ตอนที่ 362 เรียกว่าพี่ใหญ่

“...”

เยี่ยเจิ้นถิงประหลาดใจ หันไปมองเด็กน้อย “เรียกฉันว่าอะไรนะ?”

“หลานชายคนโตไง!”

สีหน้าแววตาไร้เดียงสาของเย่ว์เย่ว์ เธอยัดขนมสายไหมเข้าไปในปากของเยี่ยเจิ้นถิง ปรบมืออ้วน ๆเล็ก ๆนั้นด้วยรอยยิ้ม “กินสายไหมเข้าไปแล้ว ถือว่าคุณให้อภัยหนูแล้ว!”

เยี่ยเจิ้นถิงชะงักงันไป ในปากเต็มไปด้วยขนมสายไหม ในแววตาเต็มไปด้วยไฟลุกโชน

เยี่ยฮุยร้องอย่างขมขื่นอยู่ในใจ วันนี้ประธานเยี่ยถูกเด็กน้อยยั่วยุซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจเต็มไปด้วยความโกรธแต่ก็เผยออกมาไม่ได้ เดาได้เลยว่าลูกน้องของพวกเขาประสบความหายนะแน่

“อะแฮ่ม!” เยี่ยเซินกระแอมไอ พูดเตือนด้วยเสียงต่ำ “เจ้าหญิงเย่ว์เย่ว์ เธอเรียกแบบนี้ไม่ถูกต้องนะ จะเรียกแบบนี้ไม่ได้”

“ทำไมล่ะคะ?” เย่ว์เย่ว์เอียงศรีษะเล็กน้อย ถามด้วยความสงสัย “ก็เขาคือหลานชายคนโตของคุณปู่ เรียกย่อ ๆว่าหลานคนโตสิ!”

“...”

พวกผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ต่างพูดไม่ออก ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี

“ฮ่าฮ่าฮ่า เด็กไม่พูดโกหก!”

คุณท่านเยี่ยหัวเราะอย่างชอบใจ ในใจของเขานั้น พวกหลานสามเป่านั้นทำอะไรก็ไม่เป็นปัญหาทั้งนั้น

“ซานเป่า เรียกอย่างนี้ไม่ได้นะ” เฉินเฉินพูดเตือนเย่ว์เย่ว์ด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “พวกเราจะต้องมีมารยาท!”

“ก็ได้” เย่ว์เย่ว์เบ้ปาก ถามอย่างไม่เข้าใจ “งั้นพวกเราควรเรียกเขาว่าอย่างไร?”

“เรียกพี่ใหญ่!” จู่ ๆหลงหลงก็พูดขึ้นมา

“แค่ก ๆ” กาแฟที่คุณท่านเยี่ยดื่มแทบจะสำลักออกมา เขารู้ว่าหลานชายคนนี้ชอบเรื่องศิลปะต่อสู้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่านิสัยของเขานั้นเถรตรงเที่ยงธรรม เหมือนกับเขาตอนสมัยที่ยังเป็นเด็กไม่มีผิด

“ใช่ ถ้าเรียงตามลำดับผู้อาวุโสในครอบครัว ก็ควรที่จะเรียกว่าพี่ใหญ่” เฉินเฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง “พวกเราคือหลานของคุณปู่ เขาก็คือหลานของคุณปู่ เขาโตกว่าพวกเรา ดังนั้นพวกเราก็ควรเรียกเขาว่าพี่ใหญ่!”

“...”

เยี่ยเจิ้นถิงรู้สึกหดหู่ จุกจนพูดไม่ออก

วันนี้เขาทำอะไรผิด ถึงได้ต้องมารับโทษอยู่ที่นี่?

สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ ตีก็ไม่ได้ด่าก็ไม่ได้ แม้แต่สายตาก็ดุเกินไปก็ไม่ได้...

ไม่เช่นนั้นก็ร้องไห้ ‘แงแง’ เสียงดังจนเขารำคาญ