ตอนที่ 290 สิบนิ้วเล่นเปียโน

เสียงเปียโนอันไพเราะก้องกังวานไปทั่วห้องจัดเลี้ยง คล้ายกับเอลฟ์ ราวกับสามารถทำให้ผู้คนลืมปัญหาที่มีทั้งหมดของเขาไป และลอยอยู่บนก้อนเมฆ

เดิมทีมันเป็นเพียงเพลงประกอบในงานเลี้ยง แต่บัดนี้กลับกลายเป็นคอนเสริต์ส่วนตัว แขกผู้มีเกียรติทุกคนหยุดและหันกลับมาชื่นชมการแสดงเปียโนของเฟิงเชียนเสวี่ย

ในมุมหนึ่ง นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่หนึ่งมองเฟิงเชียนเสวี่ยอย่างลึกซึ้ง ในดวงตามีความฉงนแกมชื่นชม!

ฉู่จือมั่วหยุดฟังอยู่สักพัก แต่รีบเบนสายตา และเดินอย่างรวดเร็วไปที่ด้านหลังห้องโถง

เขาจำไม่ได้ว่านั่นคือเฟิงเชียนเสวี่ย ดังนั้นจึงรีบไปหาเธอที่ด้านหลังห้องโถง

…

ไม่นานบทเพลงแรกก็จบลง เสียงปรบมือจากผู้ชมดังกึกก้อง

เฟิงเชียนเสวี่ยลุกขึ้นและโค้งคำนับ จากนั้นบรรเลงบทเพลงที่สอง Grand Waltz ของโชแปง

เพลงนี้มีความร่าเริงและผ่อนคลาย เหมือนหญิงสาวที่กำลังมีความรักกำลังเต้นบัลเล่ต์อยู่ริมทะเลสาบ รอคอยการกลับมาของคนรัก…

รูปแบบของดนตรีเปลี่ยนเป็นร่าเริงขึ้นมา ทุกคนต่างโยกร่างกายเบาๆตามดนตรีไปด้วย และอดที่จะมีรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาไม่ได้

แม้แต่เยี่ยเจิ้นถิงผู้ที่โหดร้ายและรุนแรงอยู่เสมอ ยังยกมุมริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย

ก่อนหน้านั้นที่บาร์ ไม่มีโอกาสได้ชื่นชมอย่างละเอียด ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่า ผู้หญิงโง่ๆคนนี้ ก็ไม่ใช่ไม่มีอะไรดีสักอย่าง

อย่างน้อย เธอก็มีพรสวรรค์ในการเล่นเปียโน!

“ดีขนาดนั้นเลยเหรอ” เสียงหลิงหลงพึมพำเบาๆ “นักศึกษาจากวิทยาลัยดนตรีคนนี้ ทักษะการเล่นเปียโนแย่ มีอะไรน่าชื่นชม?”

“ทักษะการเล่นเปียโนแบบนี้ มีไม่กี่คนบนโลกที่สามารถเทียบได้ เธอยังบอกว่าแย่?” น้อยครั้งที่เยี่ยเจิ้นถิงจะแสดงสีหน้าเหยียดหยามต่อหลิงหลง “เธอฟังไม่เป็นจริงๆ!”

“ไม่ใช่นะ เจิ้นถิง…”

“ชู่ว~” เยี่ยเจิ้นถิงขัดจังหวะของหลิงหลง ไม่ให้เธอทำลายเสียงเพลงอันไพเราะ

หลิงหลงได้แต่หุบปาก ไม่กล้าออกเสียง แต่ในใจไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

บนเวที เฟิงเชียนเสวี่ยเล่นเพลงที่สองจบลง ก็ตามด้วยเพลงที่สาม Dream of Love ของ Liszt

ทันทีที่เธอเล่นบทนำ ก็พบว่าโน๊ตเพลงครึ่งหลังฉีกขาดไป

เธอตื่นตระหนกทันที