บทที่ 537 เธอจากไปแล้ว

กู้ฉางฉิงไม่มีวิธีที่ดีแล้วจริงๆ หลังจากที่เธอถูกกู้หงเซินส่งมา เพื่อนก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยติดต่อกันเลย

คนเดียวที่ช่วยเธอได้ในตอนนี้ เหลือเพียงคนเดียว

"ดูเหมือนว่าสามารถหาเขาได้เท่านั้น"

กู้ฉางฉิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพึมพำกับตนเองแล้วกดโทรออกไป

เสียงดัง'ตู๊ด'สองสามที โทรศัพท์ก็ถูกรับ เสียงกวนประสาทของซวนจิ่งยู่ก็ดังขึ้นในสาย : "ฉันเดาว่าไม่กี่วันนี้คุณต้องติดต่อฉัน ดูเหมือนว่าฉันจะเดาถูก"

"สถานการณ์ของตระกูลเฟิงเป็นอย่างไร คุณสามารถบอกฉันได้ไหม?"

กู้ฉางฉิงเดิมทีไม่มีอารมณ์หยอกล้อกับเขา ถามในจุดประสงค์ที่เธอโทรไปหาอย่างตรงไปตรงมา

ซวนจิ่งยู่หรี่ตาขึ้น เดิมทีสีหน้าที่ดูสบายๆก็จริงจังขึ้นมา เพราะเรื่องของตระกูลเฟิงเขายังบอกสถานการณ์ไม่ได้จริงๆ

ต้องบอกว่าตอนนี้ตระกูลเฟิงถูกกู้ฉางซินและกองกำลังที่ไม่รู้จักเข้าควบคุม การเปลี่ยนเจ้าของเป็นเรื่องไม่ช้าก็เร็ว แต่เขาตรวจสองว่ามีกองกำลังลึกลับค่อยๆแทรกซึมแผนการของกู้ฉางซินอยู่

โดยเฉพาะหลายวันมานี้คนตระกูฃเฟิงหายไปจนเกิดเรื่องวุ่นวาย สัญชาตญาณบอกเขาว่ามีบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ภายใน

"สถานการณ์โดยละเอียดเป็นอย่างไรฉันก็บอกได้ไม่ชัดเจน ถึงอย่างไรคนเก่งๆมาแข่งขันกันเอง คุณอยากจะหาข่าวบนอินเตอร์เน็ตก็เป็นไปไม่ได้"

ซวนจิ่งยู่ไม่ได้พูดความคิดของเขาออกมา เอนตัวลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจพูดแสดงความเห็นเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลเฟิง

กู้ฉางฉิงยิ่งไม่วางใจ ก็ไม่สนใจคำสัญญาของเธอที่มีต่อกู้หงเซินว่าจะไม่กลับไปอีก รีบเอ่ยว่า : "ฉันอยากกลับเมืองหลวง คุณสามารถช่วยฉันได้ไหม?"

ซวนจิ่งยู่ยกยิ้มมุมปาก ดูเหมือนเขาคาดเดาไว้ก่อนแล้วว่ากู้ฉางฉิงจะได้ข้อสรุปเช่นนี้ : "ทำไมฉันต้องช่วยคุณด้วย?"

กู้ฉางฉิงจะฟังไม่ออกได้อย่างไรว่าเขาเตรียมที่จะโต้แย้งไว้แล้ว ก็ทั้งโมโหทั้งร้อนใจ : "ซวนจิ่งยู่ คุณอย่ามาก่อกวนกับฉันได้ไหม?"

"นี่ ยัยเด็กบ้า สิ่งที่คุณพูดมันผิดแล้ว จะเรียกว่าฉันก่อกวนคุณได้ยังไง คุณขอร้องให้ฉันทำงานให้ คนที่ขอร้องนี่ก็ต้องมีทัศนคติของคนขอร้องไม่ใช่หรอ? อีกอย่าง คนเลือดเย็นไม่มีความรู้สึกอย่างคุณนี่ ใช้แล้วก็ทิ้งขว้าง พอสำเร็จแล้วก็ถีบหัวส่ง ฉันไม่อยากถูกใช้แล้วทิ้งขว้างอีกแล้ว เช่นนั้นฉันยังต้องมีศักดิ์ศรีอยู่อีกไหม?"

“……”

ซวนจิ่งยู่คิดบัญชีกับกู้ฉางฉิงขึ้นมา กู้ฉางฉิงก็ไม่สามารถพูดอะไรโต้แย้งได้เลย

เธออึดอัดใจอยู่สักพัก แก้มขาวค่อยๆเผยให้เห็นสีชมพูระเรื่อ ก็ไม่รู้ว่าโกรธหรือเขิน : "ทำไมผู้ชายอย่างคุณถึงได้ผูกพยาบาทขนาดนี้ สรุปว่าไงคุณยินยอมที่จะช่วยฉันไหม?"

"คุณคิดเอาเองสิ"

ซวนจิ่งยู่ยังคงเล่นตัว สรุปการให้ความช่วยเหลือกู้ฉางฉิง : "ช่างเถอะ คุณไม่เต็มใจจะช่วยฉันฉันก็ไม่บังคับ"

เธอพูดจบ ก็วางสายไป

ซวนจิ่งยู่มองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไป ก็ตะลึงงัน

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ว่ากังวลใจเรื่องตระกูลเฟิงใช่ไหม? เพียงแต่เขาลำบากใจเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ยอมแพ้ มันไม่ถูกต้องตามหลักวิทยาศาสตร์!

แล้วอีกอย่าง ผู้หญิงคนนี้ไม่ขอความช่วยเหลือจากเขา เธอยังจะไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นได้หรอ?

ซวนจิ่งยู่คิดจะโทรกลับไป แต่กดเบอร์แล้วแต่ไม่ได้โทรออกไป : "ฉันอยากจะดูซิว่า นอกจากฉันแล้วยังจะมีใครที่ช่วยคุณได้"

ทางด้านนี้ หลังจากกู้ฉางฉิงวางสายไป แล้วเริ่มจัดการเรื่องการกลับประเทศ

"ฉางฉิง คุณเก็บกระเป๋าเดินทางทำไม? เราต้องย้ายบ้านหรอ?" ติงเซียงหลานเดินผ่านประตูห้องกู้ฉางฉิง เธอเห็นกู้ฉางฉิงเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางจึงถามอย่างประหลาดใจ

"เอ่อ.....ไม่ใช่ ฉันได้รับใบรายการหนึ่ง จำเป็นต้องให้ฉันออกไปนอกสถานที่เพื่อปรึกษาหารือกับนักออกแบบของทางด้านบริษัทนั้น"