ตอนที่ 43 หนูที่มองไม่เห็นแสง

เช้าวันรุ่งขึ้น เฟิงเชียนเสวี่ยรีบไปที่บริษัท โชคดีที่วันนี้เธอมาทันเวลา

ผู้จัดการเฉินนำเครื่องแบบใหม่มาให้เธอด้วยตัวเอง พร้อมทั้งให้กำลังใจในการทำงานกับเธอ

ภายใต้หมวกและเครื่องแบบที่กระชับพอดีตัว เฟิงเชียนเสวี่ยดูกระฉับกระเฉงและมีเสน่ห์

กลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มๆ ต่างมองจนตาค้าง โดยเฉพาะต้าเว่ยถึงกับแอบหน้าแดงเลยทีเดียว

“วันนี้ก็ไปเดินตรวจตราที่ลานจอดรถกับต้าเว่ยแล้วกัน รีบหน่อยนะ รถของท่านประธานกำลังจะมาถึงแล้ว” ผู้จัดการเฉินสั่งการ

“ได้ค่ะ!” เฟิงเชียนเสวี่ยเดินไปยังลานจอดรถกับต้าเว่ยพร้อมหิ้วถุงใบหนึ่งไปด้วย

“นี่อะไรหรือ” ต้าเว่ยถามด้วยความสงสัย

“เดี๋ยวคุณก็รู้เอง”

เฟิงเชียนเสวี่ยจ้องมองไปที่ทางเข้าลานจอดรถ เมื่อเห็นรถโรลส์-รอยซ์ เรธ คันนั้น เธอจึงรีบเข้าไปทักทาย

“อรุณสวัสดิ์ครับท่านประธาน” ต้าเว่ยเปิดประตูรถ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน!” เฟิงเชียนเสวี่ยชูถุงในมือขึ้น พลางพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เบิกบาน “อาหารเช้าเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ!”

“หืม?” เยี่ยเจิ้นถิงเลิกคิ้วขึ้นและมองไปทางเฟิงเชียนเสวี่ยอย่างสนใจ

“ซาลาเปาทอดน้ำจากร้านซูอวิ๋นจี้ โจ๊กซี่โครงเนื้อจากหออวี้หลาน ผักดองของเคียงของร้านชุ่ยลี่ว์ฟัง กาแฟบดมือจากกินซ่า... รับประกันของแท้แน่นอนเจ้าค่ะ!”

เฟิงเชียนเสวี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มที่สดใส...

“ประธานเยี่ยคะ ครั้งก่อนดิฉันทำงานไร้ประสิทธิภาพ ตอนนี้ได้ปรับปรุงตัวแล้ว เมื่อคืนฉันอุตส่าห์โทรศัพท์ไปที่ร้านพวกนั้นสั่งอาหารเอาไว้ก่อนเลยนะคะ

วันนี้ฉันรีบไปรับอาหารแต่เช้าตรู่แล้วก็ตรงมาที่บริษัทเลยค่ะ วางใจได้ รับรองว่าเป็นของแท้แน่นอน ในนี้ยังมีใบเสร็จของร้านอาหารด้วยค่ะ”

เมื่อพูดจบ เฟิงเชียนเสวี่ยก็ค้นหาใบเสร็จในถุง...

“รู้อะไรควรไม่ควรแล้วสินะ!” มุมปากของเยี่ยเจิ้นถิงยกขึ้น

“ฮี่ๆ...” เฟิงเชียนเสวี่ยยิ้มแก้มปริ “เมื่อก่อนเป็นฉันเองค่ะที่ไม่รู้ความ หวังว่าประธานเยี่ยจะใจกว้างไม่เอาเรื่องเอาราว ต่อไปฉันจะแก้ไขค่ะ ได้โปรดให้โอกาสฉันอีกสักครั้งนะคะ!”

“ดูจากท่าทางของคุณ” เยี่ยเจิ้นถิงรับอาหารเช้ามาแล้วยื่นให้ต้าเว่ย “ผมให้รางวัล!”

“เอ๋?” ต้าเว่ยรับมาอย่างงุนงง

ใบหน้าของเฟิงเชียนเสวี่ยค้างแข็ง ก่อนที่เธอจะทันได้สติกลับมา เยี่ยเจิ้นถิงได้หันหลังเดินจากไปแล้ว