ตอนที่ 183 หากผมหย่า

ฟังมาถึงประโยคนี้ อารมณ์ของเฟิงเชียนเสวี่ยก็สับสนมาก ก่อนหน้านี้ซือเฮ่าเซวียน ทะเลาะกับเยี่ยเจิ้นถิงจนกลายเป็นแบบนั้น เยี่ยเจิ้นถิงยังลงมือทำร้ายเขาจนบาดเจ็บอีก เขากลับยอมลดเกียรติ ไปขอร้องเยี่ยเจิ้นถิง...

"เสวี่ยเอ๋อร์ คุณกำลังฟังผมอยู่หรือเปล่า"

เสียงของซือเฮ่าเซวียนดังลอยออกมา ขัดจังหวะเฟิงเชียนเสวี่ยที่กำลังคิดใคร่ครวญอยู่

"กำลังฟังอยู่" เฟิงเชียนเสวี่ยพูดเสียงค่อย "เฮ่าเซวียน ขอบคุณคุณมาก!"

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก เพราะว่าผมติดหนี้คุณ..."ซือเฮ่าเซวียนกล่าวอย่างเศร้าใจ "ตอนนี้ผมเสียใจมาก เสียใจมากจริงๆ ปีนั้นทำไมผมถึงไม่รีบต่อต้านคนในตระกูล ปกป้องคุณให้ดี..."

"เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ..."

"เจ้าหมูโง่ ลุกขึ้นมาทานอาหารเช้าซะสิ!"

จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังลอยมา ขัดจังหวะการพูดของเฟิงเชียนเสวี่ย

ซือเฮ่าเซวียนที่อยู่ปลายสายก็ตกตะลึง เหมือนสัญญาณขาดหาย ไร้ซึ่งเสียงรบกวนใด ๆ

เฟิงเชียนเสวี่ยรีบปิดเสียงไมค์ ขมวดคิ้วพลางกล่าวกับเยี่ยเจิ้นถิง "ทำไมคุณถึงไม่เคยเคาะประตูเลย"

"นี่คือบ้านของผม" หลังจากสิ้นคำพูดที่เย็นชา เยี่ยเจิ้นถิงก็เดินจากไปแล้ว

เฟิงเชียนเสวี่ยก็ถลึงตาใส่ จากนั้นเธอก็เอ่ยถามซือเฮ่าเซวียนที่อยู่ปลายสายอย่างระมัด "คุณยังอยู่ไหม"

"คุณ อยู่ด้วยกันกับเขาแล้วเหรอ" น้ำเสียงของซือเฮ่าเซวียนฟังดูข่มอารมณ์เอาไว้

"ไม่ใช่..." เฟิงเชียนเสวี่ยไม่รู้ว่าควรจะอธิบายอย่างไรดี

ซือเฮ่าเซวียนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับความตื่นตระหนก "เสวี่ยเอ๋อร์ พวกเราเจอกันสักหน่อยไหม มาที่บลูไดมอนด์ตอนนี้ ผมจะรอคุณนะ"

"เฮ่าเซวียน..."

เฟิงเชียนเสวี่ยกำลังจะพูดต่อ แต่ซือเฮ่าเซียนก็วางสายทันที

เฟิงเชียนเสวี่ยไม่ได้อยากไปเลย แต่หากเธอไม่ไป เขาเกรงว่าเขาจะรอต่อไป

นึกถึงจุดนี้ เฟิงเชียนเสวี่ยก็รีบลุกขึ้นมาล้างหน้าบ้วนปากและเปลี่ยนชุด พกสร้อยข้อมือเส้นนั้นไปหาซือเฮ่าเซวียน

ออกมาจากห้อง ลงไปข้างล่าง ทุกๆ ที่ที่เดินผ่าน เหล่าคนใช้ล้วนก้มหัวโค้งตัว คำนับทักทายเฟิงเชียนเสวี่ยอย่างให้ความเคารพ

เฟิงเชียนเสวี่ยได้รับความสำคัญอย่างไม่คาดฝัน จึงรีบพยักยิ้มตอบกลับไป

"คุณเฟิง คุณชายเยี่ยรอคุณอยู่ที่สวนดอกไม้" แม่บ้านกล่าวอย่างให้ความเคารพ "ให้อิฉันพาคุณไปนะคะ"

"ให้ต้องไม่ต้อง..."เฟิงเชียนเสวี่ยโบกมือซ้ำซ้ำ "ฉันจะออกไปข้างนอกสักหน่อย ไม่ทานอาหารเช้าแล้ว รบกวนคุณช่วยบอกเขาให้หน่อย"