ตอนที่ 155 คุณคือยาถอนพิษของฉัน

“ดื่มเบียร์ไปแค่ขวดเดียว” ต้วนเทียนหยารู้สึกว่าคืนนี้เขารู้สึกแปลกๆ หน่อย “แปลก ปกติฉันดื่มหลังหนึ่งยังไม่รู้สึกอะไรเลย”

“คุณจอดรถข้างทางเถอะ เรียกคนมาขับรถดีกว่า” เฟิงเชียนเสวี่ยรีบเตือน “คุณละเมิดกฎจราจรไม่ได้”

“หยุดรถตอนนี้ มีคนตามทัน” ต้วนเทียนหยาจ้องไปที่กระจกมองหลังอย่างระแวดระวัง

“ทำไมฉันรู้สึกว่าคุณจะกลัวเจ้านายของเรามากกว่าฉันอีก? ” เฟิงเชียนเสวี่ยพูดอย่างไม่ใส่ใจ

ดวงตาต้วนเทียนหยาสั่นไหว แต่ไม่นานก็รีบให้เหตุผลว่า “คุณไม่กลัวที่จะเจอเขาเหรอ ฉันไม่ต้องการสร้างปัญหาให้คุณ”

“หยุดคุยก่อน เรียกคุณคนขับรถดีกว่า” เฟิงเชียนเสวี่ยเร่ง

“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันรู้ลิมิตของตัวเอง”

ต้วนเทียนหยาขับรถของเขาไปที่ชานเมืองด้วยความเร็วที่รวดเร็วมาก เหมือนกับรถแข่ง

"คุณทำอะไร ? คุณจะขับรถด้วยความเร็วในเมืองไม่ได้ หยุดเดี๋ยวนี้"

เฟิงเชียนเสวี่ยหันไปต้วนเทียนหยา

ตอนนี้ใบหน้าและหูของเขาแดง เหงื่อออกเหมือนฝนตก และร่างกายของเขาแปลกไป

“สภาพคุณวันนี้ เหมือนฉันวันนั้นเลย…” เฟิงเชียนเสวี่ยก็นึกขึ้นได้ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “หรือว่าคุณโดนวางยาใช่ไหม?”

"ไม่มีทาง……"

ต้วนเทียนหยาย้อนนึกอย่างละเอียด ก่อนทั้งสามสาวจะมาพัวพัน มีผู้หญิงคนหนึ่งจูบเขา แต่เขารีบผลักมันออกไป จากนั้นจึงยกเบียร์แก้วใหญ่ตรงหน้าขึ้นดื่ม

หรือว่าช่วงเวลาที่โดนวางยา?

“คุณรีบจอดรถ” เฟิงเชียนเสวี่ยตื่นตระหนก เธอรู้สึกได้ถึงอารมณ์หงุดหงิดของเขา

“ไม่ต้องกลัวนะที่รัก...” ต้วนเทียนหยาจับมือเธอ จูบที่หลังมือของเธอ พูดด้วยเสียงหอบ “ฉันจะรับผิดชอบคุณเอง”

“คุณ…” เฟิงเชียนเสวี่ยยิ่งกังวลมากขึ้นเมื่อได้ยินเรื่องนี้ “อย่าวุ่นวาย เราไปโรงพยาบาลกัน”

“เจ้าโง่ เรื่องแบบนี้ไปโรงพยาบาลจะมีประโยชน์อะไร...” ต้วนเทียนหยามองเธออย่างคลุมเครือ “ฉันต้องการยาถอนพิษ เธอคือยาแก้พิษของฉัน...”

……

ดีทีที บาร์

เยี่ยเจิ้นถิงนั่งบนเก้าอี้หนังสีเงิน หมุนแหวนสีดำทองในมือของเขา