บทที่ 361 เก็บความคิดของพวกคุณไว้

วันต่อมา เพราะว่าเฟิงจิ่งเหยาเริ่มคิดบัญชีกับเย่าซือ อุตสาหกรรมภายใต้การบริหารของJKก็ได้รับการโจมตีอีกครั้ง

เพียงแค่ครึ่งวัน หนังสือพิมพ์เศรษฐกิจโลก เป็นข่าวเกี่ยวกับJKทั้งหมด

ต้องบอกก่อนว่า หลักๆของJKทำการวิจัยและผลิตยา

เมื่อไม่นานมานี้การชี้เป้าของเฟิงจิ่งเหยา รายงานว่าพวกเขาผลิตยาต้องห้ามอย่างผิดกฏหมาย

ครั้งนี้เฟิงจิ่งเหยาสร้างความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ให้กับพวกเขาโดยตรง——ขายยาปลอม!

นอกจากนี้เขายังให้มั่วจุยประโคมข่าวที่ต่างประเทศ

พูดได้ว่าเพียงครึ่งวันนี้ JKต้องประสบกับสภาวะตกต่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"คุณชายรอง ผู้ถือหุ้นบริษัทต้องการเรียกประชุมใหญ่ผู้ถือหุ้น!"

ที่ต่างประเทศ อาคารอำนวยการสำนักงานใหญ่JK ผู้ช่วยเคาะประตูเข้ามาด้วยความเคารพและแจ้งให้ทราบ

เย่าซือได้ยิน สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด

เขาไม่อยากรู้ด้วยซ้ำว่าผู้ถือหุ้นกลุ่มนี้ประชุมกันเพื่ออะไร

เกรงว่าจะใช้เรื่องนี้ฉุดเขาให้ตกต่ำลง

เขาโกรธมากจนปัดเอกสารทั้งหมดตรงหน้าลงจากโต๊ะ หลังจากที่ระบายอารมณ์ เขาจึงค่อยๆสงบลง

"คุณไปให้คนตรวจสอบดู ว่าข่าวนี้เผยแพร่ออกมาจากไหน และใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้“

เขาพูดจบ ก็ดูเหมือนว่าจะคิดอะไรได้ ก็ปรากฏความเคร่งขรึม : "ใช่สิ ส่งคนไปจับตาดูเฟิงซื่อกรุ๊ปให้ฉันด้วย ดูว่าเรื่องนี้จะมีความเกี่ยวข้องกับพวกไหม"

ผู้ช่วยพยักหน้า รับคำสั่งแล้วออกไปจัดการ

พร้อมกับผู้ช่วยออกไป เย่าซือก็จัดการรูปลักษณ์ภายนอกให้เป็นระเบียบแล้วไปที่ห้องประชุม

ห้องประชุมที่ตกแต่งอย่างหรูหราในเวลานี้มีคนนั่งอยู่แล้ว

ทันทีที่เย่าซือเข้ามา เดิมทีห้องประชุมที่มีเสียงพูดคุยไม่ได้ขาดก็เงียบลง

ทุกๆคนมองไปที่เย่าซือ

ดวงตาเหล่านั้นมีความหวาดกลัว ไม่ยินยอม แล้วก็เกลียดชัง

เป็นธรรมดาที่เย่าซือจะสังเกตเห็นสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังโกรธแค้นเหล่านั้น แต่กลับมองข้ามไปอย่างเย็นชา เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่ชายเขานั่งเอง กลินตัน ล็อบ

รูปลักษณ์ที่หล่อเหลาแต่บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอย่างที่สุด

เย้าซือเพียงแค่ชำเลืองมอง แล้วก็ละสายตากลับมา

"คนมากันพร้อมเพียงจริงๆ"

เขายิ้มอย่างเยือกเย็น มองไปที่ที่นั่งหลัก

"พูดเถอะ ที่เรียกประชุมครั้งนี้ พวกคุณอยากจะพูดอะไร?"

เขาพูดจบ ก็นั่งอย่างเบื่อหน่ายบนเก้าอี้ทำงาน กวาดสายตามองทุกคนอย่างเย่อหยิ่ง

ผู้ถือหุ้นทุกคนมองหน้ากัน เดิมทีก็พร้อมรบแล้ว แต่หลังจากที่เห็นเย่าซือ คนเหล่านี้ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก

กลินตันที่ถูกเย่าซือมองข้ามไป ความโกรธในแววตาก็ยิ่งมากขึ้น

เขามองผู้ถือหุ้นโดยรอบที่ไม่กล้าพูดอะไร กัดฟันทองเย่าซือแล้วเริ่มพูดคัดค้านขึ้นมา

"ทำอะไรนะหรอ ท่านประธานของพวกเราคงไม่เข้าใจสินะ? ตอนนี้บริษัทเกิดสถานการณ์เช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงชื่อเสียงที่ย่อยยับป่นปี้ ก่อให้เกิดผลเสียทางเศรษฐกิจอย่างรุนแรง คุณควรให้คำอธิบายแก่เราไม่ใช่หรอ?"

เย่าซือฟังคำพูดของเขาจบ แววตาก็ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

กลินตันสบกับดวงตาที่ดำขลับของเขา นึกถึงกลอุบายอันโหดเหี้ยมของเขา ร่างกายก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ แต่นึกถึงความเคียดแค้นของตนเอง เขาฝืนกัดฟัน และมองตาเย่าซือ

เย่าซือมองคนที่เห็นได้ชัดว่ากลัวตนมากทว่ายังฝืนมองหน้าตน ในแววตาก็ประหลาดใจ