บทที่ 538 ไม่คิดที่จะยอมแพ้

กู้ฉางฉิงได้รู้จากจี้เฟิงหยุนว่าตระกูลเฟิงถูกกู้ฉางซินควบคุมไปแล้ว คนตระกูลเฟิงไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร เฟิงจิ่งเหยาก็ยังถูกควบคุมตัวไว้ หัวใจก็เต้นระรัวขึ้นมา

"ทำไมถึงเป็นอย่างนี้?"

"รายละเอียดของสถานการณ์เป็นิย่างไรฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจมากนัก ขอโทษนะ ที่ไม่สามารถช่วยคุณได้"

จี้เฟิงหยุนเห็นกู้ฉางฉิงมีสีหน้าสับสน คำขอโทษก็ฉายไปทั่วใบหน้า

กู้ฉางฉิงส่ายหัว : "คุณก็รู้ว่าเรื่องนี้มันไม่ได้ง่าย ถึงอย่างไรคุณก็ไม่ได้อยู่ในวงการนี้"

จี้เฟิงหยุนไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร ก็เลยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา : "เวลาเหลือน้อยแล้ว เอาอย่างนี้ วันนี้คุณพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ฉันจะช่วยคุณสืบหาข่าวอีกที"

"ก็ดี"

กู้ฉางฉิงไม่ได้ปฏิเสธ ตามจี้เฟิงหยุนไปยังโรงแรมที่จองไว้

คฤหาสน์ตระกูลซวน เมื่อกู้ฉางฉิงเข้าพักที่โรงแรม ซวนจิ่งยู่ก็ได้รับข่าว

เขาเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายๆ ดูเหมือนจะคิดอะไรสนุกๆอยู่ ลูบคางไปมาอย่างร้ายกาจ : "คุณไปเช็ดร่องรอยของการปรากฏตัวของยัยเด็กคนนั้นให้สะอาด จากนั้นฉันเดาว่าพรุ่งนี้เธอน่าจะไปเก็บรวบรวมข้อมูลข่าวสาร คุณให้คนระงับข่าวเกี่ยวกับตระกูลเฟิงไว้ ให้เธอหาประโยชน์อะไรไม่ได้เลย"

ลูกน้องรู้สึกไม่เข้าใจคำสั่งนี้ขิงคุณชายตนเองเลย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร รับคำสั่งแล้วไปทำ

วันต่อมา เพราะกู้ฉางฉิงในใจคิดถึงแต่เรื่องตระกูลเฟิง จึงตื่นขึ้นมาจัดการเตรียมตัวตนเองตั้งแต่เช้า

หลังจากที่เธอปลอมตัวเสร็จ ก็เตรียมที่จะออกไป

ไม่คิดว่า เพิ่งจะออกไปจากโรงแรม ก็พบเข้ากับจี้เฟิงหยุนที่ตามมาพอดี

"เฟิงหยุน คุณมาได้อย่างไร?" กู้ฉางฉิงแปลกใจมาก

"ฉันเดาว่าวันนี้คุณต้องออกไปสืบข่าวแต่เช้าแน่ๆ ฉันเป็นห่วงคุณ ดังนั้นจึงมาเป็นเพื่อนคุณด้วย"

กู้ฉางฉิงซาบซึ้งใจมาก แต่เธอไม่อยากให้จี้เฟิงหยุนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย : "ไม่ต้องหรอก ฉันก็แค่ไปสืบข่าว คุณไม่ต้องตามฉันไปหรอก เช่นนี้มันจะเสียเวลาคุณนะ จนถึงขั้นจะสามารถทำให้คุณเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย"

จี้เฟิงหยุนหัวเราะ : "ฉางฉิง ตอนนี่คุณจะมาบอกว่าจะเกี่ยวข้องกับฉันมันไม่สายไปหน่อยหรอ ตั้งแต่เมื่อวานที่ฉันไปรับคุณ เราทั้งสองถูกลิขิตให้ผูกพันกันอยู่แล้ว"

“……”

กู้ฉางฉิงอึดอัดใจจนพูดไม่ออก ก็เหมือนว่าเป็นเช่นนี้จริงๆ : "เอาเถอะ แต่ถ้าสถานการณ์ไม่ดี คุณก็ไม่ต้องเป็นห่วงฉันนะ"

เวลานี้ กู้ฉางฉิงกังวลว่าเธอจะถูกคนของตระกูลกู้พบเข้า

ในใจเธอเข้าใจดี ถ้าให้กู้หงเซินกับกู้ฉางซินรู้ว่าเธอแอบกลับมาอย่างเงียบๆ แน่นอนว่าจะไม่สามารถปล่อยเธอไปง่ายๆ

จี้เฟิงหยุนไม่รู้ความคิดในใจของเธอ แต่ก็เข้าใจความหมายในคำพูดเธอ

เขายิ้มๆไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ในใจตัดสินใจแล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเพิกเฉยต่อกู้ฉางฉิง

สิบกว่านาทีต่อมา กู้ฉางฉิงกับจี้เฟิงหยุนก็ไปที่ตระกูลเฟิง

กู้ฉางฉิงเห็นที่ที่คุ้นเคยแปลกตาไป ความยุ่งเหยิงในใจที่ยากที่จะบรรยายก็ทะลักออกมา

เธอกับเฟิงจิ่งเหยาที่เคยไปมาหาสู่เวลานี้ก็ราวกับการฉายภาพยนตร์ซ้ำอยู่ในหัว

ขอบตาเธอค่อยๆแดงขึ้น น้ำตาค่อยๆพร่าเลือนการมองเห็น

จี้เฟิงหยุนสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของกู้ฉางฉิง เขาเดาว่ากู้ฉางฉิงอาจจะนึกถึงวันวานที่เคยอยู่ที่ตระกูลเฟิง ความขมขื่นก็ฉายในแววตา แต่เขาก็เก็บไว้ได้อย่างรวดเร็ว : "ตอนนี้ตระกูลเฟิงได้เปลี่ยนชื่อเป็นตระกูลหลงแล้ว พียงแต่กู้ฉางฉิงยังอยู่ด้านใน"

กำลังพูดอยู่ ก็เห็นประตูใหญ่ตระกูลหลงค่อยๆเปิดออก รถตู้สีดำคันหนึ่งขับออกมาจากด้านใน

ผ่านหน้าต่างรถที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง กู้ฉางฉิงกับจี้เฟิงหยุนก็เห็นกู้ฉางซินนั่งอยู่ที่เบาะหลัง

ทัเงสองมีสีหน้าตกใจ รีบซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ข้างๆ