่าจะอิจฉาริษยา ไม่ใช่จะบอกว่าเธอรู้จักกับท่านประธานใช่ไหม? ต้องแอบรักท่านประธานแน่ๆเลย เห็นหญิงอื่นเข้าใกล้ท่านประธานไม่ได้"

"เฮ้อ คุณพูดอย่างนี้ ฉันก็นึกถึงเรื่องๆหนึ่ง"

"เรื่องอะไร?'

"คือเรื่องที่ผู้จัดการลู่ถูกไล่ออกไง……พวกคุณว่าเป็นการวางแผนของผู้หญิงคนนี้ไหม ถึงผู้หญิงคนนี้จะรักท่านประธานอย่างไร แต่ความสัมพันธ์ของผู้จัดการลู่กับท่านประธานก็น่าจะไม่ธรรมดา"

"ได้ฟังคุณพูดแบบนี้ ฉันรู้สึกว่าอาจจะเป็นเช่นนั้น"

"โอ้พระเจ้า หากเป็นอย่างที่คุณพูดนี้ ผู้หญิงคนนี้ก็โหดร้ายเกินไปแล้ว"

ในขณะที่ทุกคนมองไปที่กู้ฉางฉิงด้วยแววตาที่รังเกียจ แล้วนินทาลับหลังเธอ

กู้ฉางฉิงได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์ไม่มากก็น้อย สีหน้าก็ย่ำแย่อย่างมาก

เธอต่อต้านความโกรธในใจและกลับไปที่ห้องทำงานของตนเอง

ใช้เวลานานกว่าเธอจะสงบลงมา มองห้องทำงานที่เงียบสงัดแล้วก็ยอมรับมัน ไม่รู้เลยว่าเรื่องนี้ควรจะจัดการอย่างไร

พูดได้ว่าเรื่องราวมันบานปลายเกินกว่าที่เธอคาดการณ์ไว้

อีกทั้งยังกังวลว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของบริษัทจนดึงกลับมาได้ยาก

ก็ไม่รู้ว่ายิ่งกลัวอะไรก็ยิ่งเกิดอย่างนั้น

เมื่อกู้ฉางฉิงกำลังกังวลอยู่ ชีเสี่ยวจิ่วก็เคาะประตูเข้ามาด้วยใบหน้ากังวลใจ

"อาจารย์ ผู้จัดการใหญ่ให้คุณไปที่ห้องทำงาน"

กู้ฉางฉิงได้ยินคำนี้ความคิดก็ค่อยๆหายไป

"ฉันทราบแล้ว"

เธอพูดจบ ลุกขึ้นเตรียมไปห้องทำงานของผู้จัดการใหญ่ ทว่าพบว่าชีเสี่ยวจิ่วยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

"ยังมีธุระอีกไหม?"

เธอถามอย่างสงสัย

ชีเสี่ยวจิ่วมองเธอ โดยไม่ปิดบังความกังวลใจในแววตาเลยแม้แต่น้อย ถามว่า : "อาจารย์ คุณตบคุณมู่จริงๆหรอ?"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำนี้ ก็ตกตะลึง

ไม่รอให้เธอได้ตอบกลับ ก็ได้ยินชีเสี่ยวจิ่วพูดต่อว่า : "แต่ฉันรู้สึกว่าอาจารย์ไม่สามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ นี่ต้องมีการเข้าใจผิดอะไรแน่ๆ"

กู้ฉางฉิงมองแววตาที่เชื่อใจของเธอแล้ว ในใจก็อบอุ่นขึ้นมาทันที