ตอนที่ 503 หลังจากนี้มันจะเป็นบ้านของคุณ

ดูเหมือนว่าพอผ่านการรอดพ้นเคราะห์กรรมมา ความหวั่นเกรงในใจของเฟิงเชียนเสวี่ยทั้งหมดก็หายไป ในตอนนี้ เธอแค่อยากจะกอดเขาเอาไว้ให้แน่นๆ และมอบจูบให้แก่เขา...

ราวกับวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง เธออยากจะถนอมช่วงเวลาสุดท้ายที่มีเอาไว้

จูบอันดูดดื่มของเฟิงเชียนเสวี่ยเหมือนกับไฟคุกรุ่นที่กำลังแผดเผาเยี่ยเจิ้นถิง

เยี่ยเจิ้นถิงตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา เขาเปลี่ยนจากฝ่ายถูกกระทำมาเป็นฝ่ายกระทำแทน และโน้มตัวเข้าไปกอดเธอพร้อมจูบตอบอย่างรุนแรง...

เนื่องจากความกระตือรืนร้นของทั้งสองฝ่ายทำให้แปรเปลี่ยนความโศกเศร้าในเช้านี้ไปได้

เหลยอวี่ที่อยู่ด้านนอก และกำลังจะเคาะประตู บังเอิญเห็นภาพด้านในห้องเข้า จึงรีบถอยออกมาและส่งสัญญานให้พยาบาลผู้ดูแลคนอื่นๆ ไม่ต้องเข้าไปรบกวน

เยี่ยฮุยและผู้ติดตามยืนรักษาการณ์อยู่ที่หน้าประตู เหล่าบอดี้การ์ดที่ขี้อายและดูลุกลี้ลุกลนตั้งแต่ไหนแต่ไรมา ก็เคยชินกับฉากนี้มาก่อนแล้ว ตอนนี้พวกเขาจึงเปลี่ยนเป็นสงบสติอารมณ์มากขึ้น

ริมฝีปากของเยี่ยฮุยก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างชื่นใจ ในที่สุดฟ้าหลังฝนก็ย่อมสวยงามเสมอ

ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นมาแล้ว

เป็นเวลานานมากแล้วที่เยี่ยเจิ้นถิงปล่อยเฟิงเชียนเสวี่ยไปอย่างอาลัยอาวรณ์ ไม่ใช่เพราะห้องผู้ป่วยมีประตูกระจก ที่คนด้านนอกจะสามารถเห็นข้างในได้ และยิ่งไม่ใช่เพราะเขินอายแต่อย่างใด

หลักๆ เป็นเพราะเฟิงเชียนเสวี่ยเพิ่งจะฟื้นคืนกลับมา เขากังวลว่าร่างกายของเธอจะรับไม่ จึงไม่ได้ดิ่งลึกลงไปมากกว่านี้

เขาจับใบหน้าของเธอ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากที่อ่อนช้อยของเธอเบาๆ สายตามองไปที่เธออย่างลึกซึ้ง ตอนแรกนั้น เขามีคำพูดอยู่หลายคำที่อยากจะพูดกับเธอ แต่ในตอนนี้ เขาพูดได้เพียงว่า “ต่อไปนี้ ผมจะไม่ทำให้คุณได้รับอันตรายอีก”

ดวงตาของเฟิงเชียนเสวี่ยแดงระเรื่อ และมีน้ำตาใสๆ ระยิบระยับดุจคริสตัลส่องแสงเอ่อล้น “ฉันรู้สึกว่าก่อนหน้านี้ฉันโง่มากเลยนะ...ฉันควรจะถนอมคุณมากกว่านี้...”

“ตอนนี้ก็ยังไม่สาย” เยี่ยเจิ้นถิงจูบลงบนหน้าผาก

เฟิงเชียนเสวี่ยหลับตาลง กอดเขาไว้แน่น หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน จู่ๆ เธอก็รวบรวมความกล้าแล้วพูดออกมา “ฉันมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะบอกกับคุณ”

“หืม? เรื่องอะไร?” เยี่ยเจิ้นถิงจับไปที่ใบหน้าของเธอ ให้เธอหันมามองเขา