บทที่ 334 ขอเพียงแค่ไม่ตายก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ชวี่ยี่มองอยู่ข้างๆ ก็ส่ายหัวอย่างจนปัญญา

เขามองออกว่ามั่วหลีมีความคิดอย่างอื่นกับท่านประธานของตน เพียงแต่เขามองว่าสิ่งเหล่านี้มันไร้ประโยชน์

โดยเฉพาะตอนนี้ที่ท่านประธานของเขาเป็นห่วงเป็นใยคุณนายรองมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเป็นไปไม่ได้

เขาคิดถึงตรงนี้ ก็นึกถึงมั่วหลีที่มีความสามารถที่หาได้ยาก คาดไม่ถึงว่าเธอจะทำลายอนาคตของตนเองเช่นนี้ จึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อพูดตักเตือน

"มั่วหลี ไม่ว่าคุณจะคิดอะไร ขอเตือนคุณไว้เลย ว่าอย่าไปแตะต้องคุณนายรอง เธอเป็นคนสำคัญของท่านประธานไม่สามารถแตะต้องได้ ฉันคิดว่าคุณน่าจะรู้ผลของการทำให้ท่านประธานโกรธนะ"

พูดจบ เขาก็เดินจากมั่วหลีไปเลย

มั่วหลีไม่ได้เคลื่อนไหว แต่สีหน้าบูดเบี้ยวของเธอก็มองออกได้ ว่าคำพูดของชวี่ย่ได้ยินอยู่ในหูเธอแล้ว

แต่ก็เพราะว่าฟังเข้าไปแล้ว ความโกรธในใจก็ลุกโชนขึ้นมา

มีสิทธิ์อะไร?

กู้ฉางซินผู้หญิงเช่นนั้นมีคุณสมบัติอะไรที่จะอยู่เคียงข้างคุณผู้ชายของเธอ จนกลายเป็นคนสำคัญของคุณผู้ชายที่แตะต้องไม่ได้!

กู้ฉางฉิงไม่รู้ว่าความเกลียดชังของมั่วหลีที่มีต่อเธอนั้นลึกซึ้งขึ้นมากอีกครั้ง

หลังจากเธอรอให้มั่วหลีออกไป ก็กลับไปหาเฟิงจิ่งเหยา

เอาน้ำมาเช็ดตัวให้

ถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดของเฟิงจิ่งเหยาออก หัวใจเธอก็ตึงแน่นขึ้นมา

โดยเฉพาะเมื่อเห็นบาดแผลที่ไหล่ เลือดไหลซึมออกมา จึงสูดอากาศเย็นเข้าไป

"นี่คือสิ่งที่คุณบอกว่าไม่ร้ายแรงหรอ!"

เธอหยิบผ้าเช็ดตัว แล้วพูดออกมา คิดอยากจะตีคน ก็เกรงว่าจะไปกระทบบาดแผลของเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยามองเห็นเธอน้ำตาไหลทันที ก็เช็ดให้อย่างรักใคร่เอ็นดู

"ร้องทำไม ขอเพียงแค่ไม่ตาย ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร!"

กู้ฉางฉิงได้ยิน ก็จ้องมองเขาทันที

"นี่……สาปแช่งตนเองอย่างนี้ได้ยังไง!"

เฟิงจิ่งเหยาหัวเราะ ลูบแก้มของเธอ แล้วพูดปลอบเธอว่า : "เอาล่ะ อย่างกังวลเลย ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วไม่ใช่หรอ?"

กู้ฉางฉิงเม้มปาก จับมือเขาไว้แน่น

"อืม ฉันไม่กังวลใจ แต่ฉันไม่หวังว่าจะมีครั้งต่อไปอีก อีกอย่างต่อไปถ้าคุณบาดเจ็บก็อย่าปิดบังฉัน"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า

จากนั้นกู้ฉางฉิงก็ช่วยเขาใส่ชุดผู้ป่วยที่สะอาด พลิกตัวไปมา เฟิงจิ่งเหยาก็อ่อนล้า แล้วก็หลับไป

กู้ฉางฉิงมองเฟิงจิ่งเหยาที่หลับสนิท ในแววตาก็เต็มไปด้วยความทุกข์ใจ

หากไม่ใช่เพราะความประมาทของเธอ จะเกิดเรื่องมากมายขึ้นได้อย่างไร

เธอกำลังครุ่นคิด ค่อยๆต้านทานไม่ไหวเล็กน้อย จึงพึงโซฟาหลับไป

……

วันต่อมา คุณนายเฟิงกับเฟิงซู่รู้ว่าลูกชายตนเองได้รับบาดเจ็บอยู่โรงพยาบาล ก็รีบมาทันที

คาดไม่ถึง เมื่อมาถึงโรงพยาบาลก็ได้พบกับมู่เฉาเกอที่มาเยี่ยมเฟิงจิ่งเหยาพอดี

ทั้งสามคนรีบไปที่ห้องผู้ป่วยด้วยกัน

กู้ฉางฉิงได้ยินการเคลื่อนไหว ก็ตื่นขึ้นมาจากโซฟา เห็นพวกคุณนายเฟิงเดินเข้ามา ก็ทักทายทันที

"พ่อ แม่ คุณมู่ พวกคุณมาได้ยังไง?"

คุณนายเฟิงเห็นเธอก็ดุด่าทันที

"ฉันมาได้อย่างไรนะหรอ? คุณไม่อายที่จะพูด ถ้าไม่ใช่เพราะคุณทำให้จิ่งเหยาต้องเข้าโรงพยาบาล ฉันจะมาทำไม? ตระกูลเฟิงเราตั้งแต่คุณเข้ามาก็ไม่มีวันไหนที่จะสงบสุขเลย!"

กู้ฉางฉิงรู้สึกไม่สบายใจที่เธอถูกประณาม แต่ก็ไม่ได้โต้เถียง

เพราะเธอทำให้เฟิงจิ่งเหยาได้รับบาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาลจริงๆ ดังนั้น เธอไม่โต้ตอบใดๆปล่อยให้คุณนายเฟิงด่า

มู่เฉาเกอมองกู้ฉางฉิงที่เชื่อฟัง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ สีหน้าก็ไม่ชัดเจนเล็กน้อย

เธอรู้ดีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ฉะนั้นในวจก็นึกถึงตลอด เลยไม่ได้พักผ่อนทั้งคืน

เดิมทีคิดว่าเมื่อเช้านี้จะได้รับข่าวกู้ฉางซินผู้หญิงคนนี้ถูกกำจัดไปแล้ว แต่กลับได้รับข่าวว่าเฟิงจิ่งเหยาได้รับบาดเจ็บ

เวลานั้น เธอไม่สนใจกู้ฉางซินโดยสิ้นเชิง รีบไปโรงพยาบาล แต่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นกู้ฉางซินที่ครบสมบูรณ์ดี!

เป็นยังไงบ้าง? ผู้ชายคนนั้นทำไม่สำเร็จใช่ไหม?