บทที่ 63 เกลียดชัง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้ฉางชิงก็เม้มริมฝีปากและพูดว่า：“แน่นอนว่าทำงาน”

เฟิงจิ่งเหยาได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้ว

เขารู้ว่าเธอกำลังทำงาน แต่เวลานี้เธอควรจะอยู่ที่แผนกออกแบบ ไม่ใช่อยู่ที่นี่

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขาก็เห็นผ้าในมือของเธอและถามว่า：“ในมือคุณถืออะไร กำลังจะไปไหน？”

กู้ฉางชิงเมื่อเห็นว่าเขาถาม ก็ไม่ปิดบัง

ถึงอย่างไรเขาก็ถามเอง ไม่ใช่เธอเป็นคนฟ้อง

“รักษาการผู้จักการให้ฉันช่วยเอาผ้าไปเปลียนให้ดีไซเนอร์ชวี่”

เธออธิบายอย่างเรียบง่าย และทำให้เฟิงจิ่งเหยาต้องขมวดคิ้ว

“คุณกลับไปตอนนี้เลย ผมเชิญคุณมาไม่ใช่เพื่อให้คุณมาวิ่งเต้นทำงานให้คนอื่น คุณกลับไปทำงานของตัวเองเถอะ”

เมื่อกู้ฉางชิงได้ยิน ก็ยกมุมปากขี้นประชดประชัน

“ฉันแน่นอนว่ารู้หน้าที่ของตัวเอง แต่รักษาการผู้จัดการบอกว่า ฉันยังเป็นดีไซเนอร์ไม่ได้ ดังนั้นจึงให้ฉันเริ่มจาการเป็นผู้ช่วยวิ่งเต้นทำงานให้คนอื่นก่อน”

เฟิงจิ่งเหยาสีหน้าแน่วแน่

ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาที่จะเดาว่านี่เป็นความตั้งใจของลู่ซือยวี่

ถึงอย่างไรความขัดแย้งระหว่างทั้งสองคนก็มีมานานแล้ว

“บริษัทไม่ได้ขาดคนวิ่งเต้นทำงานแทน เรื่องนี้ฉันจัดการเอง คุณกลับไปเถอะ”

กู้ฉางชิงก็ไม่ได้อยากมาวิ่งเต้นทำงานแทน แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ เธอพยักหน้าและก็กลับไปที่แผนกพร้อมกับผ้า

ไม่คิดว่าพอเธอเข้ามาที่แผนก ก็ถูกชวี่ชิงหยุนเห็นเข้า

“กู้ฉางซิน ไม่ใช่ว่าให้เธอเอาผ้าไปเปลี่ยนหรอ？ทำไมกลับมาอีกแล้ว？”

กู้ฉางชิงเมื่อได้ยินก็ยิ้มแล้วพูดว่า：“ขอโทษค่ะ ผ้าที่ดีไซเนอร์ชวี่ต้องการให้คนอื่นเอาไปเปลี่ยนแทนเถอะค่ะ เพราะฉันมาที่บริษัทไม่ได้มาวิ่งเต้นทำงานแทนคนอื่น”

เธอพูดจบก็ส่งผ้าคืนให้ชวี่ชิงหยุน

ชวี่ชิงหยุนมองผ้าที่อยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“กู้ฉางซิน นี่เธอหมายความว่ายังไง？”

“ตามความเป็นจริง ถ้าเธอไม่เชื่อก็ไปถามรักษาการผู้จัดการได้”

เมื่อพูดจบ กู้ฉางชิงก็เพิกเฉยต่อสีหน้าอึมครึมของเขา และเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานเพื่อเริ่มออกแบบ

ในเวลาเดียวกันในสำนักงาน ลู่ซือยวี่ก็ได้รับโทรศัพท์จากชวี่ยี่

“ผู้ช่วยชวี่ พี่จิ่งเหยามีเรื่องอะไรหรอ？”

เธอแทบรอไม่ไหวที่จะถาม ดูเหมือนว่าเธอต้องการทำอะไรเพื่อเฟิงจิ่งเหยา

“คุณลู่ ท่านประธานให้ผมบอกคุณว่า เขาเชิญคุณกู้มาทำงานในตำแหน่งดีไซเนอร์ ไม่ใช่มาวิ่งเต้นทำงานให้คนอื่น”

เมื่อลู่ซือยวี่ได้ยิน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งตัวทันที

เธอไม่ทันได้พูด ก็ได้ยินชวี่ยี่พูดต่อว่า：“ท่านประทานยังบอกอีกว่า หลังจากนี้ไปคุณกู้จะไม่อยู่ในความดูแลของคุณลู่อีก”

ลู่ซือยวี่ตะลึงอยู่นานกว่าที่จะโต้ตอบ

“พี่จิ่งเหยาหมายความว่าอย่างนี้จริงๆหรอ？”

เธอไม่เต็มใจที่จะถาม ไม่ง่ายเลยที่เธอจะได้เปรียบผู้หญิงเลวคนนี้ อยู่ต่อหน้าเธอยังกว่าใช้อำนาจบาตรใหญ่

ยิ่งไปกว่านั้นเธอต้องการให้พี่จิ่งเหยาได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของผู้หญิงเลวคนนั้น

“เลขาชวี่ คุณบอกพี่จิ่งเหยาว่า ถ้าฉันไม่สามารถดูแลลูกน้องได้ ฉันเป็นรักษาการผู้จัดการจะมีประโยชน์อะไร？”

เมื่อชวี่ยี่ได้ยินก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย：“คุณลู่ ท่านประธานเพียงให้ผมถ่ายทอดคำพูดของเขา ถ้าหากว่าคุณมีอะไรจะพูด คุณก็รอให้พวกคุณเจอกันแล้วค่อยถามด้วยตนเอง”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาไม่อยากยุ่งกับลู่ซือยวี่ จึงรีบวางสายโทรศัพท์โดยอ้างว่ามีงานต้องทำ

ลู่ซือยวี่มองไปที่โทรศัพท์ที่วางสาย และโกรธมากจนทำลายข้าวของทุกอย่างบนโต๊ะ

พี่จิ่งเหยากำลังปกป้องนังสารเลวนั่น！

และยังมีกู้ฉางซินนังผู้หญิงเลว เธอคิดว่าเธอแกร่งกล้านักรึไง เธอไม่ใช่ไปทำธุระหรอกหรอ ที่แท้ก็ไปฟ้องพี่จิ่งเหยา！

เธอโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่ตรงนี้ เธอไม่รู้ว่าการกระทำของเธอจะทำให้คนที่อยู่ข้างนอกตกใจ

“เมื่อกี้มันเสียงอะไร โครมครามน่าตกใจ”