บทที่ 313 นี่คือเธอต้องการที่จะฆ่าคุณ

เฟิงจิ้งหยวนมองกู้ฉางฉิงอย่างเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเดือดดาล

"กู้ฉางซิน พี่สะใภ้ฉันเห็นแก่หน้าของเฟิงจิ่งเหยาหรอกนะ เลยไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยเรื่องที่คุณวางแผนจะฆ่าหลานชายของฉัน แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเราสามารถทนให้คุณอยู่ในอาณาเขตตระกูลเฟิงต่อไปได้นะ ควรรู้ตัวเอง ควรจะไสหัวไปให้ไกลๆ มิเช่นนั้นอย่ามาหาว่าเราไม่สุภาพ!"

เธอพูดจบ ก็ใช้แรงผลักกู้ฉางฉิง

เดิมทีกู้ฉางฉิงยืนพิงมุมกำแพงอยู่ ถูกผลักเช่นนี้ ก็ล้มลงไปอยู่กับพื้น

"โอ้ยเจ็บ——”

เข่าเธอกระแทกอบู่บนก้อนหิน ผิวหนังด้านบนถลอก เลือดแดงๆไหลออกมาไม่หยุด แต่ไม่นานก็ถูกฝนชะล้างไป ทว่ากลับไปกระตุ้นบาดแผลยิ่งขึ้น

กู้ฉางฉิงเจ็บปวดอย่างมาก ยากลำบากอย่างยิ่ง

แต่เฟิงจิ้งหยวนเห็น ก็ไม่ไหวติง ก็มองลงไปแล้วพูดกล่าวเตือนว่า : "จำคำพูดของฉันไว้ ถ้าฉันรู้ว่าคุณยังหน้าด้านอยู่ที่นี่ต่อไปอีก อย่าหาว่าฉันไม่สุภาพแล้วกัน!"

เธอพูดจบ ก็เดินออกไปพร้อมกับทำเสียงเย้ยหยัน

กู้ฉางฉิงเฝ้ามองดูเธอเข้าไปในตระกูลเฟิงอย่างภาคภูมิใจ บนใบหน้าก็แยกไม่ออกระหว่างน้ำตากับน้ำฝน ตาทั้งคู่ของเธอพร่ามัว

เธอลุกขึ้นยืนพิงกำแพงอย่างยากลำบาก ท้ายที่สุดก็มองไปที่คฤหาสน์ที่สว่างไสวตรงหน้า ในที่สุดก็เดินกะโผลกกะเผลกออกไป

เฟิงจิ้งหยวนอยู่หลังประตู มองกู้ฉางฉิงที่เดินไกลออกไป สายตาก็เต็มไปด้วยความลำพองใจ

เมื่อกู้ฉางฉิงหายไปจากคฤหาสน์แล้ว เธอจึงหันกลับไปที่บ้านใหม่

แต่กู้ฉางฉิงที่ยืนอยู่ที่ทางแยก ก็ไม่รู้ว่าควรจะไปทางไหนดี

ท้ายที่สุด เธออึดอัดใจก็สามารถกลับไปบ้านเช่าในเมืองเก่าที่เคยอาศัยอยู่กับแม่ได้เท่านั้น

เธออาบน้ำ แล้วนอนอย่างเหนื่อยล้าบนที่นอนทาทามิ ทว่าอย่างไรก็นอนไม่หลับ ในใจเป็นห่วงอยู่แต่สถานการณ์ของเฟิงจิ่งเหยา

ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน เธอจึงสะลึมสะลือแล้วหลับไป

ถึงกลางดึก เธอก็มีไข้สูง ใบหน้าที่ซีดเผือดก็แดงขึ้นอย่างผิดปกติ

ในความเลือนลางก็ฉางฉิงก็รู้ว่าตนเองน่าจะป่วย แต่เธอก็ลืมตาไม่ขึ้น หนังตาหนักอึ้ง เช่นนี้เธอจึงนอนหลับอยู่บนที่นอนต่อไปอย่างหมดเรี่ยวแรง

……

วันต่อมา ที่ตระกูลเฟิง

เฟิงจิ่งเหยาตื่นขึ้นมาจากการไม่ได้สติ มองเพดานด้านบน ตกตะลึงเล็กน้อย

ส่วนความทรงจำของเมื่อคืนนี้ยังแล่นอยู่ในหัวของเขา

มั่วหลีที่เฝ้าติดตามเขาอยู่ตลอดเห็นเช่นนี้ ก็ตะโกนอย่างดีใจ : "คุณผู้ชาย คุณฟื้นแล้ว!"

คำพูดนี้ออกมา เดิมทีคนตระกูลเฟิงที่หลับตาพักผ่อนกันอยู่ก็ลืมตากันขึ้นมาทแล้วเดินเข้าไปข้างๆเตียง

"จิ่งเหยา ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว"

"จิ่งเหยา ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

คุณนายเฟิงกับเฟิงจิ้งหยวนห้อมล้อมเฟิงจิ้งหยวนแล้วถามไถ่ทุกข์สุข

เฟิงซู่พยักหน้าอย่างปลื้มอกปลื้มใจอยู่ข้างๆ : "ฟื้นแล้วก็ดี"

มู่เฉาเกอเห็นว่าตนเองไม่ได้พูดอะไร ก็ยิ้มแล้วพูดในสิ่งที่ควรทำ : "คุณอา คุณน้า พวกคุณคุยกับจิ่งเหยาไปก่อน ฉันจะให้พ่อบ้านแจ้งหมอ แล้วถือโอกาสทำอะไรให้จิ่งเหยากินหน่อย"

คุณนายเฟิงพอใจกับการจัดการของเธออย่างมาก อมยิ้มพยักหน้า : "รบกวนคุณมู่เลย"

มู่เฉาเกอยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วออกไปสั่งการพ่อบ้าน

เฟิงจิ้งหยวนเห็นเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก

ผู้หญิงคนนี้ไม่ปล่อยโอกาสที่จะแสดงให้เห็นเลยจริงๆ

เธอบ่นในใจ แล้วไม่ได้สนใจอีก หันมาให้ความสำคัญกับเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยามองสีหน้าแม่ของเขาที่มีท่าทางตื่นตระหนก จึงพูดปลอบว่า : "แม่ วางใจเถอะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร"

เขาพูดจบ ก็เงยหน้าขึ้นกวาดสายตาไปรอบๆ ปรากฏว่าในห้องไม่เห็นกู้ฉางฉิง ก็อดถามไม่ได้ : "ฉางซินล่ะ? ทำไมไม่เห็นเธอเลย?"

คุณนายเฟิงไม่คิดว่าพอลูกชายตนเองฟื้นก็จะหาหญิงชั่วคนนั้น ก็หน้าดำคร่ำเครียดทันที