บทที่ 369 คุณอย่าขับไล่ฉันเลย

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำถามของเธอ ก็มองไปที่เธอโดยจิตใต้สำนึก

เวลานี้กู้ฉางฉิงที่เรียนรู้มาตลอดก็สีหน้าแดงกล่ำ ไปตลอดทั้งใบหน้า

เดิมทีร่างกายที่ผอมก็เต็มอิ่มขึ้น

แม้ว่าจะสวมชุดนอนปกปิดอย่างดี แต่รูปร่างที่สมบูรณ์แบบนั้นก็มองออกได้

เฟิงจิ่งเหยาเห็น สายตาเปลี่ยนไปเป็นมืดครึ้ม

โดยเฉพาะเมื่อเขาคิดว่าถูกสายตาของหญิงสกปรกคนอื่นจ้องมองก่อนหน้านี้ เวลานี้เขาก็แทบจะรอไม่ไหวที่จะใช้กลิ่นของกู้ฉางฉิงมาล้างความรู้สึกของผู้หญิงชั้นต่ำนั่น

เขารีบเดินไปที่เตียง กู้ฉางฉิงเข้าใจผิดว่าเขาจะพักผ่อน ก็ขยับที่ให้

ใครจะรู้หลังจากเฟิงจิ่งเหยาขึ้นเตียง ก็ตรงเข้ามากอดเธอ

ก็หายใจกระชั้นพ่นอยู่ที่ติ่งหูของกู้ฉางฉิง ทำเอาเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"จิ่งเหยา……อื้อ……”

สองคำเพิ่งจะออกไป คำพูดที่เหลือก็จมอยู่ในจูบของคนทั้งสอง

กู้ฉางฉิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอไม่ได้ปฏิเสธความเร่าร้อนของกู้ฉางฉิง แต่เพราะว่าข้อตกลงก่อนหน้านี้ จึงตอบรับโดยตรง

ทุกๆอย่างเหมาะเจาะพอดี

แต่เพราะว่ากู้ฉางฉิงมีแผลที่ร่างกาย เฟิงจิ่งเหยาก็ไม่ได้ทรมานเธอนาน

แต่แค่นี้ กู้ฉางฉิงก็เหนื่อยไม่ไหวแล้ว

เธอนอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนนั้น แล้วค่อยๆหลับไป

……

วันต่อมา พระอาทิตย์กำลังส่องแสง

กู้ฉางฉิงกับเฟิงจิ่งเหยาตื่นขึ้นมาพร้อมกัน

หลังจากที่ทั้งสองอาบน้ำเสร็จ ก็เตรียมลงมาทานอาหารชั้นล่าง

เวลานี้ พ่อบ้านก็วิ่งเข้ามา

"คุณชาย มีคนมาหาคุณด้านนอก"

"ใคร?"

เฟิงจิ่งเหยาถามออกไปตรงๆ

เดิมทีพ่อบ้านต้องการจะตอบกลับ แต่เห็นกู้ฉางฉิง ก็เลยไม่พูด อีกทั้งยังมีอาการเขินอาย

เฟิงจิ่งเหยาเห็นเช่นนั้น ก็ขมวดคิ้ว

กู้ฉางฉิงสังเกตเห็นความผิดปกติ

เธอหันไปมองเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาหันกลับไปมอง แล้วสายตาก็ตกไปที่พ่อบ้านอีกครั้ง

"หื๊ม?"

เขาเอ่ยถาม พ่อบ้านก็หัวเราะ : "คุณชาย คุณออกไปดูเองเถอะ"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว แต่ยังคงเดินออกไป

กู้ฉางฉิงเดินตามไป

ทั้งสองคนมาที่หน้าประตูใหญ่ ก็เห็นเจียวหนูคนเมื่อคืนยืนอยู่ยอกประตู ยังคงสวมชุดนั้นของเมื่อคืน

แตกต่างเพียงอย่างเดียวคือผ้าคลุมบนใบหน้าถูกถอดออกแล้ว เปิดเผยความงามออกมา

กู้ฉางฉิงเห็นก็ตกตะลึงตาค้าง ผู้หญิงตรงหน้าทำให้เธอละอายใจแทนผู้หญิงด้วยกัน

แตกต่างจากความประหลาดใจของเธอ สีหน้าเฟิงจิ่งเหยาย่ำแย่ถึงที่สุด

"ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?"

เขาถามอย่างโกรธๆ

เจียวหนูเหมือนไม่เห็นกู้ฉางฉิง เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงจิ่งเหยา สีหน้าก็เต็มไปด้วยความน้อยใจ

"เมื่อคืนหลังจากที่คุณไป ฉันก็ไม่มีที่ไปเลย"

น้ำเสียงราวกับนกขมิ้นดังขึ้น ถึงกู้ฉางฉิงจะเป็นผู้หญิงก็อดไม่ได้ที่จะอ่อนระทวย

แต่ไม่นานจิตใจเธอก็สงบลง ไม่สบายในใจขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่าความหมายของผู้หญิงคนนี้คือเมื่อคืนพวกเขาอยู่ด้วยกัน

เธอเม้มปากแดงๆมิงไปที่เฟิงจิ่งเหยา

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว แล้วปวดหัวพูดว่า : "เธอคือของที่ลูกค้าให้เมื่อคืน ฉันให้ชวี่ยี่ไล่ไป ไม่รู้ว่ามาหาได้อย่างไร"

เขาอธิบายง่ายๆ กู้ฉางฉิงไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรแล้ว

ถึงแม้ในใจเธอจะกลัดกลุ้ม แต่ไม่ได้ต่อว่าเฟิงจิ่งเหยา

หลังจากพูดกับเฟิงจิ่งเหยาจบ ก็พินิจพิเคราะห์กู้ฉางฉิงอย่างถี่ถ้วน

เห็นว่าเธอไม่ได้โกรธ ก็รู้สึกโล่งใจอย่างอธิบายไม่ได้

แต่การกระทำที่ระมัดระวังนี้ เขาไม่ได้เห็น

"ไม่ต้องสนใจหรอก ฉันจะให้คนมาจัดการผู้หญิงคนนี้"

เขาพูดปลอบใจ แล้วฉับพลันสายตาทั้งคู่ก็เหลือบมองเจียวหนูอย่างอันตราย

เจียวหนูสังเกตเห็นว่าใบหน้าที่ไม่ใยดีของเขา กัดริมฝีปากสีแดงเล็กน้อย ทำท่าทางราวกับว่าให้ฉันสงสาร