บทที่ 239 มองผู้หญิงคนนี้ไม่ออก

กู้ฉางฉิงได้ยินเขาใช้แม่ของตนมาขู่บังคับ ชั่วขณะก็โกรธขึ้นมา

"กู้หงเซิน คุณอย่ามามากเกินไปหน่อยเลย!"

เธอกัดฟันตวาดออกไป แต่กู้หงเซินก็ไม่ได้สนใจ แล้ววางสายไป

เฟิงจิ่งเหยาเดินมาถึงประตูด้านนอก ได้ฟังคำพูดที่ตวาดอย่างโมโหของเธอนี้ อดไม่ได้ที่จะแอบประหลาดใจ

ได้ยินมาว่าลูกสาวคนนี้มีค่าสำหรับกู้หงเซินมาก ถือไว้ในอุ้งมือก็กลัวจะตก อมไว้ในปากก็กลัวจะละลาย แต่ตอนนี้คาดไม่ถึงว่ากู้ฉางซินจะเรียกทั้งชื่อทั้งนามสกุลของเขา

อีกทั้งน้ำเสียงที่โกรธเกรี้ยวมาก นี่เป็นเพราะอะไร?

เวลานี้ เขาสงสัยขึ้นมาในใจอย่างมาก บวกกับก่อนหน้านี้ก็สังเกตเห็น เมื่อสักครู่นี้ซ้ำอีกครั้ง ทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขานึกถึงความผิดปกติของกู้ฉางฉิงในสองวันที่ผ่านมา รู้สึกเหมือนครั้งแรกที่เขามองผู้หญิงคนนี้ไม่ออก

เขานึกถึงตรงนี้ ก็มองไปที่ห้องตรงหน้าด้วยแววตาสลับซับซ้อน

ในห้อง กู้ฉางฉิงไม่รู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาอยู่ด้านนอก

เธอถือโทรศัพท์ที่วางสายไปแล้ว หายใจถี่ เห็นได้ว่าเธอโกรธมาก

เธอไม่สามารถเพิกเฉยต่อคำเตือนของกู้หงเซินได้ แต่ตอนนี้ต้องการให้เธอเสนอเงื่อนไขนี้กับเฟิงจิ่งเหยา แล้วก็ไม่แสดงออกมาอย่างชัดเจน

ในฉับพลัน เธอพิงพนักเก้าอี้อย่างอึดอัดใจ ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

และเฟิงจิ่งเหยารออยู่นาน เห็นว่าในห้องไม่มีการเคลื่อนไหวแล้ว ก็เลยออกไป

ไม่ว่าอย่างไร เขายังคงมีธุระที่ต้องจัดการ

เขาขับรถมาถึงบริษัท ชวี่ยี่เห็นเขา ก็รีบรายงานทันที

"ท่านประธาน คุณฮั้วรอท่านอยู่ที่ห้องทำงานแล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า รีบเดินไปที่ห้องทำงาน

ในห้องทำงาน ฮั้วเฉินกำลังนั่งอ่านนิตยสารอยู่บนโซฟา

"มาแล้ว"

ฮั้วเฉินเห็นเขา ก็วางนิตยสารในมือลงแล้วพูดว่า : "จะตรวจตอนนี้เลย หรือรอสักพัก?"

เพราะเขาจะไปต่างประเทศในอีกไม่กี่วัน จะไม่กลับมาอีกในช่วงเวลาสั้นๆ ดังนั้นจึงคิดที่จะมาตรวจให้เฟิงจิ่งเหยาก่อนครั้งหนึ่ง

"ตอนนี้เลย"

เฟิงจิ่งเหยาถอดเสื้อคลุมออก นั่งลงตรงข้ามฮั้วเฉิน

ฮั้วเฉินพยักหน้า นำเครื่องมือออกมาจากกล่องพยาบาลข้างๆเขาแล้วเริ่มการตรวจ

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ผลตรวจก็ออก ฮั้วเฉินก็มองดูอย่างแปลกใจเล็กน้อย

เฟิงจิ่งเหยาจ้องมอง เลยถามว่า : "สถานการณ์เป็นยังไง?"

ฮั้วเฉินได้ยิน ส่งข้อมูลในมือให้เขา

"คุณดูเอาเองเถอะ"

เฟิงจิ่งเหยารับมาอย่างสงสัย ก็เห็นว่าข้อมูลด้านบนดีกว่าเมื่อก่อน

"นี่คือฉันค่อยๆดีขึ้นแล้วใช่ไหม?"

เขามองฮั้วเฉินอย่างตกตะลึง

ฮั้วเฉินขมวดคิ้ว : "ดูจากข้อมูลที่แสดง ก็เป็นเช่นนี้ ช่วงนี้คุณป่วยหรือเปล่า?"

เฟิงจิ่งเหยาส่ายหัว : "นอกจากวันนั้นที่กลับมาจากต่างประเทศแล้วป่วย หลังจากนั้นก็ไม่พบอีกเลย"

ฮั้วเฉินพยักหน้าแล้วครั่นคิด จากนั้นก็ถามอีกสองคำถาม

"ปกติคุณกินยาอะไรหรือเปล่า? อารมณ์เป็นอย่างไรบ้าง?"

เฟิงจิ่งเหยียนก็ไม่ได้ปิดบัง พูดตามความจริง : "ในวันปกติฉันก็กินยาสงบจิตใจเท่านั้น อารมณ์ก็นับว่าสงบดี กลับกันช่วงนี้อาการวิตกกังวลยังลดลงอย่างมากด้วย"

พร้อมกับคำพูดของเขาที่จบลง ฮั้วเฉินก็แปลกใจอย่างมาก