ตอนที่ 472 นิสัยของคนตระกูลเยี่ย

"เรื่องนี้คุณต้องถามคุณปู่แล้วแหละ" เยี่ยเจิ้นถิงเสียงเย็นชามาก "บางทีเขาอาจคิดว่าผมเหมาะที่จะรับตําแหน่งแทนเขามากกว่าคุณ ดังนั้นเมื่อผมอายุ 16 ปี เขาก็มอบมรดกให้ผม สิบปีแล้ว คุณยังพะวงกับเรื่องนี้อยู่หรอ จําเป็นด้วยหรอ"

"จริงๆฉันปล่อยวางแล้ว แต่ถ้านายกล้าแตะต้องลูกฉันจริง ๆ งั้นก็อย่าโทษว่าฉันไม่เกรงใจ" น้ําเสียงของเยี่ยเจิ้นอวิ๋นกลายเป็นเย็นชา

"นั่นเป็นเพราะเขาหาเรื่องใส่ตัว" เยี่ยเจิ้นถิงพูดนิ่งๆ

"ถ้าไม่พูดฉันก็คงลืมไปแล้ว" เยี่ยเจิ้นหยุนยิ้มอย่างร้ายๆ"พวกนายมีความสัมพันธ์ที่ดีตั้งแต่เด็ก เพื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่ก่อเรื่องแบบนี้ ฉันต้องดูว่าเธอเป็นคนประเภทไหน!"

"คุณอย่าทําอะไรมั่วๆ..."

"นี่ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของฉันแล้วล่ะ" เยี่ยจิ้นอวิ๋นยิ้มอย่างเย็นชา "นายก็รู้ ฉันอารมณ์ไม่ดี ถ้านายทําให้ฉันไม่มีความสุขแล้วล่ะก็ ฉันก็จะทําทุกอย่าง"

"คุณกําลังขู่ผมเหรอ" เยี่ยเจิ้นถิงโกรธจนกัดฟัน

"นายเองก็ด้วยหนิ" เยี่ยเจิ้นอวิ๋นยิ้มอย่างเย็นชา "รอนายตกลงเมื่อไหร่ ที่จะให้ฉันเจอปู่ ฉันก็จะปล่อยเธอไป"

พูดจบ เยี่ยเจิ้นอวิ๋นก็วางสายไป...

ฟังเสียงที่ก่อกวนจากโทรศัพท์ เยี่ยเจิ้นถิงโกรธจนหน้ามืด แน่นอนว่าเขารู้นิสัยของเยี่ยเจิ้นอวิ๋น

ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเด็ดขาด อารมณ์ครุ่นมัว ทั้งหมดนี้เป็นโรคทั่วไปของตระกูลเยี่ยของพวกเขา

ถ้าหากเฟิงเชียนเสวี่ยพูดอะไรที่ขัดใจเธอ เธออาจจะทําทุกอย่างได้จริง ๆ

"คุณชายเยี่ยครับ ท่านไม่ต้องรีบไปหรอกครับ คนของเรากําลังตรวจสอบที่ตั้งของประธานหยุนแล้ว" เยี่ยฮุยพูดปลอบใจอย่างระมัดระวังว่า "เมื่อพวกเขาพบเบาะแส เราจะลงมือ ต้องช่วยเธอออกมาแน่นอน"

เยี่ยเจิ้นถิงไม่ได้พูด แค่มองลงและคิดอะไรบางอย่าง

โทรศัพท์บางเฉียบในฝ่ามือกําลังหมุนอยู่ แสดงถึงอารมณ์ที่หุนหันพลันแล่นของเขา

เมื่อก่อนตอนเขาต่อสู้กับเยี่ยเจิ้นอวิ๋น เขามักจะสงบ นิ่งเรียบและซับซ้อน แต่คราวนี้เขาว้าวุ่นเล็กน้อย

พอเขาคิดว่าเฟิงเชียนเสวี่ยอาจตกอยู่ในอันตราย ในใจก็ลนลานแล้ว

เยี่ยฮุยไม่เคยเห็นเยี่ยเจิ้นถิงเป็นแบบนี้ ถามหยั่งเชิงว่า “ไม่งั้นให้เธอมาเจอมั้ยครับ ยังไงคุณท่านก็ฟื้นแล้ว ทั้งในและนอกโรงพยาบาลก็เป็นคนของเรา ประธานอวิ๋นน่าก็ทําอะไรไม่ได้"