บทที่ 525 จะสงสัยคุณได้อย่างไร

เฟิงจิ่งเหยามักคิดว่าความคิดนี้เป็นเรื่องเหลวไหล แต่เรื่องราวที่เพิ่มขึ้นมากขนาดนี้ ทำให้เขาจำใจต้องเผชิญกับความรู้สึกนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจู่ๆเขาก็คิดว่าซวนจิ่งยู่มาพูดอะไรที่อธิบายไม่ได้กับเขาเมื่อคืนนี้

"ประธานเฟิง คุณเชื่อไหมว่าบนโลกใบนี้มีคนที่รูปร่างหน้าตาเหมือนกันทุกประการ?"

ว่ากันตามเหตุผล เขาและซวนจิ่งยู่อยู่คนละวงการกัน ก็แค่รู้จักกันผิวเผิน จู่ๆซวนจิ่งยู่เข้ามาพูดคำพูดเหล่านี้……

"ชวี่ยี่ คุณช่วยนัดซวนจิ่งยู่ให้หน่อย ฉันต้องการพบเขา"

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตาขึ้นมา สัญชาตญาณบอกเขาว่าซวนจิ่งยู่ต้องรู้อะไรบางอย่าง

ชวี่ยี่ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆเฟิงจิ่งเหยาต้องการพบซวนจิ่งยู่ ก็เป็นห่วงสุขภาพของเขามาก พูดอย่างลังเลใจว่า : "ท่านประธาน ตอนนี้คุณยังไม่ฟื้นตัวดี คุณฮั้วก็ยังอยู่บนเส้นทาง มิเช่นนั้นจะอีกนานจะเจอกันอีกที"

"ไม่ต้องแล้ว ช่วงนี้ฉันควบคุมอาการของตนเองได้ตลอด ตอนนี้อาการก็ไม่ได้ร้ายแรง ฉันต้องการการพบซวนจิ่งยู่และเข้าใจเรื่องบางอย่างอย่างเร่งด่วน"

เฟิงจิ่งเหยาปฏิเสธน้ำเสียงเคร่งขรึม ในเวลาเดียวกันก็สั่งต่อว่า : "คุณติดต่อคนของบริษัท ก่อนที่ฉันจะกลับไป ไม่อนุญาตให้กู้ฉางซินมาแทรกแซงงานของบริษัท ให้คนจับตาดูเธอไว้ ทุกการกระทำทุกการเคลื่อนไหวให้มารายงานฉันทั้งหมด"

ชวี่ยี่ตกใจ นี่ท่านประธานกำลังป้องกันคุณนายรอง

เขาอ้าปากอยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเขาเห็นสีหน้าที่เย็นชาของเฟิงจิ่งเหยาคำพูดมาถึงปากก็พูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้ารับคำสั่งแล้วออกไป

"ครับ ฉันจะไปจัดการ"

เมืองหลวง ในคืนนั้นที่กู้ฉางซินกลับมา เธอไม่ได้ไปตระกูลเฟิง แต่กลับไปตระกูลกู้

กู้หงเซินได้ยินว่ากู้ฉางซินกลับมา ก็รีบลุกจากเตียงออกจากห้องมา : "ฉางซิน วันนี้คุณไม่ได้ตามเฟิงจิ่งเหยาไปที่หยางตูหรอ?"

"พ่อ แผนการของเราอาจจะต้องทำก่อนกำหนด" เวลานี้กู้ฉางซินสงบลงมา แววตาก็ประกายความดุร้าย

กู้หงเซินสงสัย : "ทำไมต้องทำก่อนกำหนด ไม่ได้บอกว่าจังหวะและโอกาสยังไม่ถึงไม่ใช่หรอ?"

"จังหวะโอกาสยังไม่ถึงก็จำเป็นต้องทำก่อนแล้ว เฟิงจิ่งเหยาต้องสงสัยฉันแล้วแน่ๆ" กู้ฉางซินหายใจเข้าลึกๆ

กู้หงเซินตกตะลึง ถามอย่างตึงเครียด : "ฉางซิน เกิดอะไรขึ้น จะสงสัยคุณได้ยังไง?"

