บทที่ 90 สู้กับเขา

เมื่อกู้ฉางฉิงได้ยินเสียงขู่นี้ ทำไมจะไม่รู้ว่าเธอตั้งใจจะเอาเรื่องกลับไปฟ้องอีก

"ลู่ซือหยี่ทำไมยังทำตัวราวกับเป็นเด็ก ๆ สู้ไม่ชนะก็กลับบ้านไปฟ้องผู้ปกครอง เคยรู้สึกละอายใจบ้างไหม?"

เธอพูดแดกดันกลับไป ทำให้สีหน้าของลู่ซือหยี่ดูน่าเกลียดยิ่งนัก

แต่แค่นี้ยังไม่จบ

"อีกอย่าง มีอีกเรื่องหนึ่งที่น้องซือหยี่อาจจะเข้าใจผิด ที่นี่เป็นบ้านตระกูลเฟิง ฉันคือลูกสะใภ้ตระกูลเฟิง ส่วนเธอเป็นแค่เพียงแขกผู้มาอาศัยอยู่ที่นี่ ถ้าต้องการหาใครสักคนเพื่อระบายอารมณ์ เกรงว่าจะหาผิดคนแล้ว หรือที่ผ่านมาตั้งหลายครั้ง น้องซือหยี่ยังได้รับบทเรียนไม่พอ?"

เมื่อกู้ฉางฉิงพูดจบ ก็มองไปที่ลู่ซือหยี่ที่กำลังโกรธจนตัวสั่น เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ จากนั้นก็จากไป

ลู่ซือหยี่ไม่พลาดที่จะเห็นประกายดูถูกจากแววตาของเธอ จึงกัดฟันจ้องมองเธอที่กำลังเดินจากไป

"กู้ฉางซิน เธอคอยดูนะ ฉันไม่มีวันให้เธออยู่อย่างเป็นสุขแน่!"

หลังจากที่กู้ฉางฉิงออกไป เธอก็ไม่รู้ว่าความเกลียดชังที่ลู่ซือหยี่มีต่อเธอนั้นพุ่งสูงไปถึงระดับไหนแล้ว

เมื่อเธอเข้าไปที่บริษัทก็เข้าสู่โหมดทำงานทันที

ในช่วงบ่าย ผู้ช่วยของลู่ซือหยี่ก็ประกาศว่ามีประชุมด่วน ให้ทุกคนวางงานในมือไว้ก่อน และไปที่ห้องประชุม

ทันทีที่กู้ฉางฉิงเข้าไปในห้องประชุม เธอก็สังเกตเห็นว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมามอง

เธอมองกลับไป ก็พบกับสายตาดุเดือดของลู่ซือหยี่ซึ่งทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจนัก

ผู้หญิงคนนี้จู่ ๆ ก็เรียกประชุมกระทันหัน คงไม่ได้คิดหาเรื่องอะไรมากลั่นแกล้งเธออีกนะ?"

เธอนั่งลงในขณะที่กำลังคาดเดาไปด้วย

ลู่ซือหยี่สังเกตเห็นความกังวลในแววตาของเธอ ริมฝีปากแดงของเธอก็ยกขึ้นยิ้มเยาะ

หลังจากนั้นเธอก็ถอนสายตากลับมา เมื่อเห็นว่าคนมากันครบแล้ว เธอปรบมือแล้วยืนขึ้น

"วันนี้ที่เชิญทุกคนมาประชุมด่วนก็เพราะมีเรื่องอยากจะแจ้งให้ทุกคนทราบว่า เสื้อผ้าสำเร็จรูปล๊อตแรกนี้จำเป็นต้องส่งล่วงหน้า"

เธอพูดระยะเวลาออกมา ทำให้ทุกคนประหลาดใจและกังวลใจ

ไม่มีเหตุผลอื่น เพราะหลายคนยังหาผ้าที่เหมาะสมไม่ได้ นับประสาอะไรกับตัดเย็บชุดให้เสร็จ

"หัวหน้า นี่มันเร่งเกินไปไหม?"

"นั่นน่ะสิ ฉันยังหาผ้าไม่ได้เลย"

"ฉันก็ด้วย ฉันยังขาดผ้าอีกหลายชนิด ยึดเอาเวลาเดิมไม่ได้เหรอ?"

ทุกคนต่างเสนอความคิดเห็น ต่างก็หวังว่าเวลาจะไม่เปลี่ยน

แม้กู้ฉางฉิงจะไม่ได้ร่วมสนทนา แต่ในใจเธอก็หวังว่ากำหนดเวลายังคงเดิม

เสียดายที่ความจริงไม่เป็นไปดั่งหวัง

"ทุกคน ฉันรู้ถึงความลำบากของพวกคุณ แต่นี่ไม่ใช่ความคิดของฉัน เบื้องบนเป็นผู้สั่งลงมา"

ลู่ซือหยี่กล่าวอย่างหนักแน่น "และฉันก็เชื่อในศักยภาพของทุกคนว่าจะต้องสามารถเอาชนะความยากลำบากทันในเวลาที่กำหนดได้อย่างแน่นอน"

เมื่อทุกคนได้ยินว่านี่เป็นคำสั่งของเบื้องบน พวกเขาต่างก็มองหน้ากันและสงบลง

ลู่ซือหยี่มองดูอย่างพึงพอใจ แล้วก็พูดต่ออีกเล็กน้อยเกี่ยวกับการส่งงานเสื้อผ้า ก่อนที่จะปิดการประชุม

เมื่อเธอออกไปแล้ว คนอื่น ๆ ก็ทยอยกันออกไปด้วย

กู้ฉางฉิงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็ยังขาดผ้าอีกหลายแบบ เมื่อออกจากห้องประชุมแล้ว ก็ตรงไปที่โรงงานย้อมผ้าของบ้านสกุลกู้

"คุณหนูใหญ่"

เมื่อผู้ดูแลได้ข่าวจากคนงาน ก็รีบออกจากสำนักงานของโรงงานมาต้อนรับทันที

"คุณผู้จัดการไม่ต้องสนใจฉันค่ะ ฉันเลือกผ้าไม่กี่แบบเสร็จแล้วก็จะกลับ"

กู้ฉางฉิงมองเขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

"คุณหนูต้องการผ้าแบบไหนโทรมาสั่งพวกเราก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นต้องมาเลือกด้วยตัวเองเลยครับ"

ผู้จัดการโรงงานไม่ได้รับคำของกู้ฉางฉิงแต่กลับพูดจาประจบเอาใจ

ขณะที่เดินเข้าไปในโรงงานกู้ฉางฉิงก็หันไปตอบเขาว่า "ไม่เป็นไร ฉันเลือกเองสบายใจกว่า"

ขณะที่พูด ทั้งสองก็เข้ามาถึงในโรงงาน แม้ว่าไม่อยากให้กู้ฉางฉิงเห็นผ้าบนสายพานแต่เธอก็เห็นเข้าจนได้