ตอนที่ 301 เข้ามาได้อย่างไร

เมื่อตื่นมาในตอนเช้า คนที่อยู่ด้านข้างก็ไม่อยู่แล้ว

เฟิงเชียนเสวี่ยรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย วันนี้เป็นวันที่ค่อนข้างจะพิเศษ หลิงหลงเดินเข้ามาพร้อมกับคุณท่านเยี่ย...

คนรักลับๆ แบบเธอ ไม่รู้จริงๆ ว่าจะเผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างไร

ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น เหลยอวี่ก็เคาะประตูและเดินเข้ามา

เฟิงเชียนเสวี่ยตั้งใจจะเก็บกวาดเตียงที่ไม่เป็นระเบียบ แต่เหลยอวี่ก็เข็นรถเข็นยาเดินเข้ามาเสียก่อน ที่ด้านหลังยังมีสาวรับใช้สองคนและพยาบาลสาวอีกสองคนเดินตามมาด้วย

เฟิงเชียนเสวี่ยรู้สึกเขินมาก แต่พวกเขากลับเห็นเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติตั้งนานแล้ว

เหลยอวี่ตรวจอาการบาดเจ็บของเฟิงเชียนเสวี่ย และให้สาวรับใช้พาเธอไปอาบน้ำแต่งตัว จากนั้นค่อยทายาให้เธอ

เฟิงเชียนเสวี่ยรู้สึกอยากอาบน้ำมาสักพักแล้ว เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว เหนียวเหนอะหนะไปหมด

สาวรับใช้ทั้งสองคนคอยปรนนิบัติเธอ ช่วยเธออาบน้ำ และนำชุดกระโปรงผ้าฝ้ายมาให้เธอเปลี่ยน

เมื่อออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นว่าสาวรับใช้คนอื่นๆ เก็บห้องให้เรียบร้อยแล้ว และเปลี่ยนผ้าปูเตียงใหม่ให้แล้วด้วย

เหลยอวี่ทายาให้เธอ และจะพาเธอไปทำกายภาพบำบัดที่โรงพยาบาล

เฟิงเชียนเสวี่ยถามขึ้นเบาๆ “คือว่า คุณท่านเยี่ยยังอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ แล้วก็คุณหลิงด้วย”

“พวกเขากำลังกินข้าวเช้ากับคุณชายเยี่ยที่ชั้นล่างค่ะ” เหลยอวี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยและพูดขึ้น “ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ มีคุณชายเยี่ยอยู่ทั้งคน”

เพราะมีเขาน่ะสิถึงได้กังวล

เฟิงเชียนเสวี่ยรู้สึกกระวนกระวายใจ แต่ว่าจะทำอย่างไรได้ล่ะ จะให้เธอหลบอยู่ในห้องไปตลอดก็ไม่ได้

อีกอย่าง เป็นเขาที่ไม่ยอมปล่อยความสัมพันธ์นี้ทิ้งไป เธอไม่ได้เป็นคนโวยวายที่จะพัวพันกับเขาสักหน่อย

ถ้าคุณท่านเยี่ยเห็นเธอเข้า โมโหไล่เธอออกไป และสั่งไม่ให้เยี่ยเจิ้นถิงไปเจอกับเธออีก แบบนั้นก็ถือว่าเธอหลุดพ้นแล้วไม่ใช่หรือ

เมื่อคิดได้แบบนั้น เฟิงเชียนเสวี่ยก็หายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็เดินออกไปด้านนอก

“คุณเฟิงคะ เดินช้าอีกหน่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยพยุงเอง”

พยาบาลคนหนึ่งรีบเข้ามาประคองทันที กลัวว่าเธอจะหกล้ม

เมื่อเดินอยู่ลงมาจากบันไดวน เฟิงเชียนเสวี่ยก็เห็นครอบครัวหนึ่งที่กินข้าวกันอยู่ในห้องอาหารอย่างมีความสุข

หลิงหลงพยายามเอาใจคุณท่านมาก และหยอกล้อกับเยี่ยเจิ้นถิงเป็นพักๆ