บทที่ 311 ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณ

สวนดอกไม้ของตระกูลเฟิงได้รับการออกแบบอย่างดีเป็นพิเศษ

แม้ว่าในเวลากลางคืน สวนดอกไม้ของตระกูลเฟิงก็มีแสงไฟสว่างไสว

เฟิงจิ่งเหยาพากู้ฉางฉิงไปเดินเล่น

ภายใต้สายลมพัดผ่านอ่อนๆ กู้ฉางฉิงที่เมานิดๆค่อยๆได้สติขึ้นมา

เธอนึกถึงภาพในห้องอาหารเมื่อกี้นี้ ก็แข็งทื่อขึ้นมา แววตาก็เต็มไปด้วยความขัดเคืองและเขินอาย

เวลานี้เธอไม่รู้ว่าตนเองควรจะปล่อยเฟิงจิ่งเหยา หรือแกล้งทำท่าทางเมาเหล้าต่อ

เมื่อเธอกำลังคิดยุ่งเหยิงอยู่ เฟิงจิ่งเหยาก็ค้นพบความผิดปกติของเธอ

"เป็นอะไรไป?"

เขาก้มหน้าไปมองผู้หญิงที่อิงอยู่กับตน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำ

ทันทีที่กู้ฉางฉิงเงยหน้าขึ้นเขาก็ชนเข้ากับดวงตาที่อ่อนโยนราวกับมีน้ำในดวงตา ก็ตกตะลึงอีกครั้ง

ภายใต้แสงไฟ ความหล่อเหลาไร้ที่ติของชายคนนั้นเข้ากันกับดอกไม้สดที่อยู่ฉากหลังราวกับเจ้าชายที่เดินออกมาจากเทพนิยาย

เมื่อกู้ฉางฉิงเห็น ก็หายใจติดขัด หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นมา

เวลานี้ เดิมทีโดยรอบที่สว่างสดใสจู่ๆก็มืดลง

กู้ฉางฉิงสติกลับมา ขมวดคิ้วนิดๆแล้วสังเกตไปโดยรอบ

"เกิดขึ้นได้ยังไง ไฟดับหรอ?"

เธอถามเบาๆ ทว่าคนข้างๆไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ แต่ทว่าหายใจถี่ขึ้นอย่างฉับพลัน

"เฟิงจิ่งเหยา?"

เธอรู้สึกไม่ถูกต้องโดยจิตใต้สำนึก จึงเรียกเบาๆ

ทว่าไม่มีปฏิกิริยาตอบรับต่อเธอ อีกทั้งการหายใจถี่ก็ยิ่งหนักขึ้น

ทันใดนั้นกู้ฉางฉิงก็นึกขึ้นได้ไม่สามารถอยู่ในที่มืดได้นานๆ ก็รีบประคองเขา รีบพูดว่า : "เฟิงจิ่งเหยา คุณทนหน่อย ตอนนี้ฉันจะพาคุณกลับไป"

พูดจบ เธอก็ประคองเฟิงจิ่งเหยา อยากจะพาเขากลับ ทว่าพบว่าชายที่อยู่ข้างๆล้มมาทางเธอ

ในทันที ทั้งสองคนก็ล้มลงไปอยู่กับพื้น

"เฟิงจิ่งเหยา คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงรีบลุกจากพื้นอย่างรวดเร็ว แล้วไปหาเฟิงจิ่งเหยา

ภายใต้แสงจันทร์ เฟิงจิ่งเหยานอนขดอยู่ที่พื้น ทั้งตัวสั่นไม่หยุด

สีหน้ากู้ฉางฉิงเปลี่ยนไปมาก รีบก้าวไปข้างหน้าแล้วกอดขึ้นมาจากพื้น แต่ไม่คิดว่าจะชนเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่สิ้นหวัง รวมถึงสีหน้าที่ซีดเผือด ดูเหมือนจะหมดสติไปได้ตลอดเวลา

พูดได้ว่า เธอไม่เคยเห็นเฟิงจิ่งเหยาเป็นเช่นนี้มาก่อน

เวลานี้อยากจะพาเฟิงจิ่งเหยากลับไปที่ห้องก็ไม่สามารถทำได้แล้ว กู้ฉางฉิงงนึกถึงการปฐมพยาบาลเบื้องต้นสำหรับโรคกลัวความมืดที่เคยเห็นมาก่อนหน้านี้ บางทีเวลานี้อาจจะใช้จากการเรียนรู้มาได้

เธอกอดเฟิงจิ่งเหยาไว้แน่น กระซิบข้างหูเขาไม่หยุด

"ไม่ต้องกลัว……ผ่อนคลาย……ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณ"

"จิ่งเหยา ฉันอยู่ที่นี่……”

เธอพูดไปพลาง แล้วจูบหน้าผากของเฟิงจิ่งเหยาที่ชุ่มเหงื่อไปด้วย

ไม่รู้ว่าการปลอบประโลมของเธอได้ผลหรือไม่ ตัวเฟิงจิ่งเหยาที่เดิมทีสั่นสะท้านอยู่ก็ค่อยๆสงบลง

กู้ฉางฉิงสังเกตได้ ในแววตาประกายความดีใจ พยายามปลอบโยนต่อ

เมื่อมั่วหลีเข้ามา ก็เห็นภาพภาพนี้

สายตายเธอโกรธแค้นรวมถึงการอิจฉาริษยาก็ไม่สามารถปิดบังไว้ได้

"คุณผู้ชาย!"

เธอตะโกนแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกตกใจ เดินเข้าไปคิดจะแย่งเฟิงจิ่งเหยาจากในมือของกู้ฉางฉิง

"คุณจะทำอะไร?"

กู้ฉางฉิงตกใจ เห็นเฟิงจิ่งเหยาที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อยก็มีท่าทีจะตัวสั่นอย่างรุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง อีกทั้งดูเหมือนกับว่าจะหายใจลำบาก อ้าปากกว้างหายใจเหนื่อยหอบ