ตอนที่ 152 ไม่ยอมปล่อย

“เจ็ดวัน？”เฟิงเชียนเสวี่ยถามอย่างไม่มั่นใจ

เยี่ยเจิ้นถิงไม่ได้พูด เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“สาม สามวัน?” เฟิงเชียนเสวี่ยถอยห่างออกไปทันที “ถ้าฉันไม่สามารถคืนสร้อยคอของคุณภายในสามวัน ฉันจะ ฉันจะลงนามในข้อตกลงนี้”

“คุณพูดเองนะ ฉันไม่ได้บังคับคุณ” เยี่ยเจิ้นถิงเอนหลังพิงเบาะนั่งอย่างสง่างามด้วยสีหน้าที่ใจดี “หลังสามวัน ในเวลานี้ ฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่!”

"เข้าใจแล้ว"

เฟิงเชียนเสวี่ยไม่รู้ว่าเธอออกจากอาคารได้อย่างไร ตอนนี้เวลานี้ 7:40 น. ช่วงค่ำ เพื่อนร่วมงานเลิกงานกันหมดแล้ว

เธอขึ้นรถแล้วจากไป นั่งอยู่ในรถรู้สึกอยากร้องไห้ เธอไม่เข้าใจทำไมทุกคนต้องบังคับเธอ?

เยี่ยเจิ้นถิง สองแม่ลูกตระกูลไป๋ คนหนึ่งแย่กว่าอีกคน......

เธอแค่อยากจะอยู่อย่างสงบสุข ทำไมพวกเขาถึงไม่ยอมปล่อยเธอไป...

“ไปไหน?” คนขับแท็กซี่ถาม

“ฉัน…” เฟิงเชียนเสวี่ยมึนงงครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “"ดีทีทีบาร์"

หลังจากคิดอย่างละเอียดแล้ว เฟิงเชียนเสวี่ยตัดสินใจสารภาพสิ่งเหล่านี้กับ "โฮสหนุ่มลูกหนี้" พูดคุยกับเขาและเผชิญหน้าด้วยกัน

อันที่จริงเหตุผลเยี่ยเจิ้นถิงบังคับเธอเช่นนี้ก็เพราะเขาชอบเธอและต้องการครอบครองเธอ

ตราบใดที่เธอทะเลาะกับเขา พาแฟนของเธอไปพบเขา และอธิบายสถานการณ์ของเธออย่างชัดเจน เยี่ยเจิ้นถิงก็จะละทิ้งความคิด

เมื่อถึงเวลานั้น เธอจะหาวิธีเอาสร้อยคอทับทิมกลับมาคืนให้เขา และทุกอย่างจะคลี่คลาย

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้เฟิงเชียนเสวี่ยส่งข้อความไปที่ "โฮสหนุ่มลูกหนี้": "ฉันจะถึงบาร์แล้ว คุณถึงหรือยัง? "

อีกฝ่ายไม่ตอบกลับ...

เฟิงเชียนเสวี่ยตระหนักว่าเธอเคยมีบันทึกแชทข้อความกับ "โฮสหนุ่มลูกหนี้" มาก่อนและเธอมักจะตอบกลับที่นั่น

แม้ว่าหมายเลขในสมุดโทรศัพท์จะถูกลบ แต่บันทึก SMS ไม่ได้ถูกลบ

ดังนั้นเธอจึงส่งข้อความหาเขาที่เบอร์เก่าของเขา

โดยคิดว่าเบอร์เดิมของเขาถูกปิดใช้งาน เธอจึงส่งข้อความเดิมไปยังหมายเลขใหม่ของเขา "โฮสหนุ่มลูกหนี้2"

ในไม่ช้า"โฮสหนุ่มลูกหนี้2" โทรศัพท์มา "ที่รัก ฉันกำลังไปบาร์ คุณอยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับคุณ"

“ไม่ต้อง ฉันเรียกแท็กซี่แล้ว” เฟิงเชียนเสวี่ยพูดว่า “โฮสหนุ่ม หลังจากการแสดงคืนนี้ ฉันอยากคุยกับคุณ”

"ได้สิ."