ตอนที่ 240 ลูกของใคร

เยี่ยเจิ้นถิงใช้โทรศัพท์ตบเบาๆที่แก้มของเฟิงเชีบนเสวี่ย ถามอย่างเย็นชาว่า “ยังไม่พูดอีกเหรอ หรือต้องการให้ผมจับเด็กสามคนกับผู้ชายคนนั้นมาอยู่ตรงหน้าคุณ? คุณถึงจะยอมพูด? หืม?

“ไม่ ไม่นะ…” เฟิงเชียนเสวี่ยดึงมือของเขา ขอร้องอย่างร้อนใจกระสับกระส่าย “เด็กไม่มีความผิด คุณอย่าทำอะไรเหลวไหล ขอร้องคุณล่ะ!”

เธอรู้ว่าเวลาเขาโกรธ ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็ทำได้ทุกอย่าง!

“งั้นสารภาพความจริงมา เด็กๆเป็นลูกคุณใช่ไหม” เยี่ยเจิ้นถิงถามอย่างดุเดือดรุนแรง

“ฉัน…” เฟิงเชียนเสวี่ยลนลาน เธอรู้ว่าคงปิดไม่มิดแล้ว จึงได้แต่กัดฟันทน และพยักหน้าอย่างระมัดระวัง “ใช่!”

“เป็นเด็กสามคนที่ขโมยชิบครั้งที่แล้วใช่ไหม”

เยี่ยเจิ้นถิงบีบคางของเธอ ให้เธอมองดูที่ตาของเขา

“ไม่ๆๆ ไม่ใช่ค่ะ พวกเขาไม่ได้ขโมยชิบ” เฟิงเชียนเสวี่ยรีบอธิบาย “ชายในชุดดำเป็นคนยัดชิบเข้าไปในกระเป๋าของเอ้อร์เป่า จากนั้นซื่อเป่าน้อยของบ้านเราก็กินมันลงไปในท้อง”

“ตอนนั้นฉันไม่รู้สถานการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ต่อพอรู้แล้ว ก็รีบให้ซื่อเป่าน้อยกินยาระบาย ให้มันถ่ายท้อง รอจนชิบออกมา ฉันก็หาทางส่งคืนคุณอย่างสุดปัญญา…”

ยิ่งพูดเสียงของเธอก็ยิ่งเบา ยิ่งพูดยิ่งหวาดกลัว

สายตาของเยี่ยเจิ้นถิงเหมือนอยากกินคน เปล่งประกายเย็นชา

สีหน้าก็เคร่งขรึมจนน่ากลัว เหมือนท้องฟ้ากำลังตั้งเค้าพายุที่กำลังจะมา

“พวกเราไม่รู้เรื่องชิบจริงๆ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชิบนั่นคืออะไร” เฟิงเชียนเสวี่ยยังคงอธิบายอย่างอ่อนระโหยโรยแรง “คุณคิดดูนะ ถ้าหากพวกเราตั้งใจจะขโมยชิบจริงๆ ทำไมไม่เอาไปขายให้ฝ่ายตรงข้ามของคุณ แต่กลับพยายามที่จะส่งคืนให้คุณแทนล่ะ…”

“พ่อของเด็กคือใคร”

เยี่ยเจิ้นถิงกังวลใจที่สุดก็คือเรื่องนี้ เสียงเขาฟังดูเหมือนสงบนิ่ง แต่กลับหนาวเย็นจนขาดอากาศหายใจ

หัวใจของเฟิงเชียนเสวี่ยเต้นกระหน่ำแรงราวกับเสียงกลอง เธอหวาดกลัวจนลนลาน สัณชาตญาณบอกให้เธอพูดกับเขาไปว่า “คือคุณ” แต่เธอรู้ว่า ในตอนนี้ยังไม่สามารถบอกความจริงได้

เธออยากโกหกเพื่อให้ผ่านสถานการณ์นี้ไปให้ได้ แต่เธอก็โกหกไม่เก่ง…

หรือจะพูดให้ชัดกว่านี้ก็คือ ไม่ว่าตอนนี้เธอจะพูดอะไร ทำอย่างไร ก็คงไม่สามารถโกหกได้พ้นสายตาของเขา