ตอนที่ 162 สัญญาเมื่อสิบปีก่อน

เฟิงเชียนเสวี่ยฝากให้แม่จูเก็บดูแลสร้อยมือไว้ดีๆ จากนั้นก็พาเด็กทั้งสามลงไปกินข้าวเช้าข้างล่างตึกอย่างเร่งรีบ

โจ๊กกระดูกวัวที่แม่จูตื่นมาทำตั้งแต่เช้า แต่กลับถูกทำลายด้วยความอาฆาตของเซี่ยวซื่อเป่า

เด็กทั้งสามคนโกรธมาก ตกลงกันแล้วว่าจะไม่สนใจเซี่ยวซื่อเป่าไปสามวัน

เฟิงเชียนเสยี่วพาพวกเธอไปกินข้าวเช้าที่ร้านอาหารข้างล่างตึก รถโรงเรียนมาถึงพอดี เธอส่งพวกเขาขึ้นรถ จากนั้นก็มุ่งหน้าไปบริษัทอย่างเร่งรีบ

ตั้งแต่เช้าตรู่ เหมือนทำสงครามเลย...

แม้ว่าจะแข่งกับเวลาอย่างที่สุด แต่เฟิงเชียนเสวี่ยก็ยังสายไปอยู่สิบนาที

แต่เหวินลี่กลับไม่มีเวลาที่จะมาดุด่าเธอเลย เพราะว่าวันนี้มีงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ ทุกคนต้องไปเตรียมตัวกับงานเปิดตัวนี้ที่ชั้น66

เหลือแค่เลขาชั้นต่ำสุดอย่างเฟิงเชียนเสวี่ย ที่ต้องเฝ้าดูแขกอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์อยู่ชั้น68

วันนี้ไม่มีแขกมา เฟิงเชียนเสวี่ยว่างลงอย่างกะทันหัน ยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่ เธอยืนมองเอกสารการทำงานอยู่หน้าเคาท์เตอร์ คิดอยากที่จะเรียนรู้มากขึ้น จะได้ผ่านโปรเร็วๆ

ทันใดนั้น ประตูลิฟต์เปิดออก เงารูปร่างสูงเพรียวเดินมาอย่างเร่งดวง...

เฟิงเชียนเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมอง คือเยี่ยเจิ้นถิง

เขาขมวดคิ้ว สีหน้าอึมครึม ทั้งตัวเต็มไปเปลวไฟมอดไหม้ที่เหมือนกับว่าจะเผาคนให้กลายเป็นเถ้าถ่าน

หัวใจเธอเต้นแรงทันที รีบกล่าวทักทาย “ประธานเยี่ย...”

เยี่ยเจิ้งถิงไม่เหลียวมองเธอเลยสักนิด เดินตรงไปข้างหน้า ไฟสีแดงของหูฟังบลูทูธกะพริบ อยู่ระหว่างการสนทนา…

“คุณน้า ตลอดที่ผ่านมาเราต่างคนต่างอยู่ไม่ก้าวก่ายกัน แต่ทำไมจู่ๆ ถึงได้มาโจมตีระบบของผมมันหมายความว่ายังไง?”

“ก็เพราะว่ามันหาเรื่องเอง!”

“ผมไม่อยากโต้เถียงเรื่องนี้กับน้า ยังไงก็ตาม น้าต้องหยุดเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอยากหาว่าผมไม่เกรงใจนะ”

ระหว่างที่พูด เขาได้เตะเก้าอี้ที่ขวางทางออกไป

‘เผิ่ง’ เสียงดังขึ้นหนึ่งที เก้าอี้ชนเข้ากับกำแพง กำแพงโดนชนแตกออกจนมีรอยร้าวลากยาวออกมา

ทำให้เฟิงเชียนเสวี่ยเกิดขนลุก หัวใจเต้นตุ๊บๆ รัวๆ ผ่านไปสักพักถึงจะตั้งตัวกลับมาได้

เธอเพิ่งเคยเห็นเยี่ยเจิ้นถิงโกรธมากขนาดนี้ ถ้าเก้าอี้เมื่อกี้เป็นคนแล้วละก็ คาดว่าตอนนี้น่าจะไม่มีลมหายใจแล้วแหละ

ขณะนั้น เยี่ยฮุยเดินออกมาจากลิฟต์ เดินตรงมุ่งไปยังออฟฟิศผู้บริหาร พร้อมพูดกับเฟิงเชียนเสยี่ว: “เอาน้ำแข็งเข้ามาถังหนึ่ง”