ตอนที่ 157 เชื่อฟัง

“มันจะถึงตายได้นะ” เฟิงเชียนเสวี่ยมีปฏิกิริยาหลังจากรู้เรื่องนี้ และรีบดึงแขนของเยี่ยเจิ้นถิง“ปล่อยเขาไป!”

ดวงตาของต้วนเทียนหยาเริ่มเหลือก และมือที่ดิ้นรนของเขาก็ห้อยลงมาอย่างอ่อนแรง...

ในที่สุดความโกรธในดวงตาของเยี่ยเจิ้นถิงค่อยๆ เบาลง และปล่อยมือขวาของเขา

ต้วนเทียนหยาทรุดตัวลงกับพื้นและล้มลงไป

เยี่ยเจิ้นถิงอุ้มเฟิ่งเชียนเสวี่ยขึ้นรถ และขับออกไปอย่างเร็ว

ข้างหลังเขา เยี่ยฮุยและลูกน้องปรากฏตัวขึ้น จากนั้นจัดการที่เหลือ “พาคุณชายต้วนไปโรงพยาบาล”

“ครับ”

……

ในรถ เยี่ยเจิ้นถิงถอดเสื้อนอกแล้วโยนใส่เฟิงเชียนเสวี่ย คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันอย่างแน่นหนา และความโกรธในดวงตาของเขายังไม่หายไป

ชุดเดรสของเฟิงเชียนเสวี่ยโดนฉีกขาด ทรวงอกถูกเผยออกเกินครึ่ง ขาอ่อนท้าสายตาอยู่นอกร่มผ้า ยับเยินไปทั้งตัว แต่กลับให้ความรู้สึกเย้ายวนอย่างน่าประปลาด…

เธอก้มศีรษะลง กัดริมฝีปากล่าง ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไป และเกือบทำผิดพลาดครั้งใหญ่

เยี่ยเจิ้นถิงขับรถตรงไปที่โรงแรมเฟิงอวิ๋น

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?” เฟิงเชียนเสวี่ยถามอย่างกังวลใจ “คุณคงไม่ได้คิดจะ...”

“หุบปาก!” เยี่ยเจิ้นถิงหยุดรถ

ผู้จัดการต้อนรับเขาและเปิดประตูรถให้เหมือนครั้งที่แล้ว เขาทักทายด้วยความเคารพ "ทางเราเตรียมห้องไว้ให้เรียบร้อยครับ ของที่คุณสั่งไว้ก็เช่นกัน”

เยี่ยเจิ้นถิงอุ้มเฟิงเชียนเสวี่ยลงจากรถ เดินตรงเข้าไปในลิฟต์

"ฉันจะกลับบ้าน!"

เฟิงเชียนเสวี่ยกล่าวเสี่ยงแผ่วเบา แต่เมื่อเห็นดวงตาที่เย็นเยียบของเยี่ยเจิ้นถิง เธอก็หุบปากทันที

มาที่ห้องเพรสซิเดนสวีทที่พวกเขาพักเมื่อสี่ปีก่อน

เยี่ยเจิ้นถิงโยนเธอลงในอ่างอาบน้ำเหมือนครั้งที่แล้ว

เฟิงเชียนเสวี่ยสำลักน้ำสองสามอึกเหมือนเมื่อก่อน ลุกขึ้นนั่งด้วยความอับอาย เธอเช็ดน้ำออกจากใบหน้า และหอบหายใจ

"จัดการตัวเองให้สะอาด"

เยี่ยเจิ้นถิงพูดเพียงเท่านี้ แล้วหันหลังออกไป