บทที่ 402 ไม่ยอมถูกเหยียบย่ำ

ู้ฉางฉิงกับจี้อี้ได้ยิน ก็ต่างมองหน้ากัน แล้วขมวดคิ้วขึ้นมา

กู้ฉางฉิงสงสัยว่าทำไมจึงเรียกร้องให้เธอกับจี้อี้ร่วมมือกัน

ทว่าจี้อี้รังเกียจจริงๆ

ถึงอย่างไรเธอมองว่า คนนอกรีตอย่างกู้ฉางฉิงไม่เหมาะสมที่จะร่วมมือกับเธอ

"เปลี่ยนคนไม่ได้หรอ?"

เธอเม้มปากถาม : "ฉันกับนักออกแบบกู้มีสไตล์การออกแบบที่แตกต่างกัน หากเราร่วมมือกัน ไม่จำเป็นต้องนำเสนอการออกแบบที่ดียิ่งกว่าให้กับลูกค้าเสมอไป"

หลี่ม่านมองเธอ รู้ว่านี่คือเธอพูดให้เป็นพิธี

ถึงอย่างไรความไม่ลงรอยกันระหว่างทั้งสอง เธอยังคงเคยได้ยิน

"นี่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เป็นการร้องขอของลูกค้าทางด้านนั้น"

เธอส่ายหัวปฏิเสธคำร้องของจี้อี้ พูดเอาใจว่า : "จะว่าไป ไสตล์ที่แตกต่างกันก็ไม่เป็นไร ฉันเชื่อว่าพวกคุณ ตั้งใจที่จะทำงาน แน่นอนว่าจะหาวิธีการที่จะร่วมมือกันได้"

จี้อี้กับกู้ฉางฉิงได้ยิน ก็รู้เลยว่าเรื่องนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ จึงเห็นด้วยได้เท่านั้น

"โอเค ความต้องการด้านการออกแบบของลูกค้าคืออะไร?"

จี้อี้เม้มปากถาม

กู้ฉางฉิงก็มองหลี่ม่านอย่างจริงจัง

ในเมื่อต้องร่วมมือกัน เธอก็ไม่อยากถูกจี้อี้หาเรื่องทะเลาะไปทุกที่

หลี่ม่านเห็นเช่นนั้น จากนั้นจึงพูดถึงความต้องการของลูกค้าอย่างน่าพอใจ

"ด้านการออกแบบ ลูกค้าต้องการนวัตกรรมใหม่ มีจุดเด่นที่ไม่เหมือนใคร"

จี้อี้กับกู้ฉางฉิงได้ยิน จึงหยิบกระดาษต้นฉบับที่พกติดตัวมาจดบันทึกไว้

ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป หลี่ม่านจึงจบการสนทนา : "ภาพรวมประมาณนี้ พวกคุณกลับไปออกแบบร่างมาก่อน ถ้าลูกค้าทางด้านนั้นเห็นด้วย เราก็จะได้ปรับแต่งตามแบบร่างนี้ให้เสร็จสมบูรณ์"

จี้อี้พยักหน้า เก็บกระดาษต้นฉบับในมือ แล้วมองไปทางกู้ฉางฉิงอย่างหยิ่งยโส พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา : "เช่นนี้ เพื่อผลงานการออกแบบที่ดียิ่งขึ้น สองสามวันนี้ก็ต้องรบกวนนักออกแบบกู้มารายงานที่บริษัทด้วย จนกว่าจะได้ต้นฉบับตัวอย่างออกมา"

แม้ว่ากู้ฉางฉิงจะไม่สบายใจกับท่าทีของเธอ แต่ยังคงพยักหน้า : "ฉันรู้แล้ว"

เช่นนี้ กู้ฉางฉิงต้องยุติเวลาทำงานที่บ้านชั่วคราว ทุกๆวันต้องไปรายงานที่บริษัท แลกเปลี่ยนการวางแผนต้นฉบับกับจี้อี้

เฟิงจิ่งเหยาได้ยินเรื่องนี้ ก็ไม่ได้ว่าอะไร

เขามองว่ามีเรื่องที่จะทำให้กู้ฉางฉิงใช้เวลาไปได้ ไม่สามารถกังวลทางด้านเขานี้ จะได้ไม่ทำให้กู้ฉางฉิงต้องคิดฟุ้งซ่าน

แต่ไม่รู้ว่า เรื่องราวไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิดแบบนั้น

อย่างที่พูดก่อนหน้านี้ จี้อี้ก็สนใจเฟิงจิ่งเหยาอยู่มาก และการมีอยู่ของกู้ฉางฉิงก็ทำให้รู้สึกขวางหูขวางตาอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเธอยังฉีกหน้ากันแล้ว เพียงแต่ภายนอกพอจะผ่านไปได้

เช่นนี้ความร่วมมือของทั้งสองคน จึงปะทะกันเป็นภูเขาไฟโดยไม่ต้องสงสัย

จี้อี้ไม่ชอบแนวคิดการออกแบบของกู้ฉางฉิง ดูเหมือนกับสอนจระเข้ว่ายน้ำต่อหน้าเธอ แต่กู้ฉางฉิงรู้สึกว่าจี้อี้จงใจที่จะข่มเธอ

ปัญหานี้ ทั้งสองโต้เถียงกันตลอดสองวันที่ผ่านมา

วันนี้ยิ่งเป็นวันระเบิดครั้งใหญ่

"กู้ฉางซิน คุณฟังคำพูดของฉันเข้าใจไหม ฉันบอกว่าตรงนี้ไม่สามารถออกแบบเช่นนี้ได้ ทำไมคุณยังไม่เอาออก? แล้วก็ตรงนี้ คุณทำอะไรลงไป? นี่คือเสื้อผ้าอาชีพ ไม่ใช่สิ่งที่คุณเคยออกแบบมาก่อนหน้า ดีไซน์ของคุณรัดแน่นขนาดนี้ ต้องการให้ผู้หญิงในที่ทำงานไปยั่วยวนใคร?"

จี้อี้วิจารณ์ภาพวาดการออกแบบที่กู้ฉางฉิงมอบให้เธอ ยิ่งพูดดูหมิ่นดูแคลน จนถึงคำพูดสุดท้าย ยังโยนภาพวาดการออกแบบทิ้งไปข้างๆเท้าของกู้ฉางฉิงด้วย

กู้ฉางฉิงฟังเธอเปรียบเทียบแบบร่างที่ออกแบบมาอย่างดีของตนจนกลายเป็นย่ำแย่แบบนั้น ก็โกรธจนตัวสั่น

โดยเฉพาะท้ายที่สุดที่เธอทิ้งต้นฉบับลงไป ทำให้เธอขายหน้าอย่างยิ่ง

"พอได้แล้ว"