บทที่ 255 เหมาะสมกันมาก

หลังจากมู่เฉาเกอออกไป กู้ฉางฉิงดูแลเฟิงจิ่งเหยาในโรงพยาบาลสองสามวัน ทั้งสองคนจึงเดินทางกลับประเทศ

ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย ครั้งนี้พวกเขาจึงนั่งเครื่องบินส่วนตัวกลับ บนตรงกลับไปที่คฤหาสน์ชายทะเล

ทั้งสองคนเพิ่งจะลงจากเครื่อง ยังไม่ทันได้อาบน้ำ พ่อบ้านก็รีบเข้ามาเคาะประตู

"คุณชาย คนของคฤหาสน์หลังเดิมมา"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำนี้ ก็คิ้วขมวด แต่ยังคงพากู้ฉางฉิงลงไปพบ

"คุณชาย คุณนายรอง คุณนานให้ท่านทั้งสองกลับไปที่คฤหาสน์หลังเดิม คุณนายกับนายท่านเป็นห่งคุณชายอย่างมาก"

คนของคฤหาสน์หลังเดิมเป็นคนขับรถท่านหนึ่ง เขาพูดสิ่งที่คุณนายเฟิงบอกมา

กู้ฉางฉิงฟังจบ ก็มองเฟิงจิ่งเหยาโดยจิตใต้สำนึก

เฟิงจิ่งเหยามาไม่ได้ปฏิเสธ ถึงอย่างไรเขาก็ได้รับบาดเจ็บที่ต่างประเทศ แม่กังคงเป็นห่วง

"ฉันรู้แล้ว คุณรอสักครู่ ฉันกับคุณนายรองจะไปอาบน้ำก่อนแล้วก็ไปกัน"

คนขับรถรับคำสั่ง หันกลับออกไปรอด้านนอก

หนึ่งชั่วโมง ทั้งสองคนก็นั่งรถไปที่ตระกูลเฟิง

กู้ฉางฉิงมองตระกูลเฟิงที่ยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม ในใจก็สับสนวุ่นวาย

เธอระงับอารมณ์ทั้งหมดในใจและเดินตามเฟิงจิ่งเหยาเข้าไป

คาดไม่ถึงเพิ่งเดินเข้ามาที่ห้องรับแขกก็ได้ยินเสียงหัวเราะ

ก็เห็นว่าที่ห้องรับแขกของบ้านใหญ่ไม่ได้มีเพียงตระกูลเฟิงเท่านั้น ยังมีมู่เฉาเกอรวมถึงแม่ของเธอด้วย

ทั้งสามคนสวมชุดที่เป็นทางการ บนโต๊ะก็มีของขวัญวางอยู่ไม่น้อย

กู้ฉางฉิงมองเห็นคุณนายมู่ สีหน้าก็แข็งทื่อ

เธอไม่มีทางลืมวันนั้นที่คุณนายมู่ใช้อำนาจบาตรใหญ่กับเธอ

เฟิงจิ่งเหยาสังเกตเห็นการเปลี่ยนไปของกู้ฉางฉิง จึงจับมือเธอไว้ เหมือนกับบอกเธอว่า มีเขาอยู่

และเวลานี้ เดิมทีที่พูดคุยกันอยู่ พ่อบ้านมาแจ้งให้ทราบ ก็เลยสังเกตเห็นคนทั้งสอง

พวกเขาทั้งหมดหันกลับมา เห็นกู้ฉางฉิงกับเฟิงจิ่งเหยาจับมือกันอยู่ สีหน้าก็ผิดปกติขึ้นมา

คุณนายเฟิงเห็น ก็หงุดหงิดอยู่ในใจ ทักทายอย่างไม่พอใจ

"จิ่งเหยา เข้ามาก็ไม่รู้จักเรียก ยังต้องให้คนมาเตือน"

เธอจ้องมองเฟิงจิ่งเหยาอย่างโกรธเคือง แล้วมองข้ามกู้ฉางฉิงไป

"ลุงมู่กับป้ามู่รู้ว่าคุณจะกลับมาคืนนี้ ก็เลยมาขอบคุณโดยเฉพาะ"

เธออธิบายจุดประสงค์การมาของตระกูลมู่

อันที่จริงเฟิงจิ่งเหยาเห็นคนตระกูลมู่ก็คาดเดาได้ในใจ

เขากวาดสายตามองสามีภรรยาตระกูลมู่ แล้วยิ้มพูดว่า : "เกรงใจคุณลุงมู่จัง นี่ไม่ได้เป็นอะไรเลย"

พูดจบ เขาก็พากู้ฉางฉิงไปนั่งลงที่โซฟา

ทั้งสองจับมือกันตลอดไปปล่อย เฟิงจิ้งหยวนที่อยู่ข้างๆเห็นแล้ว ก็เลิกคิ้วเล็กน้อย มองไปทางกู้ฉางฉิงอย่างดีใจในความโชคร้ายของคนอื่น

เป็นธรรมดาที่มู่เฉาเกอจะมองเห็นการเยาะเย้ยถากถางในสายตาเธอ ก็ตึงเครียดในใจ

เธอกวาดสายตามองกู้ฉางฉิง ยิ้มแล้วพูดว่า : "จิ่งเหยา คำพูดนี้ฉันไม่เห็นด้วย อะไรเรียกว่าไม่เป็นไร เวลานั้นมันอันตรายมาก ถ้าคุณไม่ช่วยชีวิตไว้ ตอนนี้ฉันก็น่าจะตายไปแล้ว คำพูดขอบคุณ ฉันยังรู้สึกว่าไม่มากพอเลย"

เธอพูดอย่างซาบซึ้งใจ แต่คำพูดนี้อดไม่ได้ที่จะทำให้คนคิดมาก

แน่นอนว่าคนที่คิดมากก็มีแต่กู้ฉางฉิงเท่านั้น ถึงอย่างไรมุมมองของตระกูลเฟิงและตระกูลมู่ ความสะมพันธ์ของเฟิงจิ่งเหยากับมู่เฉาเกอก็ดีมากมาตลอด

เฟิงจิ่งเหยาต้องช่วยชีวิตมู่เฉาเกออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เช่นนี้ ทั้งสองตระกูลจึงเริ่มสนทนากันในหัวข้อนี้

กู้ฉางฉิงนั่งอยู่ข้างๆเฟิงจิ่งเหยา ได้ฟังคำพูดของพวกเขาก็ตกตะลึง พูดแทรกไม่ได้เลย

และคนอื่นๆเหมือนจะจงใจลืมไปเลยว่ามีเธอนั่งอยู่ตรงนี้

กู้ฉางฉิงสายตาเย็นชา ในแววตาเต็มไปด้วยการดูถูกตนเอง แต่ทว่าก็ผ่อนคลายให้สงบลง

แบบนี้ กลุ่มคนรับประทานอาหารเสร็จในบรรยากาศที่เข้ากันได้ดี

ไม่นานงานเลี้ยงตอนเย็นก็จบสิ้น พ่อแม่ตระกูลมู่ก็กลับไป