บทที่ 551 ไม่มีใครขัดขวางได้

วันต่อมา กู้ฉางฉิงตื่นแต่เช้า หลังจากเธอทานอาหารเสร็จก็กะเวลาว่าเกือบจะได้แล้ว เธอจึงหยืบโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อแม่ : "แม่ คุณมาถึงแล้วหรือยัง? จี้เฟิงหยุนไปรับคุณแล้วใช่ไหม?"

ติงเซียงหลานถือโทรศัพท์อย่างลำบากใจ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร

เพราะไม่ใช่จี้เฟิงหยุนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ แต่เป็นเฟิงจิ่งเหยา

เดิมทีเฟิงจิ่งเหยาคิดจะไปหากู้ฉางฉิง คนที่สังเกตการณ์ของมั่วจุยก็มารายงานว่า แม่ของกู้ฉางฉิงกลับมาแล้ว

ชั่วขณะ เฟิงจิ่งเหยาก็ละทิ้งความคิดที่จะไปพบกู้ฉางฉิง แต่ให้กู้ฉางฉิงมาหาเอง

กู้ฉางฉิงไม่รู้สิ่งเหล่านี้ เธอเห็นว่าแม่ไม่ได้พูดเป็นเวลานาน ก็ขมวดคิ้ว : "แม่ ทำไมคุณไม่พูดล่ะ?"

"ฉัน……”

ติงเซียงหลานพูดอย่างลังเลใจ แต่เธอพูดมาแค่คำเดียว ก็ถูกเฟิงจิ่งเหยาแย่งโทรศัพท์ไป

กู้ฉางฉิงสงสัยว่าแม่ของตนทำไมจะพูดก็ไม่พูด : "แม่ คุณเป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"คุณน้าไม่เป็นอะไรหรอก เพียงแต่ กู้ฉางฉิง บัญชีระหว่างเราควรจะคิดสักหน่อยนะ"

เสียงเย็นของเฟิงจิ่งเหยาในโทรศัพท์ดังขึ้นในหูของกู้ฉางฉิง เธอตกใจจนมือคลายออก โทรศัพท์จึงตกลงบนพื้น

และฉากนี้ก็ถูกซวนจิ่งยู่ที่เพิ่งตื่นเห็นเข้า เขาเดินเข้ามาอย่างสงสัย : "นี่ ยัยเด็กบ้า คุณใจลอยแต่เช้าเลยหรอ ยังทำโทรศัพท์หล่นอีก?"

เขาพูดไปพลาง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากพื้นไปพลาง

ในสาย เฟิงจิ่งเหยาได้ยินเสียงชายแปลกหน้า สีหน้ามืดครึ้มจนน่าตกใจ

เขามองไปทางมั่วจุยอย่างเย็นชา

มั่วจุยถูกสีหน้าท่าทางของเขามองก็ตกใจ เหงื่อออกไปทั้งตัว

ทำไมเจ้านายมองเขาอย่างนี้ เขาทำเรื่องอะไรพลาดไปหรือเปล่า?

และในเวลาเดียวกันนี้ กู้ฉางฉิงก็ได้สติจากการรำพึงรำพันของซวนจิ่งยู่

เธอไม่สนใจสีหน้างงงวยของเฟิงจิ่งยู่ แย่งโทรศัพท์กลับมา เห็นโทรศัพท์ยังคงต่อสายอยู่ ทั้งตึงเครียดทั้งกังวล

"เฟิงจิ่งเหยา คุณอย่าทำให้แม่ฉันลำบากใจนะ เธอไม่ได้รู้เรื่องก่อนหน้านี้!"

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตาขึ้นอย่างอันตราย : "ฉันไม่สนว่าเธอจะรู้หรือไม่ ฉันให้เวลาคุณสามวัน ถ้าภายในสามวัน ฉันไม่พบคุณ ฉันจะคิดบัญชีกับแม่ของคุณ"

พูดจบ เฟิงจิ่งเหยาก็วางสายไป

เธอบีบโทรศัพท์อย่างตื่นตระหนก : "เฟิงจิ่งเหยา คุณทำอย่างนี้ไม่ได้นะ!"

น่าเสียดายที่สายถูกตัดไปแล้ว เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้ยินเสียงตวาดของเธอ

ซวนจิ่งยู่ที่อยู่ข้างๆก็ฟังเค้าลางบางอย่างออก เขาถามด้วยสีหน้าปกติ : "สายเมื่อกี้คือเฟิงจิ่งเหยาโทรมาหรอ?"

กู้ฉางฉิงพยักหน้า : "เขาลักพาตัวแม่ฉันไป ให้ฉันกลับไปภายในสามวัน มิเช่นนั้นจะคิดบัญชีกับแม่ของฉัน"

ซวนจิ่งยู่คิ้วขมวด : "งั้นคุณต้องกลับไปหรอ?"

กู้ฉางฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ : "จำเป็นต้องกลับไป นั่นคือแม่ของฉัน ฉันไม่สนใจไม่ได้"

เธอพูดจบ ก็หันกลับห้องไปเก็บของ

……

ที่เมืองหลวงตระกูลเฟิง เดิมทีมั่วหลีวางแผนที่จะฆ่ากู้ฉางฉิง ผลคือผ่านไปหนึ่งวัน เธอได้รู้จากลูกน้องของเธอว่าคุณผู้ชายของตนลักพาตัวแม่ของกู้ฉางฉิงผู้หญิงคนนั้น เพื่อบังคับให้กู้ฉางฉิงกลับมา

"น่ารังเกียจ ทำไมนังสารเลวนี้ถึงไม่ไปผุดไปเกิดซะที!"

พูดได้ว่า แผนการนี้ของเฟิงจิ่งเหยาทำลายแผนการของมั่วหลีจนหมด

มั่วหลีไม่กล่าวโทษคุณผู้ชายของตนเอง ได้แต่เล็งเป้าการโจมตีไปที่กู้ฉางฉิง