บทที่ 541 ฉันจะลงมือจัดการเธอเอง

ในลานที่เงียบสงบ เสียงของรถที่แล่นเข้ามานั้นชัดเจนมาก

สองสามีภรรยาเฟิงซูและนายท่านเฟิงเดิมทีที่คิดจะเดินขึ้นข้างบนก็หยุดนิ่ง

"ในที่สุดจิ้งจอกก็มาแล้ว"

ใบหน้าลึกล้ำของคุณท่านเฟิงมีรอยยิ้มที่หายาก

ที่พวกเขาถูกพาไปที่สวน คุณท่านเฟิงก็เดาออกทันทีว่านี่เป็นลายมือของเฟิงจิ่งเหยา

คุณท่านเฟิงไม่แน่ใจว่าเฟิงจิ่งเหยากำลังทำเกมอะไรอยู่ เขาจึงให้เฟิงซู่และคุณนายเฟิงอยู่อย่างเงียบ ๆ รอให้เฟิงจิ่งเหยาเริ่ม

เฟิงซู่และคุณนายเฟิงก็ยิ้มเช่นกัน

โดยเฉพาะคุณนายเฟิง เธอคิดว่าจะฟ้องเฟิงจิ่งเหยามาได้สักพักแล้ว

ทั้งสามกลับไปที่ห้องนั่งเล่น เช่นเดียวกับที่เฟิงจิ่งเหยาเดินเข้ามาจากด้านนอก

"เด็กคนนี้ ออกมาได้แล้วหรือไง?"

แม้ว่าคุณท่านเฟิงจะเดาว่าเฟิงจิงเหยามีแผน แต่เขาก็ยังคงกังวลเล็กน้อย เขามองไปที่เฟิงจิ่งเหยาหัวจรดเท้า เห็นว่าเฟิงจิ่งเหยาไม่เปลี่ยนไป จากนั้นเขาก็โล่งใจ

เมื่อเฟิงจิ่งเหยาเห็นท่าทางของคุณท่านเฟิงก็ไม่แปลกใจ เขารู้ว่าแผนโดยรวมของเขาถูกคาดเดาเอาไว้แล้ว หน้าเหยเกอย่างบอกไม่ถูก "ก่อนหน้านี้ไม่มีโอกาส กังวลว่าจะส่งผลกระทบต่อแผนโดยรวมดังนั้นจึงเก็บไว้มาโดยตลอด คุณปู่อย่าถือโทษโกรธกัน”

"โอเค ฉันไม่โทษคุณ เรื่องนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของฉันด้วย"

คุณท่านเฟิงโบกมือและถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ถ้ารู้ว่ามันจะทำให้สถานการณ์ไม่จบสิ้นเช่นนี้ ฉันไม่น่าจะหัวแข็งขนาดนั้นในการทำสิ่งต่างๆในตอนนั้น”

"พ่อ พวกคุณกำลังพูดถึงอะไร? จิ่งเหยาไม่ได้กลับมาที่นี่เพื่อเก็บผู้หญิงเลวอย่างกู้ฉางซินหรอ?" คุณนายเฟิงไม่ทราบถึงความขุ่นเคืองของครอบครัวเฟิงในตอนนั้น

"อย่าขัดจังหวะ ฟังพ่อคุยกับจิ่งเหยาก่อนสิ" เฟิงซู่พูดด้วยใบหน้าจริงจัง

เขารู้อะไรบางอย่างเมื่อยี่สิบปีก่อน แต่เช่นเดียวกับเฟิงจิ่งเหยาเขามักจะคิดว่าคุณปู่จัดการมันแล้วใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายแอบซุ่มอยู่ต่างประเทศมาหลายปีแล้วและหาโอกาสแก้แค้น

คุณนายเฟิงไม่พอใจเล็กน้อย แต่เธอมองไปที่เฟิงซู่และเฟิงจิ่งเหยาด้วยสีหน้าไม่ดี สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

อย่างไรก็ตามตอนนี้จิ่งเหยาก็อยู่ตรงหน้าเธอ เธอสามารถฟ้องได้ตลอดเวลา

ครั้งนี้เธอบอกว่าไม่มีทางปล่อยให้ผู้หญิงเลวอย่างกู้ฉางซินไปอีก ยิ่งมีเรื่องอีก จิ่งเหยาจะไม่มีทางปกป้องยัยสารเลวอีกอย่างแน่นอน เธอให้กู้ฉางซินได้รับคืนความเสียใจที่ต้องทนทุกข์ทรมานเป็นสิบครั้งพันครั้ง!

เฟิงจิ่งเหยาและคนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าคุณนายเฟิงกำลังคิดอะไรอยู่ ปู่และหลานชายไปที่ห้องหนังสือชั้นบนเพื่อหารือเกี่ยวกับแผนการติดตามผล

"จิ่งเหยา ในเมื่อเธอก็ปรากฏตัวออกมาแล้ว วางแผนที่จะเก็บกับดักเลยหรือไม่?"

คุณท่านเฟิงมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างแผ่วเบา

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า "ฉันรู้เกือบทุกอย่างที่ควรรู้ตอนนี้ ถึงเวลาแล้วล่ะ"

"แล้วแผนติดตามของคุณล่ะ?"

คุณท่านเฟิงดูเหมือนจะมีบางอย่างที่จะพูด แต่ในที่สุดเขาก็เก็บคำพูดนั้นไว้

เฟิงซู่เข้าใจความคิดของบิดา จึงโต้แย้ง "พ่อ ต้องการให้จิ่งเหยาปล่อยหลงยู่สิงไปใช่ไหม?"

คุณท่านเฟิงเม้มริมฝีปากไม่พูดอะไร