ตอนที่ 323 ทำให้คำปรักปรำเป็นจริง

แม่จูรู้สึกกระวนกระวายเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอก็ดึงเฟิงเชียนเสวี่ยมาไว้ที่ข้างหลังเธอทันทีและตะโกนด้วยความโกรธ "อย่ารังแกคุณหนูของเรา มีอะไรก็มาลงที่ฉัน"

เยี่ยเจิ้นถิงไม่อยากคุยกับเธอต่อ ดังนั้นเขาจึงใช้มือส่งซิก

ให้บอดี้การ์ดสองคนลากแม่จูออกไปทันที

แม่จูก็เอาแต่ดิ้นและผลักไสแล้วตะโกนสุดเสียงว่า "ใครก็ได้ ช่วยด้วย"

บอดี้การ์ดปิดปากเธอ...

"แม่จู..." เฟิงเชียนเสวี่ยกังวลว่าพวกเขาจะทำร้ายแม่จู

“คุณหนูเฟิง” เหลยอวี่เตือนด้วยเสียงเบา “ไม่ต้องกังวล คุณชายเยี่ยไม่มีทางทำร้ายแม่จูหรอก”

"แต่..."

ขณะที่เฟิงเชียนเสวี่ยกำลังจะพูดก็ถูกเยี่ยเจิ้นถิงบีบคางอย่างแรงและบังคับให้เธอหันไปมองเขา

เปลวไฟลุกโชนในดวงตาของเขา ใบหน้าของเขามืดมนและน่าเกรงขาม "ในเมื่อพวกคุณปรักปรำผม งั้นผมก็ควรทำมันให้เป็นจริงซะเลยดีไหม หืม"

"คุณหมายถึงอะไร..." เฟิงเชียนเสวี่ยหน้าซีดด้วยความตกใจและรีบอธิบาย "ฉันไม่ได้ปรักปรำคุณ มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด..."

"เยี่ยฮุย" เยี่ยเจิ้นถิงไม่ยอมรับคำขอโทษและคำอธิบายของเธอเลย เขาออกคำสั่ง " ไปจับเมล็ดพันธุ์ชั่วร้ายทั้งสามนั้นกลับมา"

"ครับ" เยี่ยฮุยชำเลืองมองเฟิงเฉียนเสวี่ยที่พาพวกไป

"อย่า..." เฟิงเชียนเสวี่ยต้องการหยุดพวกเขา แต่เยี่ยเจิ้นถิงคว้าตัวเธอไว้และลากเธอเข้าไปในห้อง

"เยี่ยเจิ้นถิง แกมันไอ้สารเลว" ฉู่จือมั่วคำรามอย่างตื่นตระหนก "แกคิดว่าแกจะสามารถใช้อิทธิพลได้ตลอดเหรอ ฉันแจ้งตำรวจไปแล้ว หากแกไม่ปล่อยเชียนเสวี่ยไป ตำรวจจะ..."

"ให้พวกเขามา" เยี่ยเจิ้นถิงขัดจังหวะเขาและตะโกนอย่างเย็นชา "มั่วยืนอยู่ทำไมเล่า ลากไอ่ขยะนี้ออกไป"

“ครับ” บอดี้การ์ดสองคนลากฉู่จือมั่วออกไป

ฉู่จือมั่วตะโกนเสียงดังดึงดูดคนในครอบครัวและผู้ป่วยจำนวนมากให้มาดู แต่เมื่อพวกเขาเห็นสถานการณ์นี้ พวกเขาก็ถอยออกไปทันทีและไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับ เรื่องของคนอื่น

ณ ตึกผู้ป่วยภายใน เฟิงเชียนเสวี่ยถูกโยนลงบนเตียง หลังของเธอเจ็บจนแทบหัก

“ถ้าไม่อยากตายก็นอนไปซะ”