บทที่ 30 ฉันเข้าใจเธอผิดเหรอ

สีหน้าของเฟิงจิงเหยาอึมครึม นัยน์ตามีแสงอันหนาวเหน็บ

สายตาที่คมกริบนั้น ส่งไปยังที่ใบหน้าของกู้ฉางชิง

“เข้าร่วมหุ้น?”

“ใช่ค่ะ พ่อฉันหวังว่าจะได้ถือหุ้นบริษัทนี้”

กู้ฉางชิงพูดต่ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ พูดอย่างกล้าๆกลัวๆ ในใจโทษกู้หงเซิน ทำไมต้องให้เขาทำเรื่องแบบนี้

ในระยะเวลาสั้นๆคิ้วและตาของเฟิงจิงเหยาก็เปลี่ยนไป วาจาเสียดสี เสื้อผ้าถูกเขาโยนทับลงบนเตียง

“เขาต้องการถือหุ้นเท่าไหร่?”

สำหรับกู้หงเซินแล้ว เฟิงจิงเหยาค่อนข้างจะเข้าใจ มีชื่อเสียงในเรื่องวางแผนอย่างชาญฉลาด

กู้ฉางชิงเป็นลูกสาวของเขา จะดีกว่าเขาแค่ไหนกัน

“สามสิบเปอร์เซ็นต์”

กู้ฉางชิงพูดติดอ่าง ตัวเลขจำนวนนี้ อย่างกับตุ่มบนลิ้น

พอพูดจบ เขาก็รู้สึกเหมือนว่าจำนวนนี้สูงไปหน่อย

ยังไงซะเรื่องบริษัทเฟิงจิงเหยาก็จัดการได้พอประมาณแล้ว แบบนี้กู้หงเซินก็เอาเปรียบเขาน่ะสิ

กู้ฉางชิงใช้สายตาแอบสังเกตเฟิงจิงเหยา เห็นแค่ว่าหน้าตาหล่อเหลาของเขาคล้ายกับว่าแข็งเป็นชั้นน้ำแข็ง ในความเย็นชานั้นยังมีความห่างเหินอีกด้วย รู้สึกเจ็บปวดอย่างอดไม่ได้

พอคำพูดออกจากปาก เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดอะไร ทำได้แค่มองเหม่อไปที่ปลายเท้า

“ถ้าฉันไม่ตอบรับ เธอก็จะไม่เป็นดีไซเนอร์ให้ใช่ไหม”

เฟิงจิงเหยามองตรงไปยังเขา เหมือนกับต้องการมองให้ทะลุปรุโปร่ง

ไม่สามารถปฏิเสธได้ ช่วงไม่กี่วันมานี้เขาชื่นชมกู้ฉางชิงมาก โดยเฉพาะพรสวรรค์ด้านการออกแบบของเขา รวมไปถึงความคิดเห็นด้านนี้ของเขาที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร

ทั้งสองคนยังคุยถูกคอในเรื่องนี้ ถึงขนาดว่าเขาเป็นคนเชิญเธอให้มาเป็นดีไซเนอร์ด้วยตัวเอง

เฟิงจิงเหยายิ้มเยาะในใจ มิน่าล่ะ เขาพูดมาอย่างดีว่ายินดีจะเป็นดีไซเนอร์ให้ ที่แท้ก็มีเงื่อนไขบังคับให้เขาตกลงในสิ่งที่ต้องการ รวมไปถึงหุ้นส่วนด้วย

คิดไม่ถึง มีบ้างที่เฟิงจิงเหยาจะดูคนผิดไป แต่กลับโดนผู้หญิงปั่นหัวเขาเล่น น่าขำสิ้นดี

กู้ฉางชิงเหมือนกำลังตรวจสอบอย่างที่เขาคิด ไม่ได้ง่ายเหมือนที่เขาจินตนาการไว้เลยสักนิด

ปลอมแปลงนิสัยตัวเอง ตอนนี้เริ่มวางแผนอีกแล้วสินะ

ความคิดของเฟิงจิงเหยาเปลี่ยนกะทันหัน มองไปทางนัยน์ตาของกู้ฉางชิงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

แต่งงานกับเขาก็เพื่อผลประโยชน์ ตอนนี้ที่อยากจะเข้าบริษัทของเขาก็คงเหมือนกันสินะ

“ไม่ใช่ คุณอย่าเข้าใจผิด”

ฟังเขาพูดแบบนี้ กู้ฉางชิงนิ่งอึ้ง รีบส่ายหน้าปฏิเสธ

นี่ไม่ใช่เจตนาเดิมของเขา เขาคิดวิธีที่ได้ผลประโยชน์ทั้งสองฝ่ายออกแล้ว

แต่ว่ากู้หงเซินกลับเอาชีวิตของแม่เขามาขู่เข็ญเขา เขาจะทำอย่างไรได้?

ขอบตากู้ฉางชิงเริ่มแดง มองเฟิงจิงเหยา อยากจะอธิบายให้เขาฟัง กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี

“ฉันเข้าใจเธอผิดจริงๆน่ะเหรอ?” เฟิงจิงเหยายิ้มอย่างเยือกเย็น สายตาคู่นั้นทำให้เขาไม่รู้จะหนีอย่างไร

กู้ฉางชิงโดนคำพูดเขาตอกหน้าหงายไป แล้วก็ค้างอยู่ที่ตรงนั้น

เดิมทีมันไม่ใช่แบบนี้เห็นๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว อะไรๆก็วุ่นวายไปหมด

สมองที่โง่เขลาของเขารู้สึกว่าใช้ไม่พอ ทำได้แค่มองเฟิงจิงเหยาลำบากใจที่จะพูด

“เธอไม่ต้องอธิบายอะไรอีกแล้ว”

เฟิงจิงเหยาเปลี่ยนหัวข้อ “แต่ว่านะเรื่องธุรกิจแบบนี้ ไม่ควรให้เธอมาพูด ในเมื่อพ่อตาอยากเข้าร่วมหุ้น งั้นก็ให้เขามาคุยกับฉันสิ”