ตอนที่ 293 ความหึงหวงที่น่าสะพรึงกลัว

“ฉัน…”

“คุณชายเยี่ยโปรดระงับโทสะ” เยี่ยฮุยกระซิบกล่อม “คืนนี้มีแขกผู้มีเกียรติมากันมากมาย รวมถึงตระกูลฉู่ ถ้ามีเรื่องขึ้นมา เกรงว่าจะไม่เป็นการดี”

“ใช่ๆๆ อย่าก่อเรื่องจนมีคนตายขึ้นมา” หลิงหลงรีบพูดเกลี้ยกล่อม “เพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว ไม่คุ้มค่า!”

คำพูดนี้ โดนใจเยี่ยเจิ้นถิง

เยี่ยเจิ้นถิงเหวี่ยงเฟิงเชียนเสวี่ยไปที่โซฟา ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็สงบลง “คุณชายฉู่บอบบางจริงๆ แค่หมัดเดียวก็ทนไม่ไหวแล้ว ยังกล้ามาแย่งผู้หญิงกับฉัน?”

ฉู่จือมั่วคลานขึ้นมาจากพื้น เช็ดเลือดบนหน้า ฝืนกัดฟันและเดินเข้ามา จะโจมตีเยี่ยเจิ้นถิงด้วยหมัด

เยี่ยเจิ้นถิงเบิกตากว้าง เตะเท้าออกไป…

ในตอนนี้นี่เอง เฟิงเชียนเสวี่ยพุ่งตัวเข้ามาราวกับสายฟ้า เพื่อปกป้องฉู่จือมั่ว

เท้าของเยี่ยเจิ้นถิงจึงเตะโดนตัวของเฟิงเชียนเสวี่ยพอดี

เสียง “ปัง” พร้อมกับที่เฟิงเชียนเสวี่ยกอดฉู่จื่อมั่วและล้มลงไปที่พื้น…

เฟิงเชียนเสวี่ยรู้สึกว่าเอวของเธอเหมือนจะหัก เธอนอนทับร่างของฉู่จือมั่ว เจ็บปวดจนตัวสั่น

เยี่ยเจิ้นถิงตกตะลึง และมองที่เฟิงเชียนเสวี่ยอย่างประหลาดใจ

เขาไม่เคยคิดเลยว่า เฟิงเชียนเสวี่ยจะโผเข้าไปช่วยฉู่จือมั่วโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง

หรือว่าในใจของเธอ ความปลอดภัยของฉู่จือมั่ว ยังสำคัญกว่าชีวิตของเธองั้นหรือ

มือของเขากำแน่นเป็นกำปั้น และปลายนิ้วกือบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ

“เชียนเสวี่ย…” ฉู่จือมั่วรีบอุ้มเฟิงเชียนเสวี่ย มือเขาสั่น “ทำไมเธอโง่อย่างนี้…”

“ฉันไม่เป็นไร” เฟิงเชียนเสวี่ยเจ็บจนหน้าซีด เหงื่อออกมากราวกับฝนตก แต่ยังฝืนยิ้ม “นายออกไปก่อน”

เชียนเสวี่ย...”

“ออกไป!” เฟิงเชียนเสวี่ยผลักเขาอย่างอ่อนแรง

“คุณชายฉู่ ผมส่งคุณออกไปก่อนเถอะครับ” เยี่ยฮุยรีบเข้าไปประคองฉู่จือมั่ว และกระซิบว่า “คุณหนูเฟิงจะไม่เป็นไร ยิ่งคุณอยู่ห่างจากเธอมากเท่าไร เธอก็ยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้น”

คำพูดนี้เพื่อโน้มน้าวฉู่จือมั่ว