ตอนที่ 400 ยิ่งแก่ยิ่งเลอะเลือน

เมื่อเห็นแบบนี้ เยี่ยเจิ้นถิงก็ขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าของเขาดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก...

เขารู้มานานแล้วว่าหลิงหลงเป็นคนที่ดื้อด้านเอาแต่ใจตัวเองและจะทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย แต่เขาไม่เคยคิดว่าจะใจดำและโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้

ถึงกับวางยาตัวเองเพื่อใส่ร้ายเฟิงเชียนเสวี่ย!

"คุณชายเยี่ย แม้ว่าความจริงของเรื่องนี้จะถูกเปิดเผยออกมาแล้ว แต่ก็ต้องจัดการอย่างรอบคอบนะครับ" เยี่ยฮุยเตือนอย่างระมัดระวัง "ข่าวความร่วมมือระหว่างเซิ่งเทียนและตระกูลหลิงได้เผยแพร่ออกไปแล้วและข่าวการหมั้นของท่านกับคุณหนูหลิงก็เช่นกัน... ... "

“ตาเฒ่านั่น ช่างดื้อรั้นจริงๆ" เยี่ยเจิ้นถิงยิ้มเย้ยหยัน "เผยแพร่ไปแล้ว แล้วจะอย่างไร? ฉันไม่ยอม เขาจะมัดมือชกให้ฉันหมั้นหมายได้เหรอ?"

“แต่ท่านต่อต้านคุณท่านแบบนี้มันจะดีเหรอครับ "เยี่ยฮุยกล่าวเสียงค่อย "ไม่เป็นผลดีต่อคุณเฟิงด้วยนะครับ..."

“นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไล่เธอออกไป ให้เธอไสหัวออกไป ฉันถึงจะจัดการได้ง่ายๆ”

เยี่ยเจิ้นถิงหมุนมือถือเล่นอยู่ในฝ่ามือ พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้ผู้หญิงโง่เง่าคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่นะ?

เพื่อเธอแล้วเขาถึงกับกล้าเป็นปฏิปักษ์กับคุณปู่ แถมยังโดนตบอีก เธอไม่มีแม้แต่ส่งข้อความมาด้วยซ้ำ มโนธรรมของเธอถูกสุนัขกินไปแล้วหรือยังไง?

"โอเคครับ" เยี่ยฮุยไม่กล้าพูดอะไรต่ออีก เรื่องที่คุณชายเยี่ยตัดสินใจไปแล้ว ใครก็หยุดไม่ได้

"แปลกจริงๆ" เยี่ยเจิ้นถิงกล่าวอย่างเย็นชา "หลิงเฟิ่งเซียวเป็นคนที่โอบอ้อมอารีคนหนึ่ง ทำไมถึงได้มีลูกสาวแบบนี้กันนะ"

“ว่ากันว่าคุณหนูหลิงไม่ได้เกิดจากภรรยาหลวง เธอถูกเลี้ยงอยู่ข้างนอกตั้งแต่เด็ก รับกลับมาตอนอายุสิบขวบแล้ว เธออาจได้นิสัยแย่ๆ มาจากข้างนอก”

"จริงสิ ดูเหมือนว่าประธานหลิงจะมีลูกสาวกับภรรยาเก่าด้วย แก่กว่าคุณหลิงหนึ่งปี เป็นใบ้...เหมือนจะชื่อว่าหลิงอวิ๋น "เยี่ยฮุยกล่าว

"ฉันเคยเจอตอนยังเด็ก เธอดูสะอาดสะอ้าน แต่เธอมีภาวะออทิสติกเล็กน้อย" เยี่ยเจิ้นถิงนึกขึ้นมาได้ "ฉันสงสัยมากว่าทำไมคุณปู่ถึงยืนกรานจะให้ฉันแต่งงานกับลูกสาวของตระกูลหลิงให้ได้ หรือเป็นเพราะเขารู้สึกชื่นชมหลิงเฟิ่งเซียว?

"ผมเหมือนจะเคยได้ยินลุงเซินพูดว่าตอนที่คุณเยี่ยยังหนุ่มได้นับถือคุณหลิงเป็นเหมือนพี่น้อง คุณหลิงยังเคยช่วยชีวิตเขา ภายหลังเกิดเรื่องขึ้นกับคุณเยี่ย ก็เป็นคุณหลิงนี่แหละที่อยู่เคียงบ่าเคียงไหล่เขามาโดยตลอด จะว่าไปตระกูลเยี่ยก็ติดหนี้บุญคุณตระกูลหลิงจริงๆ”

"ดังนั้นจึงให้ฉันตอบแทนบุญคุณอย่างนั้นเหรอ" เยี่ยเจิ้นถิงยิ้มเหยียดหยัน