บทที่ 400 ให้เขามาคุกเข่าขอร้องเธอ

เฟิงจิ่งเหยาลุกขึ้นออกจากโต๊ะและเดินไปที่ด้านข้างของกู้ฉางฉิง

“คุณมาได้ยังไง?”

ในขณะที่เขาพูด เขาก็ดึงกู้ฉางฉิงมานั่งลงบนโซฟาข้างๆ

กู้ฉางฉิงถูกเขาดึงตัว ก็ไม่ลืมกล่องอาหารที่อยู่บนโต๊ะและยิ้มพูดขึ้นมา "คุณไม่ได้กลับมาสองวันติดแล้วยังไม่ให้ฉันมาหาคุณอีก?"

เพราะทั้งสองไม่เคยสารภาพความรู้สึกของพวกเขาตรงๆ แต่เธอรู้สึกว่าระหว่างพวกเขารู้เรื่องเหล่านี้ดี ดังนั้นเธอจึงอายเกินกว่าที่จะพูดถึงความรัก จึงทำได้เพียงแต่ยิ้มแล้วพูดออกมาครึ่งๆกลางๆ

เฟิงจิ่งเหยาเข้าใจได้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสดใสมากขึ้น

"นี่คืออะไรหรอ?"

เขาหันไปมองกล่องอาหารและตั้งใจถามออกไป

"อาหารที่ฉันทำน่ะ อยากจะทำอาหารให้คุณ"

เมื่อเห็นเขามองไปที่กล่องอาหาร กู้ฉางฉิงก็รีบหยิบอาหารที่เตรียมไว้ออกมา

“มันยังร้อนอยู่ รีบกินตอนที่ยังร้อนเถอะ”

เธอส่งตะเกียบให้อย่างใจจดใจจ่อ

เฟิงจิ่งเหยาไม่สามารถปฏิเสธได้ และบวกกับในขณะนี้เขาหิวมากจริงๆ

อย่างไรซะวันนี้เขายุ่งมาก จนลืมเวลากินข้าว

"อร่อย"

เขาคีบเค้กข้าวที่ทำโดยกู้ฉาฉิง รสชาติที่หอมหวานทำให้ค่อยๆเลิกคิ้วขึ้น

เมื่อกู้ฉางฉิงเห็นว่าเขาพอใจกับอาหารของเธอ หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

"ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ ช่วงนี้คุณน้ำหนักลดลงมาก"

เธอดันเค้กไปข้างหน้าเฟิงจิ่งเหยาอย่างรักใคร่

เฟิงจิ่งเหยารู้ว่าเธอห่วงใยตัวเอง ความอุ่นวาบไหลผ่านในใจ

“คุณก็กินด้วยกันสิ”

เขาคีบขนมขึ้นมาและป้อนให้กู้ฉางฉิง

กู้ฉางฉิงไม่ปฏิเสธ อย่างไรซะนี่เป็นช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันแค่คนสองคน

และเหตุนี้ พวกเขาผลัดกันกินทีละคำสองคำ ไม่นานอาหารที่เตรียมมาก็หมด

กู้ฉางฉิงเก็บกล่องอาหารบนโต๊ะและกำลังจะถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของบริษัทในช่วงสองวันที่ผ่านมา ทันใดนั้นโทรศัพท์บนโต๊ะของเฟิงจิ่งเหยาก็ดังขึ้น

เฟิงจิ่งเหยาส่งสายตาขอโทษให้กู้ฉางฉิงแล้วไปรับโทรศัพท์

สายนี้มาจากผู้รับผิดชอบการซื้อกิจการในต่างประเทศ

เขารายงานต่อเฟิงจิ่งเหยาเกี่ยวกับความคืบหน้าล่าสุดของที่นั่น

ไม่รู้ว่าพูดอะไรกัน คิ้วที่คลายอยู่ของเฟิงจิ่งเหยาก็ขมวดขึ้นอีกครั้งและรอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไป

"ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะให้คนโอนเงินโดยเร็วที่สุด"

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็วางสายด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ

เมื่อเห็นแบบนี้ กู้ฉางฉิงอยากจะถามอีกครั้ง แต่โทรศัพท์บนโต๊ะของเฟิงจิ่งเหยาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

สถานการณ์นี้ดำเนินไปจนถึงหนึ่งชั่วโมง เฟิงจิ่งเหยาถึงจะสามารถหยุดได้

เมื่อกู้ฉางฉิงเห็นเขายุ่งจนหัวหมุน ความรู้สึกผิดที่ถูกเก็บเอาไว้ในใจของเธอก็พรั่งพรูอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าเธอเป็นตัวซวยอย่างที่คุณนายเฟิงกล่าว

ไม่ว่าเธอจะระวังแค่ไหน ปัญหาเหล่านั้นก็จะวิ่งเข้าหาเธอเสมอ

"จิ่งเหยา สถานการณ์ในบริษัทไม่ค่อยดีใช่ไหม?"

เธอถามอย่างรู้สึกผิด

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่เธอ ทำไมจะไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

แทนที่จะปกปิดมันแล้วให้เธอจินตนาการไปต่างๆนานา ถ้าจะพูดออกมาตรงๆให้เคลียร์ก็ไม่ง่าย

"สถานการณ์ไม่ได้เลวร้ายมากนัก เพียงแค่มู่ซื่อกรุ๊ปและตระกูลเฉินกำลังเร่งดำเนินการทีละขั้นตอน ซึ่งทำให้รับมือไม่ทัน"

กู้ฉางฉิงฟังไม่ออกว่านี่คือคำปลอบใจ แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจการต่อสู้ทางการค้า แต่เธอก็เข้าใจว่าการผนึกกำลังของทั้งสองนั้นไม่สามารถต้านทานได้โดยง่าย

จะต้องมีความยากลำบากอย่างมากในเรื่องนี้

เธอคิดถึงตรงนี้ สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด