บทที่160 แกยังมีความเป็นคนอยู่ไหม

กู้ฉางชิงไม่รู้ว่าในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่ ใบหน้าก้มลงและขมวดคิ้ว สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย

ทำไมอยู่ๆเขาก็ไม่พอใจขึ้นมาอีกแล้ว

เธอครุ่นคิดบทสนทนาที่คุยกันเมื่อกี้ ก็ไม่มีคำไหนทำให้เขารู้สึกไม่ดี รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้อารมณ์แปรปรวน

เธอเม้มปาก ไม่ได้สนใจเขาและกำลังเก็บกวาดอุปกรณ์บนโต๊ะ

เธอไม่รู้ว่ายิ่งเธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยิ่งทำให้เฟิงจิงเหยาอึดอัด

เป็นเช่นนี้ อีกคนโกรธ อีกคนอึดอัด ทั้งคืนผ่านไปด้วยความเคร่งขรึมเงียบสงบ

สองวันต่อมา กู้ฉางชิงก็ยังไม่เอ่ยปากขอให้เฟิงจิงเหยาช่วย แต่มันยังคาอยู่ในใจ

แต่ชีวิตของแม่ยังอยู่ในน้ำมือของกู้หงเซิน

แต่ผ่านมาสองวันแล้ว เธอไม่เห็นกู้หงเซินมาเร่งเธอ ทำให้โล่งใจไปเล็กน้อย

ถ้าหากเรื่องมันร้ายแรงอย่างที่กู้หงเซินพูด เขาคงโทรเร่งหาฉันทั้งวันทั้งคืนแล้ว

แต่นี่สองวันแล้วยังไม่ตามเธอเลย จะว่าไปเรื่องก็คงไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น

เธอคิดถึงตรงนี้ ก็เลยไม่ค่อยใส่ใจเรื่องนี้อีก

แต่กลับไม่รู้ว่าทางกู้หงเซินรอข่าวจากเธออยู่

เขาคิดว่าใช้วิธีนี้จะทำให้กู้ฉางชิงจัดการเรื่องนี้สำเร็จได้รวดเร็ว

เพราะว่าเมื่อก่อนก็เป็นเช่นนี้

ใครจะรู้ว่าครั้งนี้เขารอแล้วรออีกก็ยังไม่ได้ข่าวคราวจากกู้ฉางชิง แถมสถานการณ์ของบริษัทก็ร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ

"ท่านประธาน แผนกโครงการเพิ่งรายงานมาว่าเนื่องจากเงินทุนที่เราใช้ทำโครงการต่างๆไม่มี ทำให้ไม่มีความคืบหน้า หลายโครงการจึงเปลี่ยนไปทำกับบริษัทอื่น"

ผู้ช่วยรีบเข้ามาด้วยสีหน้าที่ไม่ดี เมื่อพูดจบยิ่งไม่กล้ามองหน้ากู้หงเซิน

กู้หงเซินมองเขาที่กำลังก้มหน้าก้มตา

"เกิดอะไรขึ้น? ฉันให้แกไปบอกพวกเขาแล้วไม่ใช่หรอ รออีกไม่กี่วันเงินทุนก็จะมาแล้ว"

ผู้ช่วยที่ไร้เดียงสาถูกต่อว่า

เขานึกถึงอีกเรื่องนึงที่ยังไม่ได้รายงาน ก้มหน้าและพูดว่า: "ฉันบอกไปหมดแล้ว แต่พวกเขาไม่อยากที่จะรอ อีกอย่างไม่ใช่แค่เรื่องนี้ยังมีโครงการที่รอดำเนินการ ที่เรากำลังจะทำข้อตกลงร่วมกับบริษัทอื่น ก็มีบางส่วนที่หันไปร่วมมือกับคนอื่นแล้ว"

กู้หงเซินได้ยินเช่นนี้ โกรธจนตัวสั่น

ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป บริษัทไม่ช้าก็เร็วต้องล้มละลายแน่

เขาพยายามบังคับให้ตัวเองสงบ สูดหายใจเข้าลึกๆ ดูผู้ช่วยที่กำลังตัวเกรง พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น: "เธอให้คนไปเกลี้ยกล่อมพวกเขา บอกกับเขาว่า โครงการที่อยู่กับเราจะไม่ยุ่งเหยิงแน่นอน ข่าวลือที่เกี่ยวกับบริษัทกู้ อีกไม่กี่วันจะจัดการเรียบร้อย ให้พวกเขาไม่ต้องฟังข่าวลือข้างนอก"

ผู้ช่วยรับคำสั่ง และออกไปทำตามคำสั่ง

เมื่อเขาเดินจากไป กู้หงเซินก็ไม่ได้ทำตัวว่าง

เขาหยิบกุญแจรถลงไปข้างล่างกะว่าจะไปหากู้ฉางชิงด้วยตนเองเพื่อถามความคืบหน้า

ทางกู้ฉางชิงเองว่าจะไม่ไปตามนัดแล้ว

แต่กู้หงเซินได้วางแผนคาดการณ์ไว้แล้วว่าเธอจะไม่มา จึงทิ้งท้ายคำพูดที่รุนแรงเอาไว้ ทำให้กู้ฉางชิงไม่ออกมาพบเขาไม่ได้

"สองวันก่อนเรื่องที่ให้แกทำ จัดการไปถึงไหนแล้ว?"

กู้หงเซินเห็นกู้ฉางชิงก็รีบถามออกไปทันที

กู้ฉางชิงมองเขาที่มีสีหน้ากังวล แววตาเต็มไปด้วยความอดทน

"ฉันยังไม่ได้บอก"

เธอตอบไปตามตรง กู้หงเซินลืมตากว้างทำให้ยิ่งยากที่จะซ่อนความโกรธไว้

"แกยังไม่ได้บอก? ทำไมถึงไม่บอก? แกรู้ไหมว่าตอนนี้ที่บริษัทกำลังเดือดร้อนแค่ไหน?"

กู้ฉางชิงได้ยินน้ำเสียงที่รุนแรงของเขา เม้มปากและพูดว่า: "ฉันไม่รู้แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย อีกอย่างเรื่องนี้ฉันก็จะไม่ทำ เพราะแกเอ่ยปากขอครั้งแล้วครั้งเล่าจนทำให้ตอนนี้คนในตระกูลเฟิงเขารังเกียจฉันหมดแล้ว ถ้าแกยังอยากให้กู้ฉางซินกลับมาแล้วมีชีวิตที่ดีในบ้านตระกูลเฟิง ทางที่ดีคืออย่ามาบังคับฉัน"

กู้หงเซินโกรธกับคำพูดของเธอมาก

"เหอะ นี่แกกำลังขู่ฉันหรอ?"

เขาหัวเราะเยาะและมองกู้ฉางชิง สายตาที่เย็นชา