ตอนที่ 499 คนเลวที่ไม่รักษาสัญญา

เยี่ยเจิ้นถิงรีบกลับบ้าน เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว เด็กน้อยสามคนนั่งรอหม่ามี๊อยู่บนโซฟาที่ห้องโถง

ในมือเฉินเฉินถือหนังสือเล่มหนึ่ง เหมือนกำลังอ่านอย่างสงบนิ่ง แต่ก็เงยหน้ามองนอกประตูเป็นครั้งคราว รอคอยที่จะได้เห็นเงาของหม่ามี๊

หลงหลงถืออาหารนกแก้ว อีกมือกำลังป้อนอาหารเย็นให้ซื่อเป่าน้อย แต่ตัวเองกลับไม่ได้กินอาหารเย็น หม่ามี๊ไม่อยู่ เขาไม่อยากอาหาร

เสี่ยวเย่ว์เย่ว์กอดตุ๊กตาอัลปาก้า นอนพิงโซฟาหลับคอตก และลืมตางัวเงียมองนอกประตูเป็นบางครั้ง

เมื่อได้ยินเสียงรถ เด็กทั้งสามคนก็ตื่นทันที

เฉินเฉินรีบวางหนังสือ เตรียมใส่รองเท้าออกไป

แต่เย่ว์เย่ว์พุ่งตัววิ่งออกไปเท้าเปล่า ตระโกนเสียงหวาน “หม่ามี๊ หม่ามี๊...”

เฉินเฉินใส่รองเท้าเสร็จ รีบวิ่งออกไป

“ต้าเป่า เอ้อร์เป่า รอผมด้วย” หลงหลงตระโกนอย่างใจร้อน

“รอด้วย ! ” ซื่อเป่าน้อยตะโกนตาม

พยาบาลผู้ดูแลอุ้มเขาขึ้นรถเข็น และเข็นเขาออกไป

เขากอดซื่อเป่าน้อย ยืดคอมองดูด้านนอก...

เมื่อประตูรถเปิดออก คนที่ลงมาคือผู้ชายร่างสูงใหญ่หน้าตาดุดันคนนั้น แต่ไม่มีหม่ามี๊

เย่ว์เย่ว์ชะงัก จากนั้นก็หัวเราะ “หม่ามี๊ ไม่ต้องเล่นซ่อนแอบกับพวกเราแล้ว ออกมาเถอะ ! ”

จากนั้นก็ก้าวขาอันสั้นของเธอวิ่งไปรอบรถ ตามหาหม่ามี๊ของเธอ

“หม่ามี๊ล่ะ” เฉินเฉินไม่เห็นหม่ามี๊ เขาขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ได้จินตนาการในแง่ดีแบบเย่ว์เย่ว์ แต่รู้สึกสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ค่อยดี

“เธอ...” เยี่ยเจิ้นถิงอ้าปาก เขาไม่เคยอยู่กับเด็กๆ ไม่รู้จะสื่อสารอย่างไร

“หม่ามี๊ รีบออกมา ! ” เย่ว์เย่ว์ไม่เห็นเงาของหม่ามี๊ แม้จะปีนขึ้นไปหาบนรถแต่ก็ยังคงหาไม่เจอ เธอลนลานขึ้นทันที “หลานคนโต หม่ามี๊อยู่ไหน”

“หม่ามี๊ ป่วยแล้ว” เยี่ยเจิ้นถิงไม่ทันสังเกตคำเรียกของเย่ว์เย่ว์ เขาอุ้มเธอลงมาจากรถแล้ววางบนหลังคารถก่อนอธิบายอย่างตั้งใจ “เธอต้องรับการรักษา รอรักษาหายแล้ว ฉันค่อยพาเธอกลับมา”

“อ่า ! ” เย่ว์เย่ว์เบิกดวงตาที่กลมโตดั่งผลองุ่น รีบซักถามต่อ “หม่ามี๊ป่วยเป็นอะไร เธอเป็นอย่างไรบ้าง”