ตอนที่ 470 หม่ามี้ของหนูชื่อเฟิงเชียนเสวี่ย

เยี่ยเซินพาเด็กๆ มายังชั้นล่าง เพื่อออกจากห้องพิเศษ ในที่สุดนาฬิกาโทรศัพท์ก็มีสัญญาณแล้ว

เฉินเฉินโทรไปหาเฟิงเชียนเสวี่ยทันที แต่โทรศัพท์ปิดเครื่องอยู่

เขาขมวดคิ้วและโทรไปใหม่อีกครั้งหนึ่ง แต่ก็ยังบอกว่าปิดเครื่องเหมือนเดิม

“ต้าเป่า หม่ามี้เหนื่อยเกินไปก็เลยนอนไปแล้วหรือเปล่า” หลงหลงหมุนล้อวีลแชร์เข้ามาถาม “หรือพวกเรากลับไปบอกหม่ามี้ที่บ้านดี”

“อืม” เฉินเฉินพยักหน้า “ต้องเป็นแบบนั้นแล้วล่ะ”

“ลุงเซินกลับไปกับเด็กๆ เอง”

เยี่ยเซินทำท่าทางบอกให้พยาบาลสามคนนั้นอุ้มเด็กๆ ขึ้นรถ

รถมุ่งหน้าไปยังถนนซิ่งฝูหมายเลขหนึ่งทันที

ทันใดนั้นเอง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของเสี่ยวหงก็ดังขึ้น เธอรับสายทันที จากนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป เธอรีบถาม “คุณเฟิงไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”

หลงหลงได้ยินแบบนั้นก็หน้าซีดลงทันที เขารีบถามขึ้น “หม่ามี้เป็นอะไรหรือครับ”

เสี่ยวหงส่ายหน้าให้พวกเขา จากนั้นก็พูดขึ้น “ได้ค่ะๆๆ ฉันเข้าใจแล้ว”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เสี่ยวหงก็รีบรายงานทันที “เมื่อสักครู่นี้เจ้าหน้าที่โทรมาบอกว่า บ่ายนี้ลิฟต์ในตึกของพวกเราขัดข้อง ร่วงลงมาจากชั้นสิบหก...”

“ฮือ...” เย่ว์เย่ว์ตกใจร้องไห้ออกมาจนใบหน้าดงก่ำ

“หม่ามี้เป็นอย่างไรบ้างครับ” หลงหลงดึงเสี่ยวหงและถามย้ำ “หม่ามี้เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรจ้ะๆ...” เสี่ยวหงรีบส่ายหน้า

“น้องๆ ไม่ต้องกังวลนะ ให้พี่เสี่ยวหงพูดให้จบก่อน” เฉินเฉินรีบปลอบน้องชายกับน้องสาวทันที และรีบถามต่อ “ตอนที่ลิฟต์ร่วงลงมาหม่ามี้อยู่ด้านในไหมครับ”

“พูดให้ชัดเจน ใจเย็นๆ” เยี่ยเซินตำหนิ

“ได้ค่ะ” เสี่ยวหงรีบอธิบายทันที “ตอนที่ลิฟต์ร่วงลงมาคุณเฟิงไม่ด้อยู่ด้านในค่ะ แต่เพื่อนคนหนึ่งของเธออยู่ด้านใน แต่เพราะว่าลิฟต์ไปค้างอยู่ที่ชั้นสาม คนที่อยู่ด้านในสลบไปแต่ไม่ได้เป็นอะไรถึงชีวิต ตอนนี้ถูกนำไปส่งที่โรงพยาบาลแล้วค่ะ”

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”