บทที่ 540 แผนการถูกคนมองออกแล้ว

สนามบินเมืองหลวง กู้ฉางซินอุ้มลูกยืนอยู่หน้าประตูทางออกแขกวีไอพีแล้วมองไปรอบๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาของเธอเป็นครั้งคราว

ในที่สุด หลังจากประกาศข้อมูลเที่ยวบินล่าสุด กลุ่มคนเดินทางก็ออกมาจากทางออกแขกวีไอพี ชายหนุ่มรูปหล่อหลงยู่สิงก็เดินออกมา

"ยู่สิง!"

กู้ฉางฉิงเห็นคน เธออุ้มลูกวิ่งเข้าไปด้วยความดีใจ

หลงยู่สืงเห็นกู้ฉางซิน สายตาตกลงไปที่เด็กในอ้อมแขนของกู้ฉางซิน สีหน้าเขาก็ประกายความไม่พอใจ : "ไม่ได้บอกว่าให้คุณไม่ต้องมารับไม่ใช่หรอ? ทำไมคุณอุ้มลูกมาด้วย?"

กู้ฉางซินรู้สึกถึงความไม่พอใจของเขา ใบหน้าที่ยิ้มชั่วขณะก็แข็งทื่อ แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ : "ฉันอยากมารับคุณ และลูกก็คิดถึงพ่อ เมื่อเช้าฉันบอกว่าคุณจะกลับมา ลูกก็ตื่นเต้นมากเลย โบกไม้โบกมือ ร้องตลอดเลย จนกระทั่งฉันบอกว่าจะพาเขามารับคุณ เขาจึงสงบลงมา มิเช่นนั้นเวลานี้ คาดว่าเขาคงเจ็บคอไปแล้ว"

หลงยู่สิงจ้องมองกู้ฉางซินอย่างยิ้มเยาะ ถึงแม้เขาจะรู้ว่านี่อาจเป็นข้ออ้างของกู้ฉางซิน แต่ไม่พูดอะไรเพราะเห็นแก่เด็ก

"กลับไปเถอะ" เขามองอย่างเย็นชา เดินผ่านกู้ฉางซินออกไปด้านนอก

กู้ฉางซินเดินตามหลังไปอย่างไม่สบายใจ

สิบกว่านาทีต่อมา ทั้งสองก็กลับมาที่ตระกูลเฟิง

กู้ฉางซินให้พี่เลี้ยงพาเด็กไป เธอก็พาหลงยู่สิงไปที่ห้องหนังสือเพื่อรายงานการดำเนินการในช่วงนี้

"เฟิงจิ่งเหยาถูกควบคุมตัวอยู่ในนั้นตามคำสั่งของคุณ ตอนนี้เฟิงซื่อกรุ๊ปทั้งหมดก็อยู่ในมือเราแล้ว"

เธอพูดจบ ก็รินเหล้าส่งให้หลงยาสิงหนึ่งแก้ว : "แสดงความยินดีกับคุณ สมหวังดังใจปรารถนา"

หลงยู่สิงยิ้มเล็กน้อย ดูเหมือนว่าอารมณ์เขาจะไม่ค่อยดี จิบเหล้าหนึ่งอึก : "ยังไม่สมหวังดังปรารถนา คนของตระกูลเฟิงตอนนี้หาเจอแล้วหรือยัง?"

กู้ฉางซินแข็งทื่อไปเล็กน้อย : "ยังเลย ยังไม่เจอ"

หลงยู่สิงชักสีหน้าทันที : "หลายวันมาแล้ว ทำไมยังไม่ได้ข่าวคราวอีก"

กู้ฉางซินน้อยใจเล็กน้อย : "สถานที่ในเมืองหลวง ฉันก็ให้คนไปหาหมดแล้ว การเข้าออกก็ให้คนจับตาดูแล้ว แต่ตระกูลนี้ดูเหมือนจะหายไปราวกับอากาศ อย่างไรก็หาไม่เจอ"

หลงยู่สิงสีหน้าเคร่งขรึม ตาของเขาหรี่จนเป็นเส้นตรง ในแววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม : "ทางด้านเฟิงจิ่งเหยายังไม่รู้ข่าวคราวภายนอกใช่ไหม?"

"คุณสั่งว่าไม่ให้ข่าวภายนอกเล็ดลอดเข้าไป ฉันก็ให้คนปิดข่าวแล้ว"

"ให้คนไปบอกสถานการณ์ของตระกูลเฟิงกับเฟิงจิ่งเหยา ดูสิว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร"

กู้ฉางซินพยักหน้า แล้วเรียกลูกน้องมาสั่งการ

"แล้วก็ ฉันได้ยินมาว่าเฟิงจิ่งเหยายังมีคุณอาเล็กที่อยู่แอฟริกา ในเมื่อคนอื่นๆในตระกูลเฟิงหาไม่เจอ ก็เรียกคุณอาเล็กคนนั้นกลับมา ฉันไม่เชื่อว่าตาแก่ตายยากนั่นจะทิ้งลูกสาวของเขาโดยไม่สนใจ" ในแววตาหลงยู่สิงประกายความโหดเหี้ยมดุร้าย

"ฉันรู้แล้ว!"

สองวันต่อมา สถานการณ์เมืองหลวงปั่นป่วน ในเวลาเดียวกันการเข้าสู่ตำแหน่งประธานเฟิงซื่อกรุ๊ปของหลงยู่สิงก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาของทุกคน

กู้ฉางฉิงได้ฟังข่าวนี้ ในใจเธอทั้งละอายทั้งโกรธในการกระทำของกู้ฉางซิน

เรื่องราวมาถึงจุดนี้ เป็นธรรมดาที่เธอจะคาดเดาเรื่องราวออก

ประธานเฟิงซื่อกรุ๊ปที่โผล่ออกมาคนนั้นเกรงว่าจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังกู้ฉางซิน จนถึงขั้นเป็นพ่อของลูกกู้ฉางซิน

เพราะมีครั้งหนึ่งที่เธอไปเฟิงซื่อกรุ๊ปเพื่อสอบถามข่าวคราว เห็นว่าทั้งสองคนออกมาจากบริษัทอย่างสนิทสนมกันมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสองวันที่ผ่านมาเธอได้ยินว่าชายคนนี้ปรากฏตัวในแวดวงการธุรกิจของเมืองหลวง อีกทั้งแขวนชื่อตำแหน่งประธานเฟิงซื่อกรุ๊ป ในใจก็กระวนกระวายไม่หยุด

วันนี้ เธอรอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว จึงโทรศัพท์ไปหาซวนจิ่งยู่อีกครั้ง