ตอนที่ 306 เด็กๆ หายตัวไป

เมื่อคนขับรถเห็นเด็กชายตัวน้อยกับแมวอยู่กลางถนน เขาก็เหยียบเบรกทันที

น่าเสียดายที่มันช้าเกินไปแล้ว ถึงแม้ว่าความเร็วของรถจะลดลงอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังชนเข้ากับหลงหลง...

ร่างน้อยๆ ของหลงหลงถูกชนจนกระเด็นไปหลายเมตร จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นและนิ่งไป

“กรี๊ดดด” เย่ว์เย่ว์เอามือปิดหน้าไว้และกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

“เอ้อร์เป่า ซานเป่า!” เฉินเฉินพุ่งตัวเข้าไปด้วยความกระวนกระวายใจ

ภายในรถ คนขับรถตกใจจนนิ่งค้างไป ส่วนคนที่อยู่ด้านข้างค่อนข้างสงบ “เบรกกะทันหันไปแล้ว ความเร็วลดลง คงไม่ถึงแก่ชีวิต รีบโทรเรียกรถพยาบาลเร็ว”

“ครับๆ” คนขับรถรีบโทรเรียกรถพยาบาลทันที

“เกิดอะไรขึ้น” เสียงทุ้มและดูมีอายุดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณท่าน พวกเราชนเข้ากับเด็กน้อยคนหนึ่ง ตอนนี้กำลังโทรเรียกรถพยาบาลอยู่ครับ” เยี่ยเซินที่นั่งที่นั่งข้างคนขับรายงาน

“เอ้อร์เป่า!” เฉินเฉินพุ่งตัวเข้าไปด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหลงหลงที่นอนจมอยู่ในกองเลือดก็ตะโกนขึ้น “ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วยยย”

“ฮือๆๆ เอ้อร์เป่า ฮือ...”

เย่ว์เย่ว์ตกใจจนตัวสั่นไปทั้งตัวและยืนร้องห่มร้องไห้อยู่ตรงนั้น

คนที่นั่งด้านหลังลดกระจกรถลง คุณท่านเยี่ยยื่นหัวออกไป เขาเห็นเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งนอนอยู่กลางถนน ที่หัวมีเลือดออกเป็นจำนวนมาก

ส่วนเด็กชายตัวน้อยอีกคนหนึ่งก็กอดเด็กที่ได้รับบาดเจ็บคนนั้นและตะโกนขอความช่วยเหลือ เด็กสาวอีกคนหนึ่งยืนร้องไห้อยู่ข้างๆ...

ฉากนี้ ราวกับจับหัวใจของคุณท่านไว้แน่นในทันที

คุณท่านลงจากรถไปด้วยตัวเอง เดินถือไม้เท้าไปอังมือที่จมูกของหลงหลง จากนั้นก็ออกคำสั่งทันที “ไม่ต้องรอรถพยาบาลแล้ว พาเด็กๆ ขึ้นรถแล้วไปส่งที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

“ครับ”

...

เวลาสามโมงสี่สิบนาที เฟิงเชียนเสวี่ยยังอยู่บนรถแท็กซี่อยู่ เธอกลัวว่าจะเกิดเรื่องกับเด็กๆ จึงรีบโทรไปหาคุณครูเฉินจากห้องเรียนดอกทานตะวัน “คุณครูเฉินคะ แม่จูป่วย วันนี้ก็เลยไม่ได้ไปรับเด็กๆ ตอนนี้ฉันกำลังเดินทางไป รบกวนคุณ...”

“อ้ะ คุณแม่ของสามเป่าคะ เด็กๆ ลงจากรถไปตั้งนานแล้วค่ะ” คุณครูเฉินรีบพูดขึ้น “เด็กๆ ถูกพาไปส่งตอนสามโมงครึ่งค่ะ ฉันคิดว่าช่วงนี้แม่จูมาสายไปไม่กี่นาที ก็เลยให้เด็กๆ รออยู่ตรงนั้นอีกสักครู่ ไม่รู้ว่าคุณ...อ้ะ คุณน่าจะบอกกับฉันไว้ก่อนสักหน่อยสิคะ”