"เรื่องนี้ต้องโทษฉันเอง ที่ใจร้อนไป ที่ต้องการพัฒนาญ่าหวงและตระกูลกู้ให้เร็วที่สุด เมื่อคืนฉันคุยกับคนรับผิดชอบบริษัทนานไปหน่อย ไม่คิดว่าเฟิงจิ่งเหยาจะหึงขนาดนี้ ฉันเลยทะเลาะกับเขา ทำให้เขาโกรธ เขาต้องการจะลวนลามฉัน ฉันเลยต่อสู้ จากนั้นก็เลยปิดไฟในห้อง ฉันรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาเป็นโรคกลัวความมืด ร้ายแรงจนถึงแก่ชีวิตได้ ดังนั้นฉันจึงคิดว่าจะไม่ทำหรือจะทำให้ถึงที่สุด ทำให้โรคเขากำเริบจนตายอยู่ในห้อง หรือปล่อยให้เขาคลายออกมา"

กู้ฉางซินพูดถึงตรงนี้ ข้างๆหูก็ดูเหมือนมีเสียงเรียกของเฟิงจิ่งเหยาดังขึ้นข้างๆหู เธออดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเล็กน้อย

กู้หงเซินหายใจเข้าอย่างเย็นชา : "ตอนนี้อาการของเฟิงจิ่งเหยาเป็นยังไงบ้าง?"

กู้ฉางซินส่ายหัว : "ไม่แน่ใจ ตอนที่เฟิงจิ่งเหยาคลานออกมาฉันตกใจมาก วิ่งโดยไม่หันกลับไปมอง แต่ฉันคิดว่าเขาไม่น่าจะเป็นอะไร มิเช่นนั้นทางด้านตระกูลเฟิงจะไม่เงียบขนาดนี้"

กู้หงเซินพยักหน้า : "ที่พูดก็ถูก ดังนั้นตอนนี้เราควรจะหารือกันเรื่องต่อไป หากรอเฟิงจิ่งเหยาฟื้นกลับมาแล้ว เขาจะไม่ปล่อยพวกเราไปอย่างแน่นอน"

"ฉันก็คิดเช่นนี้ ฉันได้โทรรายงานยู่สิงแล้ว วางแผนกระทำการก่อนกำหนด ลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ"

"อย่างนี้ก็ดี ฉวยโอกาสตอนที่เขาป่วย ฆ่าเขาซะ!"

……

วันต่อมา ดูเหมือนจะเป็นวันที่สงบสุข ในความเป็นจริงมีคลื่นใต้น้ำแล้ว

เฟิงจิ่งเหยาออกมาจากโรงพยาบาลในตอนเช้า เขามาที่ร้านกาแฟที่นัดพบกับซวนจิ่งยู่ ภายใต้การนำของบริกร เขาเข้าไปในห้องวีไอพี

ในห้องวีไอพี ซวนจิ่งยู่เอนกายพิงพนักโซฟาอย่างเกียจคร้าน สองเท้าทอดยาวอยู่บนโต๊ะกาแฟ ไม่ได้สำรวมต่อการมาของเฟิงจิ่งเหยาเลยแม้แต่น้อย

เขาพิจารณาเฟิงจิ่งเหยาจากบนลงล่าง สายตาก็หยุดที่ใบหน้าที่ซีดขาวเล็กน้อยของเฟิงจิ่งเหยา กล่าวอย่างหยอกล้อว่า: "จุ๊ๆ ทำไมไม่เห็นกันแค่คืนเดียว ฉันว่าสีหน้าของประธานเฟิงไม่ดีมากเลยนะ หรือจะเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆในอ้อมแขน ประธานเฟิงหมกมุ่นเกินไปหรือเปล่า?"