บทที่ 336 ต้องการชีวิตของเธอ

กู้ฉางฉิงถูกเฟิงจิ่งเหยากอดไว้แน่น ในเวลาเดียวกันก็พบการเปลี่ยนไปในตัวเฟิงจิ่งเหยา ทั้งเขินทั้งโกรธ

"ปล่อยฉันนะ!"

เธอดิ้นรนต้องการจะหลุดออก

ทว่าไม่รู้ว่าการกระทำเช่นนี้ ยิ่งทำให้ลมหายใจของเฟิงจิ่งเหยาปั่นป่วนขึ้นมา

"อย่าขยับสิ ให้ฉันกอดสักพักนะ"

แม้ว่าเมื่อคืนนี้เฟิงจิ่งเหยาอยากจะจัดการคนในอ้อมกอด แต่ร่างกายอนุญาตซะที่ไหน

เขากอดกู้ฉางฉิงไว้แน่น ฝังศีรษะเข้าไปที่คอของกู้ฉางฉิงแล้วดูดดื่มความหวานบนร่างกายของกู้ฉางฉิงอย่างดุเดือด

กู้ฉางฉิงใช้ชีวิตกับเขามานานขนาดนี้แล้ว จะไม่รู้สภาพการณ์ตอนนี้ของเชาได้อย่างไร

เธอรู้สึกโชคดีมากที่เวลานี้เฟิงจิ่งเหยาได้รับบาดเจ็บ มิเช่นนั้นถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอต้องถูกผู้ชายคนนี้ทรมานจนหมดเรี่ยวหมดแรงไปแล้ว

คิดเสร็จ เธอก็เลยให้เฟิงจิ่งเหยากอดไว้ รอให้เขาสงบลง แล้วค่อยทำความสะอาดใหม่อีกครั้ง

สองสามวันต่อมา กู้ฉางฉิงอยู่โรงพยาบาลดูแลเฟิงจิ่งเหยา

วันนี้ บาดแผลของเฟิงจิ่งเหยาสามารถตัดไหมแล้วออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ทั้งสองก็วางแผนที่จะออกมา

เพราะกลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อบาดแผลของเฟิงจิ่งเหยา กู้ฉางฉิงก็ให้เฟิงจิ่งเหยานั่งพักอยู่ข้างๆ แล้วเก็บข้าวของให้เขาเอง

เฟิงจิ่งเหยามองดูเธอที่กำลังยุ่งอยู่ ดูราวกับว่าพวกเขาใช้ชีวิตสามีภรรยาด้วยกันมาราวสิบกว่าปีแล้ว

ถึงแม้ว่ากู้ฉางฉิงไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากเฟิงจิ่งเหยา แต่เมื่อเธอต้องการอะไร เฟิงจิ่งเหยาก็จะหยิบส่งไปให้เสมอ

ความเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากนี้ฉับพลันก็ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกหวานชื่นในใจ

มั่วหลีกำลังจัดแผนการเดินทางเพื่อกลับไป เมื่อกลับมาที่ห้องผู้ป่วยก็เห็นภาพภาพนี้ ก็อิจฉาริษยาจนตาแดงกล่ำ แต่เพราะเฟิงจิ่งเหยาจึงอดทนอย่างมาก

เธอกำหมัดแน่น หน้าตาบึ้งตึงเคาะประตูห้องผู้ป่วย : "คุณผู้ชาย รถเตรียมพร้อมแล้ว พร้อมออกเดินทางได้ทันที"

เฟิงจิ่งเหยาเห็นเธอ ก็เก็บสีหน้าที่อ่อนโยนไปในชั่วพริบตา

มั่วหลีเห็นก็ยิ่งเจ็บปวดใจจนยากที่จะทน

ทำไม ทำไมต้องกลายเป็นเช่นนี้ด้วย?

เธอถามอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง ทว่าไม่กล้าเปิดเผยอารมณ์ออกมาเลยแม้แต่น้อย

เฟิงจิ่งเหยาไม่รู้ถึงความโกรธในใจของเธอ หลังจากชำเลืองมองเธอแล้ว ก็หันไปมองกู้ฉางฉิงแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า : "เก็บของเสร็จแล้วใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงมองกระเป๋าเดินทางที่อยู่ข้างๆ รู้สึกว่าใช้ได้แล้ว จึงพยักหน้า

"ไปกันเถอะ"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า ก้าวไปข้างหน้าและช่วยเธอขนกระเป๋า

กู้ฉางฉิงเป็นห่วงแผลของเขา ไม่ยอม ทว่าก็ถูกปฏิเสธ

"วางใจเถอะ ฉันไม่หยิบหรอก"

เฟิงจิ่งเหยาจับมือกู้ฉางฉิง สำหรับความเป็นห่วงของกู้ฉางฉิง ในใจก็ซาบซึ้งอย่างมาก

หางตาเขาก็กวาดไปที่มั่วหลีที่ยืนอึ้งอยู่หน้าประตู พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า : ย้ายกระเป๋าเดินทางลงไปด้วย"

พูดจบ เขาก็ดึงกู้ฉางฉิงเดินตรงออกไปจากห้องผู้ป่วย

มั่วหลีมองภาพทั้งสองคนที่เดินจากไป นึกถึงน้ำเสียงเย็นชาของคุณผู้ชายเมื่อกี้นี้ ก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

ดวงตาคู่นั้นมองคนทั้งสองอย่างคับแค้นใจ ผสมผสานทั้งความหึงหวงและไม่ยอม แต่เธอยังคงกัดฟันทำตามที่สั่ง

หลังจากที่ทั้งสามคนกลับมาถึงโรงแรม กู้ฉางฉิงก็ดูแลเฟิงจิ่งเหยาให้พักผ่อนที่โซฟา

ถึงแม้ว่าแผลจะตัดไหมได้แล้ว แต่ยังต้องพักผ่อนอย่างสงบ

เฟิงจิ่งเหยาก็ไม่ได้ฝ่าฝืนความหวังดีของกู้ฉางฉิง

เขาเอนพิงโซฟา ทันทีที่เห็นมั่วหลีนำกนะเป๋าเดินทางเข้ามา ก็ดูเหมือนว่าจะนึกอะไรได้ ก็เรียกคนให้หยุด

"มั่วหลี"

น้ำเสียงเย็นชา ทำให้มั่วหลีใจสั่น

"คุณผู้ชาย มีอะไรจะสั่งหรอ?"

เธอวางกระเป๋าเดินทาง ถามด้วยความเคารพ

เฟิงจิ่งเหยาชำเลืองมองเธออย่างเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า : "วันนี้คุณก็กลับไปทางด้านมั่วจุยนั่น ฉันจะให้เขาจัดหาคนมาใหม่"