ตอนที่ 41 โฮสต์หนุ่มที่ทุ่มเทให้กับงาน

เฟิงเชียนเสวี่ยกังวลใจมาก ทั้งครอบครัวไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็ก ทุกๆ เช้าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นก็ต้องใช้จ่ายแล้ว

เงินที่มีอยู่ในมือตอนนี้ก็เป็นเงินจำนวนไม่มากที่เธอขูดรีดมาจาก ‘โฮสต์หนุ่มลูกหนี้’ และกำลังจะใช้หมดในไม่ช้านี้แล้ว...

หากเธอยังหางานไม่ได้อีก คงจะไม่รอดไปถึงเดือนหน้าแน่ๆ

ทำอย่างไรดี

จะทำอย่างไรดี

คืนนั้น เฟิงเชียนเสวี่ยส่งข้อความถึง ‘โฮสต์หนุ่มลูกหนี้’ [ทำไมสามวันมานี้คุณถึงไม่ได้โอนเงินให้ฉันเลยล่ะ ไม่มีลูกค้าหรือ]

ในเวลานี้ ‘โฮสต์หนุ่มลูกหนี้’ เป็นแหล่งรายได้เดียวของเธอแล้ว เธอต้องตามจิกสักหน่อย

[ถ้าไม่มีคนเหมาทั้งคืน ชั่วคราวก็ได้ หรือไม่ก็ กินเหล้าเป็นเพื่อน เต้นรำเป็นเพื่อน หรืออะไรก็ได้ ทำเงินได้ก็พอแล้ว...]

[เธอนี่จนจนเพี้ยนไปแล้วเหรอ] ผ่านไปนานกว่า ‘โฮสต์หนุ่มลูกหนี้’ จะตอบกลับ

[ถูกต้อง ฉันมันจนจนบ้าไปแล้ว!]

[ฉันตกงาน ยังหางานไม่ได้ ใกล้จะไม่เหลือเงินกินข้าวแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คงจะถูกเจ้าของบ้านไล่ออกเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าแน่ๆ]

[ลำพังแค่ฉันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่คนในบ้านล่ะจะทำยังไง? ฉันยังมีทั้งคนแก่และลูก...]

[ลูก?]

เฟิงเชียนเสวี่ยกำลังจะดึงข้อความกลับ แต่ชัดเจนว่า ‘โฮสต์หนุ่มลูกหนี้’ เห็นเข้าแล้ว เธอจึงทำได้เพียงแก้ไขคำพูดของเธอ [ที่บ้านมีสัตว์เลี้ยงตัวน้อยสี่ตัวน่ะ...]

[งั้นเธอไปเอาความกล้าที่ไหนมาเหวี่ยงใส่เจ้านายล่ะ?]

[ก็ตอนนั้นฉันโกรธมากนี่นา...]

[ตัดหนทางตัวเองเป็นพฤติกรรมที่โง่เง่ามาก]

[ฉันผิดไปแล้ว แม้ว่าเขาจะวิปริต แต่อย่างน้อยๆ ก็มีงานให้ฉันได้มีเงินซื้อข้าวกิน ตอนนี้ฉันเสียใจจริงๆ

ถ้าสวรรค์ให้โอกาสฉันอีกครั้ง ฉันยินดีกลืนคำพูดตัวเอง ขอเพียงให้ฉันได้กลับไปทำงานที่เซิ่งเทียนอีกครั้ง จะให้ฉันทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น!]

[จะยอมทำทุกอย่างจริงๆ หรือ]

[อื้อ ครั้งหน้านะ ไม่ว่าเจ้าปีศาจร้ายตนนั้นจะแกล้งฉันหรือจะดูถูกฉันยังไง ฉันก็จะอดกลั้นเอาไว้ยอมรับโทษแต่โดยดี ขอแค่ให้ฉันรักษางานไว้ได้ก็พอ...]

ในขณะที่เฟิงเชียนเสวี่ยกำลังส่งข้อความนี้ออกไป ในมือของเธอมีรายการค่าใช้จ่ายที่แม่จูเพิ่งจะยื่นให้

วันนี้ซื้อนมผงกล่องหนึ่งให้เด็กน้อยทั้งสาม ยังมีใบเสร็จค่ารักษาของซื่อเป่าน้อย รวมแล้วเป็นเงินสี่พันสามร้อยแปดสิบ...

เธอน้ำตาคลอ มองดูจำนวนเงินคงเหลืออันน้อยนิด เธอลืมเรื่องมโนธรรมและศักดิ์ศรีไปหมดแล้ว