บทที่11 เขาไปแตะต้องตัวเธอได้ยังไงกัน

ที่พักของเฟิงจิงเหยา

ในห้องโถง

ดอกไม้ที่สีสดสวยในแจกันสีเขียวอมน้ำเงิน แต่มีอะไรที่ดูแปลกตาไป มีกิ่งหนึ่งที่เอียงออกมา และมีดอกบนกิ่งไม้นั้นที่ดูโดเด่นขึ้นมาจากดอกอื่น

คนรับใช้ที่อยู่ข้างๆต่างก็มองจนเพลิน และไม่คิดเลยว่าคุณหญิงที่วันๆไม่ทำอะไรเลย แต่กลับมีฝีมือแบบนี้ด้วย

เธอดึงมือกลับมาจับแจกันดอกไม้นั้นไว้ ยิ้มอ่อนๆ "ทำๆไปแบบนี้ ก็ยังทำออกมาพอดูได้เหมือนกันนะ"

เธอลุกขึ้นและรีบไปที่ประตู เพราะได้ยินเสียงคนมา เธอจึงรีบเข้าไปทักทายด้วยน้ำเสียงที่ดูเคารพ

"คุณจิ้ง!"

"คุณจิ้ง!"

สิ้นเสียงเรียก ในบ้านก็เงียบ

กู้ฉางชิงหันมองมาที่หญิงสาวที่กำลังจะเดินมา ผิวขาวสวย หุ่นดี ในชุดหนังสีดำ คู่กับรองเท้าส้นสูงหนังงู แสดงให้เห็นถึงความโดดเด่นของเธอ

เฟิงจิ้งหยวนเหรอ? น้าสาวของเฟิงจิงเหยาเหรอ?

กู้ฉางชิงรีบมารับแขกทันที และพูดอย่างเกรงใจว่า"คุณน้ามาทำอะไรหรอคะ?"

เฟิงจิ้งหยวนจ้องหน้าเธออยู่พักใหญ่ เธอกวาดสายตามองไปเห็นกับแจกันดอกไม้ และยิ้มมุมปาก :"เธอก็ดูทำได้ดีนะ"

สิ้นเสียงพูด เธอยื่นมือไปปัดแจกันทิ้งลงบนพื้น

แจกันใบนั้นตกลงกระทบกับพื้นกระเบื้อง ทำให้เกิดเสียงดัง และเศษแก้วแตกละเอียดเต็มพื้น

กู้ฉางชิงถอยหลังหลบไปก้าวหนึ่ง เลยไม่ถูกเศษแจกันบาด

เธอรู้ว่ากู้ฉางชินกับตระกูลเฟิงมีหลายอย่างที่เธอไม่ลงรอยกัน แต่ก็ไม่เคยได้ยินเรื่องของเฟิงจิ้งหยวน

ในห้องที่เงียบสงบ พวกคนใช้ตกใจกลัวจนหลบไปข้างๆกันหมดแล้ว

กู้ฉางชิงหายใจเข้า แล้วขมวดคิ้ว "คุณน้า ทำไมถึงทำอย่างนี้คะ?"

"อย่ามาเสแสร้งหน่อยเลย เฟิงจิ้งเหยาไม่เคยเจอเธอด้วยซ้ำ ยังถูกเธอหลอก แต่ไม่ได้แปลว่าฉันจะถูกเธอหลอกง่ายๆแบบนั้น"

"กู้ฉางชิน เธอนี่มันร้ายจริงๆเลย อ่อยคนอื่นๆไปทั่วไม่พอ เธอยังอยากจะทำให้จิงเหยาหลงเธอจนตายอีก เธอนี้ร้ายจริงๆ!"

เฟิงจิ้งหยวนถอนหายใจ เหมือนระเบิดลง ราวกับว่าถ้าเธอได้กินกู้ฉางชิงทั้งเป็นแล้ว เธอถึงจะหายโกรธได้

"คุณน้า พูดอะไร ต้องมีหลักฐานนะคะ"

กู้ฉางชิงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเธอแปลกมาก

คำพูดนี้เหมือนจะทำให้เฟิงจิ้งหยวนโกรธ เธอยิ้มแห้ง "มีหลักฐานงั้นหรอ?ถ้าคืนนั้นไม่ใช่เธอ จิ้งเหยาจะเกิดอันตรายจนเกือบถึงชีวิตไหม? ฉันจะบอกเธอให้นะ กู้ฉางชิน ถ้าเธอไม่อยากอยู่ ก็ไสหัวออกไปจากตระกูลเฟิง!"

"คุณน้ามีสิทธิ์อะไรไล่ฉันออกจากตระกูลเฟิงล่ะคะ? จิ้งเหยาไม่ได้พูดอะไรด้วยซ้ำไป?"

กู้ฉางชิงยิ่งโกรธขึ้นมาอีก

ช่วงนี้เธอพยายามใจเย็น และพยายามระวังเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่คนจะใจเย็นขนาดไหนมันก็มีขีดจำกัดนะ

เห็นเธอโต้กลับ เฟิงจิ้งหยวนก็ดูไม่พอใจ เธอยิ้มเย้ยหยันใส่ "ฉันมีสิทธิ์อะไรงั้นหรอ? ฮ่าๆๆ ฉันจะบอกเธอให้นะ ก็เพราะฉันเป็นน้าของเฟิงจิ้งเหยา เป็นผู้ใหญ่ของพวกเธอไงละ"

กู้ฉางชิงพูดนิ่งๆ "ฉันว่าเป็นเพราะน้าไม่ชอบฉันมากกว่านะ"

พอพูดจบ เธอยังมองไปตรงประตู เห็นลู่ซือยวี่ที่ยิ้มเยาะในใจ เรื่องวันนี้บทนี้คงต้องมีน้ำมือของเธอบ้างหละ

เฟิงจิ้งหยวนหัวเราะเสียงโกรธ ความโกรธในใจเริ่มพุ่งขึ้น "ดี ดีมาก เธอนี้มันไร้มารยาทไร้คนสั่งสอน วันนี้ฉันจะสั่งสอนเธอเอง"

เธอพูดพร้อมกับตบไปที่หน้าของกู้ฉางชิง

กู้ซือยวี่ที่ยืนดูอยู่ที่ประตู เบิกตากว้าง สีหน้าดูสะใจ

ตบสิ รีบตบมัน!

เมื่อจู่ๆเฟิงจิ้งหยวนตบมา กู้ฉางชิงก็หลบไม่ทัน เธอมองเห็นมือฟาดเข้ามายังใบหน้าเธอ เธอจึงรีบหลับตาลง