บทที่ 303 ตอนกลางคืนยังถูกคนรบกวนอีก

เฟิงจิ่งเหยาเห็นความงามเช่นนี้ ชั่วขณะก็ปากคอแห้งขึ้นมา

เขาดึงกู้ฉางฉิงเข้ามาในทันที กู้ฉางฉิงร้องอย่างตกใจ เอวของเธอถูกโอบกอด ให้อยู่ในอ้อมกอดอย่างแนบชิด ในขณะเดียวกันก็จับริมฝีปากคู่นั้นที่รบกวนความคิดไว้อย่างแม่นยำ

น้ำซุปแก้เมาค้างในมือของกู้ฉางฉิงหกแต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากการกักขังของชายตรงหน้าได้ ได้แต่คล้อยตามเขา

ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่มบนโซฟา มั่วหลีเฝ้าดูอยู่ไม่ไกล ในแววตาก็อิจฉาจนไฟลุกโชน

เธอกำหมัดแน่น จนเล็บจิกเข้าเนื้อ นี่จึงไม่สูญเสียความสงบไป

และทั้งสองคนที่จูบกันอยู่นี้เดิมทีก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ

ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน เฟิงจิ่งเหยาดูเหมือนว่ายังไม่พอใจกับความหวานบนริมฝีปาก เขาปล่อยกู้ฉางฉิงด้วยอาการหายใจหอบเบาๆ กู้ฉางฉิงสติยังไม่กลับมา ลุกขึ้นมาจากโซฟา อุ้มเธอขึ้นมาราวกับเจ้าหญิง

ราตรียังอีกยาวนาน

……

วันต่อมา เมื่อกู้ฉางฉิงตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ดวงอาทิตย์อยู่สูงบนท้องฟ้าแล้ว

ข้างๆเธอก็ไม่มีเฟิงจิ่งเหยาแล้ว

เธอกัดฟันลุกขึ้นมาจากที่นอนทาทามิ รู้สึกราวกับว่ากระดูกทั้งตัวถูกรื้อออกมาแล้วประกอบเข้าไปใหม่ ก็โกรธเคืองอยู่ชั่วขณะ

รู้อย่างนี้เมื่อคืนจะไม่ให้เฟิงจิ่งเหยาดื่มเหล้า ดื่มเหล้าแล้วไม่มีความพอดีเลย

เธอบ่นไปด้วยอาบน้ำไปด้วย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา แล้วคิดจะลงไปทานอาหารข้างล่าง

มั่วหลีเห็นว่ากู้ฉางฉิงตื่นสาย ยังเห็นได้ชัดว่าสีหน้านั้นดูสดชื่นขึ้นมา ในใจก็ริษยาอย่างมาก

"เป็นไปอย่างที่คิด นี่คือลูกสะใภ้ที่ดี ตะวันโด่งแล้ว เพิ่งจะตื่น ลำบากคุณผู้ชายของเราจริงๆ เหนื่อยล้าในตอนกลางวัน ตอนกลางคืนยังถูกคนรบกวนอีก"

เธอโมโห นั่งพูดอยู่บนโซฟา

กู้ฉางฉิงได้ยิน ก็หยุดฝีเท้าลง ทว่าขี้เกียจจะสนใจเธอ จึงหันกลับไปที่ห้องอาหาร

มั่วหลีมองกู้ฉางฉิงที่ออกไป ก็กัดฟันแน่น

นังสารเลวหน้าไม่อาย!

เธอด่าอยู่ในใจ กู้ฉางฉิงก็ไม่รู้

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากกู้หงเซิน ในแววตาหงุดหงิด แต่ยังคงรับสาย

"มีธุระอะไร?"

เธอถามออกไปอย่างเย็นชา

ก็ได้ยินเสียงที่เคร่งขรึมของกู้หงเซินดังขึ้น : "กู้ฉางฉิง ฉันต้องการให้คุณไปบอกเฟิงจิ่งเหยาให้หยุดควบคุมตัวลู่ซือหยี่ในตอนนี้เลย!"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดนี้ ก็คิ้วขมวด สีหน้าเคร่งขรึม

"คุณหมายความว่ายังไง?"

"ฉันต้องการให้คุณหยุดก็คือหยุด จะถามมากมายทำไม?"

กู้หงเซินไม่พอใจ พูดอย่างหงุดหงิด

กู้ฉางฉิงแทบจะถูกคำพูดนี้ของเขาทำให้หัวเราะออกมา

"ขอโทษนะ ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันไม่ใช่นักปราชญ์!"

เธอปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเย็นชา รู้สึกว่ามีสิทธิ์อะไรที่เธอถูกรังแก แล้วจะต้องปล่อยตัวลู่ซือหยี่ไป

อีกทั้งตอนที่เธอถูกรังแก เขาผู้เป็นพ่อไม่ได้พูดออกหน้าเพื่อปกป้อง ตอนนี้ยังมาพูดประชดประชันอีก

กู้หงเซินได้ฟังคำพูดปฏิเสธของเธอ ชั่วขณะก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เริ่มไม่เชื่อฟังมากขึ้นเรื่อยๆ

"กู้ฉางฉิง เรื่องนี้ คุณไม่ทำฉันก็จะทำ คุณไม่มีอำนาจตัดสินใจ!"

เขาทิ้งคำพูดดุเดือดไว้ แล้วก็วางสายไป

กู้ฉางฉิงมองโทรศัพท์ ก็โกรธอย่างมาก

เธอทำเสียงไม่พอใจ ไม่คิดจะสนใจ กลับไปที่ห้อง

เธอกลับไปที่ห้อง ยังคงเหนื่อยล้านิดหน่อย กลับมานอนอยู่บนที่นอนทาทามิสักพัก ดูข่าวบนมือถืออย่างเบื่อๆ

เวลานี้ ข่าวเศรษฐกิจก็ทำมห้เธอตกใจจนลุกขึ้นนั่ง

เห็นในข่าวเขียนว่า หุ้นของกู้ซื่อกรุ๊ปเริ่มตกลงตั้งแต่เมื่อวานนี้ จนถึงวันนี้ก็เกือบจะเลยขีดความปลอดภัยแล้ว

ในฉับพลันกู้ฉางฉิง มิน่าล่ะกู้หงเซินถึงอยากให้เธอช่วยขนาดนี้ เกรงว่าตระกูลู่จนปัญญาที่จะควบคุมเฟิงจิ่งเหยา ไม่สามารถจัดการเธอได้ จึงระบายความแค้นกับกู้หงเซิน

เธอเห็นสิ่งนี้ ยิ่งไม่คิดจะสนใจเรื่องนี้เลย

หลังจากพักผ่อนเสร็จ เธอก็ลุกขึ้นอีกครั้ง แล้วเข้าสู่สภาวะการทำงาน

ถึงตอนบ่าย เธอมองภาพวาดต้นฉบับการออกแบบสองสามชิ้น ก็วางแผนที่จะไปบริษัทนำผ้ากลับมาเขียนแบบ