บทที่43 อย่าโกรธเลย

"คุณปู่ ไม่ใช่ความผิดของจิงเหยา ฉันเองก็เคยทำไม่ดี ต่อไปนี้ฉันจะเชื่อฟังอาจจะทำให้คุณแม่เปลี่ยนการปฏิบัติต่อข้าได้

กู้ฉางชิงเขย่าแขนของนายท่านและพูดอย่างออดอ้อนว่า "คุณปู่ อย่าโกรธเลยนะคะ"

น้ำเสียงของนางนุ่มนวลและขี้เล่น ทำให้นายท่านอารมณ์ดีขึ้น

อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปแตะมือเธอเบาๆ "แกนี่มันผีบ้าจริงๆเลย"

เห็นนายท่านเฟิงอารมณ์ดีแล้วกู้ฉางชิงยิ้มและพูดว่า "ครั้งหน้าถ้าไปที่โรงน้ำชาอีกต้องพาหนูไปด้วยนะ "

"ตามติดคนแก่อย่างข้าทำไมกัน หนุ่มสาวอย่างพวกเจ้าควรอยู่ศึกษาดูใจกันสิ"

นายท่านเฟิงมองไปที่หลานชายขณะพูด ซ่อนสิ่งที่เขาต้องการแสดงออกไว้ในใจ

เฟิงจิงเหยาอึ้งไปครู่หนึ่งและตอบว่า "คุณปู่พูดถูก"

กู้ฉางชิงพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดี "คุณปู่ เอาคนอื่นมาล้อเล่นอีกแล้วนะ"

"อะไรกัน แกปกป้องเขาล่ะสิ "

นายท่านเฟิงแกล้งตอบ เห็นได้ชัดว่าคำพูดของกู้ฉางชิงทำให้นายท่านมีความสุข

เนื่องจากอายุของนายท่านมากแล้ว รถบนถนนจึงขับเคลื่อนอย่างช้าๆ

เพราะคำพูดตลกๆของกู้ฉางชิงทำให้ผ่อนคลายระหว่างเดินทาง

เฟิงจิงเหยาที่กำลังกังวลก็เริ่มสงบลง

ทั้งสองส่งนายท่านเฟิงเข้าห้องก่อนจะออกมา

"คุณปู่เข้านอนเช้าๆนะ พรุ่งนี้พวกเรามาหาใหม่ "กู้ฉางชิงพูดอย่างมีน้ำใจ ได้รับคำชมจากคนรับใช้ข้างๆนายท่านเฟิง

ทุกคนบอกว่าน้อยคนมากที่จะอยู่กับนายท่านได้ ต้องให้ท่านเห็นชอบด้วย

มีแต่พวกเธอสองคนที่กล้าพูดคุยกับนายท่าน

คนอื่นแค่นายท่านพูดคำเดียวก็กลัวจนหุบปากไปเลย คนแก่นี่น่าเบื่อจริงๆ

"เอาล่ะพวกเธอสองคนก็รีบกลับได้แล้ว ดึกแล้วระวังตัวด้วย"

นายท่านเฟิงพูดเตือนไปคำนึง ระหว่างทางกลับเขาโกรธมาก

แต่ตลอดทางกลับฉางซินเด็กคนนี้หยอกล้อเขาตลอด

ไม่ใช่ว่าเขาดูไม่ออก อารมณ์ก็ยังดีขึ้นมาก

นึกถึงตรงนี้นายท่านเฟิงหันไปมองหลานชายด้วยสายตาขมขื่น

เฟิงจิงเหยาอึ้ง กำลังจะอ้าปากพูด นายท่านเฟิงก็หันหน้าหนีและพูดว่า "พอเถอะ พอเถอะ"

ทำแบบนี้เหมือนเด็กแก่เลย

กู้ฉางชิงยืนอยู่ด้วยหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่มีร่องรอยความอดทนหรือฝืน

เฟิงจิงเหยาใจเต้นแรง เข้าใจแล้วว่าทำไมนายท่านเฟิงดีกับกู้ฉางชิงขนาดนี้

เมื่อคนอายุมากแล้วพวกเขาต้องการความรักความอบอุ่นจากคนในครอบครัว

ท้ายที่สุดเขาคือคนชราที่ต้องการความอบอุ่น

"ถ้าอย่างงั้นพวกเราลากลับก่อนนะ" เฟิงจิงเหยารู้สึกเศร้าเล็กน้อย

หลังจากออกจากบ้านนายท่าน พวกเขาสองคนก็เดินไปยังบ้านที่ไม่ใกล้ไม่ไกล