บทที่ 267 กระโดดออกจากรถ

กู้ฉางฉิงมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไป สติก็ยังไม่กลับมา

เฟิงจิ่งเหยามาหรอ?

มู่จิ่นมองท่าทางเธอที่ดูตกตะลึง ก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างเป็นห่วง : "เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้นหรอ?"

กู้ฉางฉิงสติกลับมา ส่ายหัว : "เปล่า เพียงแค่ประหลาดใจเล็กน้อย ที่สามีของฉันมาที่มิลาน"

มู่จิ่นได้ฟัง ก็แปลกใจเล็กน้อย ทว่าก็ปล่อยวางไป

เธอเรียกให้กู้ฉางฉิงไปทานอาหารที่ห้องอาหารไปพลาง แล้วก็รอเขาไปด้วย

พวกเขาทานอาหารเสร็จ เฟิงจิ่งเหยาก็มาถึงอพาร์ตเม้นต์ของมู่จิ่น

เขาเข้ามา ก็พิจารณากู้ฉางฉิงหัวจรดเท้าก่อนเลย

กู้ฉางฉิงสังเกตเห็นดวงตาที่เป็นห่วงของเขา ในใจก็อบอุ่น

"คุณมาได้อย่างไร?"

เธอถามอย่างไม่สามารถปกปิดความดีใจในแววตาไว้ได้

เฟิงจิ่งเหยาไม่เห็นว่าเธอมีความผิดปกติใดๆ จึงรู้สึกโล่งใจ

"เกิดเรื่องนิดหน่อย เลยเป็นห่วงคุณ"

เฟิงขิ่งเหยาไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร ก็เลยคิดง่ายๆ

ใครจะรู้ว่ากู้ฉางฉิงนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

"เป็นเพราะพวกคนเมื่อคืนนี้ใช่ไหม คุณรู้เรื่องได้ยังไง?"

เธอมองเฟิงจิ่งเหยาด้วยความประหลาดใจ แม้แต่มู่จิ่นที่ไม่ได้พูดก็อดไม่ได้ที่จะมองไป

"ก็ถือว่ารู้มาบ้าง"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว พูดในสิ่งที่เขารู้

"ฉันได้รับข่าวทางด้านนี้ ว่าของบางอย่างของพวกเขาหาย แต่ของอะไรก็ยังไม่แน่ใจ

พูดจบ เขาก็หยุดไปชั่วขณะ แล้วเอ่ยถึงสถานการณ์ในปัจจุบัน

"ฉันให้มั่วจุยนำคนออกไปแล้ว แต่เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง จำเป็นต้องพาคุณกลับประเทศทันที"

เป็นธรรมดาที่กู้ฉางฉิงจะไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่เธอก็นึกถึงอีกสิ่งหนึ่ง

"เราไปแล้ว มันจะมาพัวพันกับมู่จิ่นไหม?"

เธอมองไปทางมู่จิ่นอย่างเป็นห่วงเป็นใย แล้วเอ่ยถามเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก มู่จิ่นก็ยิ้มพูดอย่างไม่ได้สนใจ : "ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ฉันไม่เกิดเรื่องหรอก"

เขาพูดจบ ก็เหมือนนึกอะไรออก สีหน้าก็เคร่งขรึมจริงจัง : "ถึงอย่างไรพวกคุณ ถ้าเป็นอย่างที่คุณเฟิงบอก คนเหล่านี้ยังหาของไม่เจอ จะต้องมาตามหาคุณอีกแน่นอน เพื่อความปลอดภัย พวกคุณกลับประเทศZไปก่อนเถอะ พวกคุณเป็นคนประเทศZ ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย คนเหล่านี้ก็ไม่กล้ากระทำการในประเทศZหรอก

กู้ฉางฉิงฟังแล้ว ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ตามเฟิงจิ่งเหยาออกไป

บนเส้นทาง คลื่นสงัดลมสงบ

สิ่งที่สงบเงียบนี้ ทำให้กู้ฉางฉิงรู้สึกเสมอว่านี่คือความเงียบสงบก่อนจะเกิดพายุ

เฟิงจิ่งเหยาก็รู้สึกเหมือนกันกับเธอ

และในความเป็นจริง ก็เป็นเช่นนี้

เพียงแค่ข้ามทางด่วนไป พวกเขาก็จะไปถึงสนามบินแล้ว

แต่พวกเขาเพิ่งจะอยู่บนทางด่วน รถหลายคันพุ่งออกมาจากสองข้างถนน หน้าต่างที่ปิดไว้ก็ถูกลดระดับลงทันที เผยปากกระบอกปืนออกมาจากด้านใน

แค่ได้ยินเสียงดัง'ปังปัง' กระสุนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่รถของกู้ฉางฉิง

"กรี๊ด——”

กู้ฉางฉิงถูกทำให้ตกใจ กรี๊ดออกมา แต่ไม่นานเธอก็เอามือปิดปากไว้

ถึงแม้ว่าเธอจะกลัว แต่ยิ่งตึงเครียดก็ยิ่งสงบ

เพราะว่าเธอรู้ ตนเองกรีดร้องไปก็ไม่มีประโยชน์ กลับกันอาจจะส่งผลกระทบกับเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยามุ่งเน้นหลีกเลี่ยงการโจมตีของรถทั้งสองข้าง ก็พบว่ากู้ฉางฉิงกรีดร้อง แล้วก็ไม่มีเสียงไป กังวลใจว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บ อดไม่ได้ที่จะมองไป ก็เห็นว่ากู้ฉางฉิงปิดปากอยู่ ขดตัวนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างตกใจ จับที่จับประตูแน่น

ชั่วขณะ รอยยิ้มก็ฉายในแววตาของเขา แต่เขาก็เก็บอาการอย่างรวดเร็ว

เขากลับมาสีหน้าเคร่งขรึม กวาดสายตาไปมองรถที่ไล่ตามทั้งสองข้าง

"จับราวจับให้ดี!"