ตอนที่ 311 ยิ่งโตยิ่งน่ารำคาญ

พอเห็นแบบนั้น คุณท่านเยี่ยก็ร้องไห้ออกมา…

คงจะเป็นเพราะอายุเยอะแล้ว บ่อน้ำตาจึงค่อนข้างตื้น

คืนนี้ เขาถูกเด็กน้อยคนนี้ทำให้สะเทือนใจมากจริงๆ

“เอ้อร์เป่าเป็นใครหรือ” พยาบาลถาม

“เป็นน้องชายของผมครับ เขาถูกรถชน ตอนนี้กำลังรักษาอยู่” ดวงตาของเฉินเฉินแดงก่ำ เสียงสะอึกสะอื้นเล็กน้อย “เป็นเพราะผมดูแลน้องไม่ดี ผมน่าจะห้ามเขาเอาไว้ให้ได้ แบบนี้เขาจะได้ไม่พุ่งตัวตามแมวออกไป แล้วก็จะไม่ถูกรถชนด้วย”

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ เขาต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน” พยาบาลร้องไห้ออกมา เธอรีบเช็ดน้ำตาและพูดปลอบโยน “หนูคงหิวแล้วใช่ไหม พี่สาวจะซื้อของกินให้”

“ไม่เป็นไรครับ” เฉินเฉินรีบปฏิเสธ “หม่ามี้เคยสอนผมว่าอย่ารบกวนคนอื่นแบบไม่จำเป็น น้องสาวไม่สบาย ผมทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่ขอความช่วยเหลือจากพี่สาว แต่ว่าผมไม่เป็นอะไร ไม่ควรไปรบกวนพี่สาว…”

“แต่ว่า…”

“ผมไปดูน้องชายก่อนนะครับ” เฉินเฉินพูดขัดพยาบาลและโค้งคำนับให้เขาอีกครั้ง “รบกวนพี่พยาบาลดูแลน้องสาวของผมให้ด้วยนะครับ ขอบคุณมากๆ ครับ!”

“ได้จ้ะๆ พี่สาวจะดูแลให้เป็นอย่างดี หนูไม่ต้องเป็นห่วง!” พยาบาลเช็ดน้ำตาและสัญญา

“ขอบคุณครับ” เฉินเฉินหันหลังเดินออกไป

คุณท่านเยี่ยหลบไปหลังด้านหลังตู้อย่างรีบร้อน และแอบชะโงกหน้าออกมาดูเฉินเฉิน

เฉินเฉินเดินออกมาจากห้องคนไข้ จากนั้นก็ขอแก้วกระดาษจากพี่พยาบาลอีกครั้งและไปที่ตู้กดน้ำ เขาดื่มน้ำรวดเดียวสามแก้ว หลังจากเรอออกมาเขาถึงกลับไปที่ชั้นบน

คุณท่านเยี่ยสะเทือนใจจนน้ำตาทะลักออกมา เขาถือไม้เท้าเดินไปที่ชั้นบนด้วยมือที่สั่นเทา

ที่ด้านหลัง เยี่ยเซินวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน “คุณท่านครับ ผมตามหาท่านไปทั่วเลย ใจหายหมดเลย นึกว่าเกิดเรื่องอะไรกับท่าน”