บทที่ 354 กำลังจะตายใช่หรือเปล่า

กู้ฉางฉิงมองความวุ่นวายในตอนนี้ ถึงแม้ว่าจะกลัวแต่เธอก็ยังอยู่ข้างๆกู้หงเซิน ไม่ได้กระทบกระเทือนอะไร

และกู้หงเซินเห็นชายชุดดำลากตัวกู้ฉางซินเอาไว้ อดเป็นห่วงไม่ได้ เดินไปภายใต้การป้องกันของบอดี้การ์ด

ในเวลาเดียวกัน เทียนซาก็ต่อสู้กับพวกคนชุดดำ

เหมือนจะเป็นเฮือกสุดท้าย ต่อสู้ไปหาช่องทางไป

ครู่เดียวก็พบว่าคนที่อีกฝ่ายส่งมาในครั้งนี้แข็งแกร่งกว่าที่เขาคาดคิด

และเมื่อเป็นแบบนี้เขาก็ไม่กล้าใช้ปืน

เพราะกฎหมายประเทศXไม่ยินยอม ถ้าเขาใช้ปืน ไม่ใช่แค่เกิดความยุ่งยากับคนพวกนี้ทั้งยังฝ่ายทหารของประเทศXด้วย

ไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงละทิ้งการต่อสู้นี้ วางแผนที่จะต่อรองกับคนพวกนี้

"ให้คนของนายหยุดมือเดี๋ยวนี้ถ้าฉันมือลั่นขึ้นมาอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ"

เขาใช้มีดสั้นจี้ข่มขู่กู้ฉางซิน

เดิมทีเห็นชายชุดดำที่จะพุ่งเข้ามาทำร้าย ค่อยๆขมวดคิ้วแล้วหยุดมือ กู้หงเซินอกสั่นขวัญแขวน

"ทางที่ดีคุณระวังไว้หน่อย ถ้าลูกสาวฉันเป็นรอยแม้แต่นิดเดียว ฉันจะตามล่านายสุดหล้าฟ้าเขียว! "

เขาข่มขู่เสียงเข้ม

เทียนซาขำเสียงเย็น ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ

เขาหรี่ตาคู่นั้นลงเล็กน้อย จ้องมองหัวหน้าชายชุดดำพวกนั้น "ให้คนของพวกนายออกไป ให้ฉันออกไป แล้วฉันจะให้คนที่นายต้องการไป"

ชายชุดดำมองเขา กวาดสายตามองกู้ฉางซินที่สีหน้าไม่ค่อยดี คิดถึงคำสั่งของเจ้านาย พยักหน้าแล้วพูดว่า "ได้"

เขาพูดจบ ส่งสายตาให้ลูกน้องรอบๆ คนพวกนั้นค่อยๆถอย

"พวกเราถอย!"

เทียนซาเห็นแบบนี้รีบมุ่งไปทางออก

ชายชุดดำหรี่ตา ให้ลูกน้องเดินตามพวกเขาไป

กู้หงเซินก็ตามไปชิด

กู้ฉางฉิงเหลือบมองก็เดินตามเขาออกไป

คนกลุ่มนั้นเดินออกจากสถานีรถไฟ เทียนซาให้ลูกน้องแย่งรถมา

ชายชุดดำมองไป ใบหน้าเคร่งขรึม แต่กลับไม่ได้ทำอะไร

เทียนซาเห็นลูกน้องแย่งรถมาได้แล้ว ผลักกู้ฉางซินออกไปอย่างแรง

"คืนเธอให้พวกนาย"

พูดจบ คนอื่นๆก็เข้าไปในรถ

"ออกรถ!"

เขาสั่งลูกน้องเสียงเข้ม เห็นชายชุดดำตามพวกเขาไป ใช้มีดสั้นในมือโยนออกไปที่กู้ฉางซินอย่างไม่คิด

เดิมทีกู้ฉางซินไม่รู้ว่าอันตรายกำลังมาถึง

เธอวิ่งไปหากู้หงเซิน

กู้หงเซินมองลูกสาว ยังไม่ทันได้ถอนหายใจ ก็เห็นมีดสั้นลอยมา รีบผลักกู้ฉางฉิงออกไปทันที

"ระวัง!"

เขาดึงกู้ฉางซินที่อยู่ข้างหน้าเข้ามา เพียงแค่วินาทีเดียวที่เขาพูดจบ กู้ฉางซินได้ยินเสียงมีดปักเข้าเนื้อและก็ได้ยินเสียงเจ็บของกู้ฉางฉิง

"เจ็บ--"

กู้ฉางฉิงตกลงบนพื้น เลือดสีสดไหลออกมาจากช่องท้องไม่หยุดค่อยๆซึมเสื้อผ้าออกมา

เธอเจ็บจนหน้าซีดเซียว แขนขากระตุก แต่เทียบไม่ได้กับความวูบโหวงในใจของเธอ

ในขณะเดียวกัน เฟิงจิ่งเหยาที่กำลังต่อสู้อยู่กับเทียนหูและเทียนหลางก็ใจสั่นขึ้นมาทันที

ราวกับถูกเข็มทิ่มแทง ถึงแม้ว่าจะไม่เจ็บแต่ก็รู้สึกทรมานอย่างมาก

และก็การช็อคแบบนี้ เฟิงจิ่งเหยาเกือบจะถูกเทียนหลางกับเทียนหูจับเอาไว้ได้

โชคดีที่เวลานี้ชวี่ยี่พาคนมาช่วยพอดี

"รีบไปช่วยท่านประธาน!"

ชวี่ยี่รีบสั่งบอดี้การ์ดข้างๆ

คนพวกนั้นรับคำสั่ง รีบเข้าไปในการต่อสู้ และเฟิงจิ่งเหยาออกจากวงต่อสู้ภายใต้การคุ้มกันของพวกเขา

"ท่านประธานไม่เป็นอะไรใช่ครับ?"

ชวี่ยี่เหลือบมองอย่างห่วงใย

"ไม่เป็นไร!"

การใจสั่นเมื่อสักครู่เป็นเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น เวลานี้เฟิงจิ่งเหยากลับมาปกติแล้ว

เขามองการต่อสู้ข้างหน้า ชัดว่าภายในการยับนั้งของจำนวนคนหมู่มากนั้นปัญหาของเทียนหลางกับเทียนหูคือเรื่องเวลา

และเรื่องที่แท้จริงมันก็เป็นแบบนี้ ไม่ถึงห้านาที เทียนหลางและเทียนหูก็ยากที่จะรับมือกับคนหมู่มาก ถูกกดเอาเอาไว้ที่พื้นก็เท่านั้น