บทที่ 543 ลางสังหรณ์ไม่ดี

ในคอนโดหรูใจกลางเมือง เฟิงจิ่งเหยายังได้รับข่าวจากลูกน้องว่ากู้ฉางซินไปที่สถานกักกันและต้องการหย่าร้างกับเขา

"ท่านประธาน เราจะทำอย่างไรต่อไป?" ชวี่ยี่ยืนอยู่ข้างๆด้วยความเคารพ รอการตัดสินใจของเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตามองอย่างอันตราย "กู้ฉางซินคนนี้บ้าจริงๆ ฉันยังไม่ไปพบเธอ เธอก็กลับมาที่นี่ก่อน"

ในขณะที่เขาพูดดวงตาของเขาก็กระพริบอย่างดุดัน "ตอนนี้โอกาสมาแล้ว กำชับไปเลยว่าเริ่มแผนได้เลย"

"ครับ"

ชวี่ยี่พยักหน้า เฟิงจิ่งเหยาก็ออกคำสั่งไปอีกครั้ง "หลังจากจับกู้ฉางซินได้ ก็ส่งเธอมาให้ฉันก่อน ฉันยังมีอะไรที่อยากจะถามเะฮ"

"รับทราบครับ"

ชวี่ยี่รับคำสั่ง หันกลับไปทำงาน

ในสถานกักกัน กู้ฉางซินไม่รู้ว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามา เธอยังคงข่มขู่ต่อไป "เฟิงจิ่งเหยา ฉันแนะนำให้คุณเซ็นต์ชื่อดี ๆมิฉะนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ!"

'เฟิงจิ่งเหยา'ยังคงไม่ไหวติง แต่ในวินาทีถัดมามีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

เพียงเพราะตอนนี้เขาได้รับคำสั่งล่าสุดจากเจ้านายผ่านอุปกรณ์สื่อสารไร้สายว่า "ข้อตกลงการหย่าร้างนี้ ทางที่ดีที่สุดคุณกู้ไปคุยกับเจ้านายด้วยตนเองเถอะครับ"

หลังจากพูดเสร็จเขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปหากู้ฉางซินทีละก้าว

กู้ฉางซินรู้สึกหวาดกลัวกับรังสีอำมหิต ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณทันที "คุณจะทำอะไร?"

เธอเพิ่งพูดจบ จากนั้นก็ตระหนักว่าสิ่งที่'เฟิงจิ่งเหยา'พูดนั้นไม่ถูกต้อง สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีถามด้วยความตื่นตระหนก "เฟิงจิ่งเหยาคุณหมายถึงอะไร? เจ้านายอะไร?"

"เดี๋ยวคุณก็รู้แล้วล่ะ"

'เฟิงจิ่งเหยา'ก้าวไปข้างหน้าด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่าและเพิกเฉยต่อการดิ้นของกู้ฉางซินเขาจับเธอคนนั้นเอาไว้โดยตรง

"ไอ้บ้า ปล่อยฉัน!"

กู้ฉางซินบิดตัวดุด่า และในเวลาเดียวกันเธอก็ไม่ลืมที่จะขอความช่วยเหลือนอกห้อง "มาเร็วเข้า โดนนักโทษทำร้ายค่ะ"

เธอตะโกนหลายครั้งติดต่อกัน ไม่มีใครเข้ามา ทันใดนั้นความรู้สึกกังวลก็เกิดขึ้นในใจของเธอ

"คุณกู้ อย่าเสียแรงเปล่าเลย ไม่มีใครเข้ามาช่วยคุณหรอก"

"ทำไมกัน?"

กู้ฉางซินมองไปที่'เฟิงจิ่งเหยา'ด้วยความไม่เชื่อ แต่เฟิงจิ่งเหยาไม่สนใจ ตีเข้าที่ท้ายทอยของกู้ฉางซิน หลังจากนั้นเธอก็สลบไป

"หมายเลขสิบ จับได้แล้ว เข้ามาได้"

ทันทีที่พูดจบประตูห้องเยี่ยม ผู้ชายคนนึงก็เปิดออกมาในชุดสูทสีดำ

เขามองไปที่กู้ฉางซินที่อยู่ในมือของ'เฟิงจิ่งเหยา' เข้าไปรับด้วยใบหน้าว่างเปล่า "ฉันจะพาเธอไป แล้วคุณจะกลับไปหาเจ้านาย"

'เฟิงจิ่งเหยา'พยักหน้า หลังจากที่เขาส่งกู้ฉางซินไปที่หมายเลขสิบ ทันใดนั้นเขาก็ยกมือขึ้นมากดที่คาง แล้วฉีกออก ใบหน้าใสโผล่พ้นออกมาจากหน้ากาก เผยให้เห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย

ถ้ากู้ฉางซินตื่นขึ้นมาเขาจะต้องตกใจกับฉากนี้อย่างแน่นอน

เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเฟิงจิ่งเหยาจะเป็นตัวปลอม

ในตอนเย็นหลงยู่สิงกลับไปที่บ้านเฟิงหลังจากจัดการเรื่องบริษัท

ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้อย่างรุนแรง

"อุแว..."

เสียงของเขาแหบเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาร้องไห้เป็นเวลานาน

"พ่อบ้าน มีอะไรเหรอ?"

หลงยู่สิงขมวดคิ้ว เดินไปยังแหล่งที่มาของเสียง

"คุณชาย ท่านกลับมาแล้ว คุณชายน้อยร้องไห้มาตั้งแต่หัวค่ำจนถึงตอนนี้ กล่อมไปก็ไม่มีประโยชน์ครับ ผมโทรหาหมอก็บอกว่าคุณชายน้อยไม่เป็นไร" พ่อบ้านรายงานอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

หลงยู่สิงดึงใบหน้าและพูดอย่างไม่พอใจ "ถ้าไม่เป็นไรคุณชายน้อยจะร้องไห้นานขนาดนี้เลยเหรอ?"