บทที่ 258 นี่คือจุดประสงค์ของคุณใช่ไหม

กู้ฉางฉิงลุกขึ้นตอบรับ และจุดนี้ฟู่หยุนชวนก็คาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว

"ไม่เห็นเป็นไรเลย ฉันรอผลบริษัทของคุณได้"

กู้ฉางฉิงพยักหน้า ทัทีที่เสนอเสร็จก็ออกไป

ฟู่หยุนชวนมาส่งด้วยตนเอง

หลังจากที่กู้ฉางฉิงออกไป ก็ตรงกลับมาที่บริษัท

หลังจากเธอกลับไป ก็มาหาจี้อี้ทันที ก็รายงานการพูดคุยกับฟู่หยุนชวนเมื่อกี้นี้

พูดจบ เธอพูดถึงความคิดเห็นของตนเองอีกครั้ง

"ฉันรู้สึกว่าข้อเสนออันนี้ของประธานฟู่ก็น่าจะเป็นไปได้ ว่ากันตามเนื้อผ้า จริงๆสายการผลิตของเรา……”

แต่ไม่รอให้เธอได้พูดจบ ก็ถูกจี้อี้พูดตัดบท

"นักออกแบบกู้ ไม่ใช่ว่าคุณลืมความปรารถนาเดิมที่ขอให้คุณไปคุยเรื่องนี้แล้วใช่ไหม? และอีกทั้งเขาพูดว่าไม่สามารถก็คือไม่สามารถใช่ไหม? ตอนแรกที่บริษัทรับคำสั่งนี้ ก็แสดงว่าบริษัทรับคำสั่งนี้ได้"

เมื่อถึงคำพูดสุดท้าย สายตาเธอมองกู้ฉางฉิงอย่างถากถาง พูดเย้ยหยันว่า : "ฉันให้คุณไปคุยเรื่องผ้า แต่ไม่ใช่ให้คุณไปถูกเขาล้างสมอง เพื่อให้แบ่งผลประโยชน์ของบริษัท ถ้าคุณไม่มีความสามารถนี้ เมื่อเช้าก็ไม่ควรจะออกความคิดเห็นในที่ประชุม บอกว่ารู้จักฟู่หยุนชวน!"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดที่ประชดประชันเช่นนี้ ก็ขมวดคิ้วแน่น

เธอคิดว่าตนเองไม่ได้ทำงานให้สำเร็จลุล่วง ทำให้จี้อี้ไม่พอใจ อดทนต่อความทุกข์ในใจ แล้วอธิบายอีกครั้ง

"บริษัทรับคำสั่งนี้มา จริงๆก็สามารถรับมันได้ แต่ว่าเราต้องการจัดส่งสินค้าในเวลาที่กำหนดของอีกฝ่าย……”

เธอพยายามจะบอกจุดอ่อนของบริษัทในตอนนี้ แต่จี้อี้ก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดจบ

"กู้ฉางซิน!"

เธอตวาดน้ำเสียงเฉียบขาด จ้องมองไปที่กู้ฉางฉิงด้วยสายตาเย็นชา : "คุณลืมไปหรือเปล่าว่าคุณไม่ได้เป็นผู้จัดการบริษัทแล้ว ปัญหาเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาเตือนฉัน จะสำเร็จหรือไม่ ฉันจะไม่เข้าใจเลยหรอ? ฉันคิดว่าคุณก็แค่อยากหาข้ออ้างให้กับความไม่ตั้งใจทำงานของตนเองมากกว่า!"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำนี้ ชั่วขณะในใจก็รู้สึกโกรธและไร้พลัง

เธอมองกลับไปที่จี้อี้ ก็เลิกสนทนาทันที

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นเรื่องนี้ ฉันก็ไม่ต้องการมีส่วนร่วมด้วยแล้ว ผู้จัดการจี้ไปหาคืนอื่นเถอะ"

เธอพูดจบก็ต้องการจะเดินจากไป ทว่าถูกจี้อี้ตะโกนให้หยุด

"ผู้จัดการจี้ยังมีธุระอะไรอีกหรอ?"

กู้ฉางฉิงอดทนต่อความหงุดหงิดหันกลับไปถาม

ฉับพลันจี้อี้ก็พูดถากถางอย่างไม่พอใจ : "ธุระอะไรนะหรอ? คุณคงจะไม่เข้าใจ สร้างเรื่องวุ่นวายไว้ ก็คิดจะวางมืองั้นหรอ? ดูเหมือนว่าคุณจะเหมือนกับที่เล่าต่อๆกันมาจริงๆ แค่สูบเลือดของบริษัทก็เท่านั้น!"

เธอพูดจบ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความโกรธแล้วพูดว่า : "ฉันก็ไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมจิ่งเหยายังคงให้คุณอยู่ที่บริษัทมาจนถึงตอนนี้!"

กู้ฉางฉิงฟังจบ สีหน้าก็เคร่งขรึมทันที

"ผู้จัดการจี้ คุณพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร? ที่ฉันอยู่ที่บริษัทได้เพราะอาศัยความสามารถของตนเอง!"

เธอโต้แย้งกลับไป แต่ไม่คิดว่าคพูดนี้ จะทำให้จี้อี้หัวเราะเยาะ

"ความสามารถของคุณ? ฉันยอมรับว่าคุณค่อนข้างมีความสามารถ แต่ความสามารถนี้ไม่ได้แปรผันตรงกับความสามารถของคุณในการก่อเรื่องวุ่นวายนะ ฉันได้ยินมาว่าบริษัทสูญเสียเงินหลายสิบล้านเนื่องจากผ้าคุณภาพต่ำที่ครอบครัวของคุณจัดหาให้ ถ้าไม่ใช่ว่ามีเฟิงซื่อกรุ๊ปที่สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ก็ไม่รู้ว่าบริษัทนี้จะเจ๊งเพราะคุณไปกี่ครั้งแล้ว"

กู้ฉางฉิงได้ฟัง ก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ทว่าจนปัญญาที่จะโต้แย้ง

"เรื่องบางเรื่องฉันไม่ปฏิเสธ แต่ท้ายที่สุดเรื่องราวจะเป็นอย่างไร ผลลัพธ์เป็นอย่างไร ผู้จัดการจี้อย่าบิดเบือนข้อมูลสุ่มสี่สุ่มห้าจะดีที่สุด!"

จี้อี้สำลักคำพูดเล็กน้อย เพราะเธอรู้ผลที่จะตามมา

อย่ามองว่ากู้ฉางซินทำให้บริษัทเสียหาย แต่ผลกำไรที่เธอนำมาภายหลังอาจกล่าวได้ว่าสามารถชดเชยได้

"ถึงอย่างไรเรื่องในวันนี้ ฉันจะรายงานต่อเฟิงจิ่งเหยา คุณออกไปเถอะ!"

กู้ฉางฉิงชำเลืองมองเธอ ไม่ได้เอาเรื่องนี้มาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

เธอคิดดูแล้วว่า ถึงจิ่งเหยาจะได้ฟัง ก็คงคิดเหมือนกันกับเธอ