ตอนที่ 45 การเผชิญหน้าของศัตรูหัวใจ 2

เฟิงเชียนเสวี่ยรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บ ความวิตกกังวลผุดขึ้นในใจอย่างไร้เหตุผล...

ซือเฮ่าเซวียนปล่อยมือจากเฟิงเชียนเสวี่ย แล้วถอยออกไปด้านข้างเล็กน้อย เพื่อรักษาระยะห่างจากเธอ

ดูเหมือนเพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงข้อกังขา

“ประธานซือ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” เยี่ยเจิ้นถิงเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ด้านหลังของเขา เยี่ยฮุยได้สั่งให้เหล่าบอดี้การ์ดตรวจสอบหาสาเหตุของอุบัติเหตุเมื่อสักครู่นี้แล้ว

“ไม่เป็นไร แค่บาดเจ็บเล็กน้อย”

หน้าผากของซือเฮ่าเซวียนเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่รอยยิ้มของเขายังคงงามสง่า

“วีรบุรุษช่วยสาวงาม ประธานซือช่างน่าชื่นชมจริงๆ” เยี่ยเจิ้นถิงยกยิ้มที่มุมปาก “แม้ว่าพนักงานรักษาความปลอดภัยของผมจะไม่ใช่คนสะสวยอะไร แต่ในฐานะเจ้านายของเธอ ผมต้องขอขอบคุณแทนเธอด้วย!”

เฟิงเชียนเสวี่ยขมวดคิ้ว ทำไมคำพูดประโยคนี้ถึงได้ฟังดูแปลกๆ ?

“เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องเกรงใจ” ซือเฮ่าเซวียนเหลือบมองเฟิงเชียนเสวี่ย แล้วพูดกับเยี่ยเจิ้นถิง “ผมกำลังจะขึ้นไปหาคุณอยู่พอดี แล้วนี่คุณ...”

“ผมมีธุระ จะออกไปข้างนอกสักหน่อย” แม้ว่าเยี่ยเจิ้นถิงจะสุภาพ แต่ก็เย็นชามาก “ลำบากประธานซือต้องมาเสียเที่ยวแล้ว”

“เอ่อ...” ซือเฮ่าเซวียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไรครับ ผมจะมาใหม่เมื่อประธานเยี่ยสะดวก”

“อือ” เยี่ยเจิ้นถิงตอบรับด้วยน้ำเสียงเฉยเมย แล้วจึงหันหลังเดินขึ้นรถไป

ซือเฮ่าเซวียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขารู้สึกประดักประเดิด

ซือหย่วนกระซิบ “ประธานเยี่ยนัดกับคุณไว้เรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือ”

“อย่าไปสนใจเขาเลย นิสัยเขาเป็นอย่างนี้แหละค่ะ” เฟิงเชียนเสวี่ยรู้สึกไม่ค่อยสบายใจที่เห็นซือเฮ่าเซวียนถูกเฉยเมยแบบนี้ “พวกเราไปโรงพยาบาลกันก่อนเถอะค่ะ”

“ประธานซือ!” ในขณะนี้เอง เยี่ยฮุยได้เดินเข้ามาและกล่าวขึ้นอย่างสุภาพ “พอดีวันนี้ท่านประธานเยี่ยมีเรื่องด่วนจะต้องออกไปข้างนอก เราค่อยนัดกันใหม่โอกาสหน้านะครับ”

“ได้สิ เดี๋ยวผมกลับไปแล้วค่อยติดต่อคุณใหม่” ซือเฮ่าเซวียนยิ้มและพยักหน้า

“ท่านประธานซือได้รับบาดเจ็บหรือนี่ เดี๋ยวผมจะให้คนส่งคุณไปโรงพยาบาล”

เยี่ยฮุยกวักมือเรียกบอดี้การ์ด

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ผมจัดการเองได้ครับ” ซือเฮ่าเซวียนสง่ามาก “คุณไปทำงานเถอะ ประธานเยี่ยยังรอคุณอยู่”

“ถ้าอย่างนั้น...”

“คุณฮุยคะ” เฟิงเชียนเสวี่ยสบโอกาสเอ่ยถามเยี่ยฮุย “ประธานซือได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยฉันไว้ ฉันอยากจะพาเขาไปโรงพยาบาลด้วย ได้ไหมคะ?”

“นี่ก็…” เยี่ยฮุยหันไปมองเยี่ยเจิ้นถิงที่นั่งอยู่ในรถแล้วพยักหน้าทันที “ได้!”