บทที่ 300 ความหล่อที่ก่อให้เกิดหายนะ

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดนี้ ก็พยักหน้าบ่งบอกว่าเข้าใจ

เพียงแต่เธอรู้ตัวอีกทีเรื่องก็ปรากฏแล้ว

เฟิงจิ่งเหยากลับมาที่นี่เพื่อบอกเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ โทรกลับมาก็ได้ ทำไมจู่ๆถึงอยากวิ่งกลับมา

และเมื่อกู้ฉางฉิงนึกถึงตรงนี้ เฟิงจิ่งเหยาก็พบความผิดปกติของตนเอง

เขาไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงตัดสินใจทำเช่นนี้ กระแอมไอเบาๆ

"จัดการเรื่องราวเกือบจะเสร็จสิ้นแล้ว ฉันจะไปจัดการเรื่องที่ตามมาทีหลังด้วย"

เขาพูดจบ ก็ไม่ให้โอกาสกู้ฉางฉิงได้เอ่ย หันออกไปเลย

กู้ฉางฉิงเห็นจังหวะที่เขาก้าวออกไป ยังพบความผิดปกติเล็กน้อย ก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

พูดถึงทางด้านลู่ซื่อกรุ๊ปนี้

แม่ลู่ยากที่จะโน้มน้าวคณะกรรมการบริหาร ออกมาจากห้องประชุม ก็ได้รับหมายศาล

"กรรมการลู่ เฟิงซื่อกรุ๊ปได้เริ่มดำเนินการทางกฎหมายกับบริษัทของเรา การฟ้องร้องคดีนี้ฉันถามนักกฏหมายของเรา อัตราการชนะไม่มาก อีกทั้งถ้ามีคดีฟ้องร้องกับเฟิงซื่อกรุ๊ป ไม่เป็นผลดีต่อบริษัทของเรา ทนายความแนะนำให้คืนดีกับเฟิงซื่อกรุ๊ป!"

เลขาพูดคุยเกี่ยวกับข้อมูลที่เธอรวบรวมมา ใบหน้าของแม่ลู่ก็หม่นหมองลง

"เฟิงซื่อกรุ๊ป เฟิงจิ่งเหยา!"

เธอกัดฟันพูด แต่ต้องยอมรับว่าฝีมือการเดินหมากสูงมาก นำพวกเขาลงไปในท่อระบายน้ำทีละขั้นทีละตอน!

"หน้าร้านภายใต้การบริหารของเราเป็นอย่างไรบ้าง? หุ้นส่วนของบริษัทเป็นยังไง?"

เธอควบคุมตนเองให้ใจเย็นลง แล้วถามถึงสถานการณ์ตอนนี้

"นักลงทุนได้รับการปลอบขวัญชั่วคราวแล้ว แต่ทางด้านความเสียหายหน้าร้านนั้นมากเล็กน้อย"

แม่ลู่ได้ฟังคำนี้ แววตาก็ตกตะลึง : "คำนวณความสูญเสียออกมา จากนั้นก็แจ้งความกับตำรวจ ให้คนที่ก่อเรื่องชดใช้ค่าเสียหาย!"

เลขาพยักหน้า ก็ถามเรื่องการการฟ้องร้องขึ้นมา

"กรรมการลู่ เราต้องการต่อสู้คดีนี้ไหม?"

แม่ลู่มองดูหมายศาลในมือ ความโกรธในใจกำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่ยังคงอดทนไว้

"ติดต่อเฟิงจิ่งเหยาให้ฉัน ฉันต้องการพบเขา"

ในเวลาเดียวกัน เฟิงจิ่งเหยาที่กำลังทานอาหารเย็นได้รับโทรศัพท์จากชวี่ยี่ วางอุปกรณ์ในการทานอาหารแล้วยิ้มเบาๆ

"บอกพวกเขา เย็นนี้ไม่ว่าง รอพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"

กู้ฉางฉิงมองรอยยิ้มที่เหมือนจิ้งจอกของเขา ใจอดไม่ได้ที่จะสั่นไหว

หายนะ!

เธออดไม่ได้ที่จะด่าในใจหนึ่งประโยค ทว่ายังละสายตาออกด้วยหัวใจที่เต้นแรง

แม้ว่าเธอจะอยู่กับเฟิงจิงเหยามานานขนาดนี้ แต่ผู้ชายคนนี้ เดิมทีก็ไม่มีอารมณ์สุนทรีเลย

ทุกครั้งที่มอง ความรู้สึกของเธอก็ไม่เหมือนเดิม

อีกด้านของแม่ลู่หลังจากรู้ว่าตนเองถูกปฏิเสธ โมโหมากจนทุบแจกันมูลค่าหลายสิบล้าน ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้

"งั้นก็รอพรุ่งนี้ ทำให้ฉันอึดอัดใจ ก็ต้องทำให้เฟิงจิ่งเหยาอึดอัดใจเพราะฉันด้วย!"

เธอกัดฟันสั่งอยู่ในห้องทำงาน เลขาตัวสั่นและพยักหน้า

ทว่าไม่รู้ว่าในคืนเดียว สามารถเกิดเรื่องได้มากมาย

……

วันต่อมา แม่ลู่เพิ่งมาถึงบริษัท เลขาก็รีบเข้ามารายงาน

"กรรมการลู่ หวาอี้ เฉินหยางและอีกหลายบริษัทได้ยกเลิกสัญญากับเรา แล้วก็เมื่อคืนนี้ มีคนจากทางด้านเฟิงซื่อกรุ๊ปนั่นติดต่อคนรับผิดชอบของบริษัทเหล่านี้ ตอนนี้พวกเขาได้ลงนามข้อตกลงความร่วมมือกับเฟิงซื่อกรุ๊ปแล้ว"

แม่ลู่ได้ฟังการรายงานเหล่านี้ ก็กัดฟันแทบหัก

"ตอนนี้เฟิงจิ่งเหยาอยู่ที่ไหน?"

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระงับตนเองให้ใจเย็นและกล่าวถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"คนที่เฝ้าดูของพวกเราบอกว่า คนเข้าบริษัทแล้ว"